crazycloud : ไร้รูป ไร้ตน พเนจร เจ้าสำราญ

จริง

2011-10-26T16:17:00.004+07:00

นานแค่ไหนที่เราล้วนดำรงอยู่ แต่ฝุ่นฝ่าของกาลเวลาปิดบังดวงตาของเราไว้
เมื่อฝุ่นนคลีจางหาย ท้องฟ้าง่ายงามก็ปรากฎเบื้องหน้าเรา

ไร้รูป ไร้ตน พเนจร เจ้าสำราญ

ในโลกความจริง

กร้าน

2010-03-02T03:22:00.003+07:00

ใบไม้ที่ต้องแดดต้องลมมาได้ระยะย่อมมิอาจคงความเขียวสดใส
ฝุ่นไคลอาจเกาะกุม พร้อมผิวพื้นที่หยาบกร้านลง บางทีเบาใบอาจเหี่ยงเหี้ยว
และปลิดปลิวร่วงรายลงพื้น

ชะตากรรมของใบไม้ อันแหลกลาญรานร้าว

หลายครั้งที่ผ่านมากับเหตุการณ์หลากหลายที่ผ่านมากระทบ
ผมนั่งสังเกตใจตนเองว่ามันชักจะหยาบกร้านขึ้น
บางทีการที่เราอ่อนไหว ไว้ใจ อาจนำพาเราไปพบกับเหตุการณ์ที่นำความเศร้ามาสู่ใจ
ไม่ว่าเราจะเป็นผู้กระทำหรือถูกกระทำ
บางทีก็ไม่อาจกล่าวได้ถนัดนักว่าใครเป็นผู้กระทำหรือผู้ถูกกระทำกันแน่
เพราะสัจจะมันซับซ้อนหรือง่ายดายเกินกว่าจะแบ่งแยกได้

ใจที่กร้านขึ้น มันแข็งๆ มันรับรู้สัมผัสต่างๆได้น้อยลง
มันเย็นชา ร้อนหนาวน้อยลง เลือดเย็นมากขึ้น

มันเหมือนอยู่ในโลกไร้ฤดู

บางทีผมกลับชอบให้น้ำตาไหล
มากกว่าการไม่รู้สึกรู้สม

บางทีผมชอบรการะเบิดหัวเราะได้ดังๆ
มากกว่าการทำขรึมเพื่อให้ดูดีมารยาท

โลกเราสอนให้เราเย็นชา
ไปพร้อมๆกับส่งเหตุการณ์มาทุบตีหัวใจให้ร้านร้าว
จนกลายเป็นความด้านชา

ชะตากรรมของจิตใจบางทีก็ไม่ต่างจากใบไม้

ผลิใบ

เขียวสด

ฉาบฝุ่นไคล

แห้งเหี่ยว

ปลิดปลิว

.........

ในหนทางแห่งความหยาบกร้าน

ผมหวังว่าใจจะไม่ยอมแพ้

ต้องอดทนชำระล้าง

เพื่อให้ใจกลับมาสดใสเหมือนยามอรุ่ณรุ่ง

........

และบางที ในความหยาบกร้าน

อาจหมายถึง การเกิดใหม่

การผลิใบของสิ่งที่ใหม่สดกว่า

ผมคงได้แต่เฝ้าดู ยอมรับ

ตามที่มันเป็น

ที่มาของระบบทุนนิยมสามานย์

2009-12-11T03:16:00.003+07:00

.บทความโดย เศรษฐกรอาวุโสธนาคารโลก ดร.ไสว บุญมา
........................

ทุนนิยมถูกประณามบ่อยขึ้นเพราะยุคนี้โลกมีระบบเศรษฐกิจที่ใช้กันโดยทั่วไปเพียงระบบเดียว การพักชำระหนี้ของกลุ่มดูไบเวิลด์เมื่อสัปดาห์ก่อนมีผู้วิจารณ์ว่ามาจากความสามานย์ของระบบทุนนิยม แต่ผู้ตราทุนนิยมว่าสามานย์ดูจะไม่ค่อยรู้ที่มาที่ไปของระบบทุนนิยมและอะไรทำให้มันชั่วช้าจนเข้าขั้นสามานย์ จึงขอนำประวัติของระบบทุนนิยมมาเล่าคร่าวๆ เพื่อเป็นฐานสำหรับการพิจารณาแบบใช้ทั้งสติและปัญญาว่ามันสามานย์จริงหรือไม่

“ทุนนิยม” หมายถึงระบบสังคมและเศรษฐกิจที่ปัจจัยในการผลิตส่วนใหญ่เป็นของเอกชนซึ่งมุ่งแสวงหากำไรโดยใช้ตลาดเสรีเป็นตัวชี้นำเรื่องการลงทุน การผลิต การจำหน่าย พร้อมทั้งการตั้งราคาสินค้าและบริการ บุคคลและนิติบุคคลมีสิทธิและอิสระที่จะขายที่ดิน แรงงาน สินค้าและบริการโดยผ่านการใช้เงิน ส่วนประกอบต่างๆ ของระบบทุนนิยมมีมาตั้งแต่ครั้งโบราณกาลรวมทั้งในสังคมไทยด้วย

เรื่องนี้มีการยืนยันทางประวัติศาสตร์และจากข้อความในศิลาจารึกที่ว่า “ใครใคร่ค้าช้างค้า ค้าม้าค้า” ส่วนประกอบต่างๆ ได้รับการรวมหลอมให้เป็นแนวคิดทางเศรษฐกิจอย่างเป็นระบบขึ้นในเกาะอังกฤษเมื่อราว 500 ปีที่ผ่านมา เมื่อระบบศักดินาค่อยๆ เสื่อมลงในสังคมตะวันตก หลังจากนั้นระบบทุนนิยมก็แพร่ขยายออกไปในยุโรปและส่วนอื่นของโลก มันเป็นระบบที่สังคมส่วนใหญ่ใช้ในระหว่างการปฏิวัติอุตสาหกรรมซึ่งเริ่มขึ้นเมื่อราว 240 ปีที่แล้ว

ในช่วงเวลาราว 500 ปีที่กล่าวถึงนั้น แนวคิดเรื่องทุนนิยมพัฒนาอยู่ตลอดเวลาและวิวัฒน์มาเป็นระบบที่เรียกกันว่า “เศรษฐกิจแบบผสม” ในปัจจุบัน นั่นคือ สังคมต่างๆ นำส่วนประกอบของระบบเศรษฐกิจหลายระบบมาผสมกันตามที่เห็นว่ามันเหมาะสมกับสังคมของตน โดยเฉพาะการให้รัฐมีบทบาทในการเป็นเจ้าของปัจจัยในการผลิตและจำหน่ายสินค้าและบริการอันเป็นส่วนประกอบสำคัญของระบบสังคมนิยม ฉะนั้นทุกประเทศจึงมักมีรัฐวิสาหกิจ ส่วนจะมีมากหรือน้อยขึ้นอยู่กับปรัชญาของแต่ละประเทศ ระบบทุนนิยมวิวัฒน์ไปตามแนวคิดของปราชญ์ในเกาะอังกฤษเป็นส่วนใหญ่

ในจำนวนนี้ผู้ที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดในตอนต้นๆ ได้แก่ อดัม สมิธ ผู้รวมแนวคิดของเขาไว้ในหนังสือชื่อ The Wealth of Nations ซึ่งพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2319 อันเป็นช่วงที่กรุงธนบุรีเป็นราชธานีของไทย แนวคิดของเขาวางอยู่บนฐานของความเชื่อมั่นในการมีประสิทธิภาพของการแบ่งงานกันทำของระบบตลาดเสรีที่นายทุนมีบทบาทสำคัญ ฉะนั้นรัฐควรจะมีบทบาทน้อยที่สุด เรื่องประสิทธิภาพของการแบ่งงานกันทำนี้ กวีเอกสุนทรภู่ซึ่งมีชีวิตอยู่ในยุคนั้นก็ยืนยันไว้ในบทกลอนที่ว่า “รู้อะไรรู้กระจ่างแต่อย่างเดียว แต่ให้เชี่ยวชาญเถิดจะเกิดผล”

ระบบทุนนิยมถูกกล่าวหาว่าก่อให้เกิดความไม่เป็นธรรมและจะนำไปสู่การต่อสู้กันระหว่างคนสองชนชั้นคือ ชั้นนายทุนและชั้นกรรมกร จนในที่สุดสังคมจะล่มสลาย คาร์ล มาร์กซ์ เห็นว่าถ้าจะแก้ปัญหานี้ สังคมต้องแทนที่ระบบทุนนิยมด้วยระบบคอมมิวนิสต์เช่นเดียวกับระบบทุนนิยมเข้าไปแทนที่ระบบศักดินา เขารวมแนวคิดของเขาพิมพ์ออกมาเป็นหนังสือชื่อ Communist Manifesto เมื่อปี 2391 ในระบบคอมมิวนิสต์ เอกชนไม่มีสิทธิเป็นเจ้าของปัจจัยในการผลิตและจำหน่ายสินค้าและบริการ สิ่งเหล่านั้นเป็นของรัฐซึ่งเป็นผู้ออกคำสั่งว่าจะผลิตอะไร อย่างไร มากน้อยแค่ไหนและเพื่อใคร สังคมแรกที่นำระบบนี้มาใช้คือรัสเซียหลังการล้มระบบกษัตริย์เมื่อปี 2460 อันเป็นจุดเริ่มต้นของการต่อสู้กันของแนวคิด 2 ขั้วใหญ่ที่เรียกกันโดยทั่วไปว่า “สงครามเย็น”

ต่อมาระบบทุนนิยมตามแนวคิดในขั้วของอดัม สมิธ ถูกกล่าวหาว่าไม่สามารถแก้ปัญหาเศรษฐกิจให้หมดไปได้ โดยเฉพาะปัญหาเกี่ยวกับการว่างงานและภาวะเศรษฐกิจโลกถดถอยครั้งใหญ่ในช่วงหลังปี 2473 จอห์น เมนาร์ด เคนส์ เสนอว่าถ้าจะแก้ปัญหาดังกล่าว รัฐต้องมีบทบาทมากขึ้น เช่น ลดอัตราดอกเบี้ย ลดภาษีและทำงบประมาณขาดดุล เขารวมแนวคิดของเขาพิมพ์เป็นหนังสือชื่อ The General Theory of Employment, Interest, and Money ออกมาเมื่อปี 2479

แม้แนวคิดของจอห์น เมนาร์ด เคนส์ จะถูกท้าทายจากปราชญ์ทางเศรษฐศาสตร์อยู่เรื่อยๆ แต่ในปัจจุบันมันเป็นฐานของการบริหารจัดการเศรษฐกิจทั่วโลกยกเว้นในเกาหลีเหนือและคิวบาเท่านั้น เนื่องจากโลกกำลังเผชิญกับปัญหาหนักหนาสาหัส ระบบทุนนิยมจึงถูกกล่าวหาว่าเป็นต้นเหตุ การกล่าวหาเช่นนี้ไม่ใช่ของใหม่และเป็นไปในแนวของคาร์ล มาร์กซ์ และพรรคพวกซึ่งเสนอทางแก้ไขไว้แล้วอย่างเป็นระบบ

อย่างไรก็ตามผู้นำระบบของเขาไปใช้อย่างจริงจังรวมทั้งประเทศมหาอำนาจ เช่น สหภาพโซเวียตและสาธารณรัฐประชาชนจีน ได้พิสูจน์แล้วว่ามันไม่สามารถแก้ปัญหาได้อย่างยั่งยืน ตรงข้ามมันกลับทำให้ปัญหาหนักหนาสาหัสยิ่งขึ้นจนสหภาพโซเวียตแตกสลายไปเมื่อปี 2534 ส่วนจีนได้เปลี่ยนมาใช้ระบบนายทุนแบบผสมและสามารถพัฒนาเศรษฐกิจได้จนกลายเป็นดาราของโลกอยู่ในปัจจุบัน

ผู้ที่ยังคิดว่าระบบคอมมิวนิสต์จะแก้ปัญหาของโลกได้ต้องไปอยู่ในเกาหลีเหนือและคิวบา บางทีความอดอยากจะทำให้มองเห็นต้นตอของปัญหาใหญ่ซึ่งได้แก่การขาดอิสรภาพ นอกจากนั้นในระหว่างที่ถูกนำไปใช้ ระบบคอมมิวนิสต์ได้แสดงให้เห็นอย่างแจ้งชัดแล้วว่ามันไม่สามารถลบล้างความแตกต่างระหว่างชนชั้นได้ นั่นคือ ประชาชนทั่วไปซึ่งเป็นแรงงานไม่มีอิสรภาพ กับชนชั้นปกครองซึ่งมีอภิสิทธิ์ในเกือบทุกสิ่งทุกอย่างไม่ต่างกับนายทุนที่ร่ำรวยในระบบทุนนิยม

เนื่องจากอดัม สมิธ เป็นต้นตำรับของการรวมหลอมสิ่งต่างๆ มาเป็นแนวคิดของเศรษฐกิจระบบทุนนิยม จึงขอย้อนกลับไปดูว่ายังมีอะไรซึ่งคนทั่วไปอาจไม่ค่อยรู้โดยเฉพาะผู้ที่กล่าวหาว่าทุนนิยมนั้นชั่วช้าถึงขั้นสามานย์ ผู้ที่ย้อนไปดูแนวคิดและการปฏิบัติตัวของอดัม สมิธ จะพบ 3 สิ่งที่สำคัญยิ่งคือ

(1) 17 ปีก่อนที่เขาจะเขียนหนังสือเรื่อง The Wealth of Nations เขาได้เขียนหนังสือชื่อ The Theory of Moral Sentiments ขึ้น หนังสือเล่มนี้เป็นกรอบแนวคิดด้านจริยธรรมซึ่งมีความสำคัญยิ่งต่อการทำงานของระบบทุนนิยม (2) อดัม สมิธ วิตกกังวลเรื่องการบูชาเงิน การผูกขาดและการฮั้วกัน เพราะมันจะสร้างความเลวร้ายให้ระบบทุนนิยม และ (3) เขามีความกตัญญูและความเมตตาต่อเพื่อนมนุษย์ มีความซื่อตรงและดำเนินชีวิตตามหลักของความพอประมาณซึ่งวิวัฒน์ต่อมาเป็นฐานของแนวเศรษฐกิจเรื่องเศรษฐกิจพอเพียง

หากนำเอาความจริงของสิ่งที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ แนวคิดและวิวัฒนาการด้านต่างๆ ดังที่กล่าวถึงมารวมกัน มันคงบ่งชี้อย่างแจ้งชัดว่า ถ้าผู้ใช้ระบบทุนนิยมปฏิบัติไปตามหลักที่อดัม สมิธคิดไว้ ยึดกฎเกณฑ์ของมันอย่างเคร่งครัด และปฏิบัติตัวตามที่เขาเองทำ ระบบทุนนิยมจะไม่ก่อให้เกิดความชั่วร้ายจนได้สมญาว่าเป็นระบบที่สามานย์เลย แต่ความชั่วช้าสามานย์มาจากคน โดยเฉพาะในเมืองไทยจะเห็นว่าคนไทยส่วนใหญ่มักไม่ทำตามกฎเกณฑ์ของสังคมและปฏิบัติตัวในแนวสมถะ เช่น อดัม สมิธ

เรื่องนี้ถ้าจะขยายคงต้องเน้นความชั่วร้ายของชนชั้นปกครองที่ฉ้อฉล มีผลประโยชน์ทับซ้อน และร่วมหัวกันฮั้วกับฝ่ายเอกชนเพื่อปล้นสังคมที่คนส่วนใหญ่ตามพวกเขาไม่ทัน ความชั่วร้ายนั้นมาพัฒนาถึงขั้นสุดยอดในระหว่างที่ นช.ทักษิณ ชินวัตร เป็นนายกรัฐมนตรี จนถึงกับมีการขนานนามการกระทำความเลวทรามอย่างเป็นระบบของเขาว่า “ระบอบทักษิณ” ระบอบนี้แสนชั่วร้ายและได้แทรกซึมเข้าไปในสังคมไทยจนทั่วทุกหัวระแหงแล้ว ฉะนั้น แม้ นช.ทักษิณ จะตายไป แต่ความชั่วร้ายก็จะยังคงอยู่หากคนไทยยังไม่พยายามช่วยกันกำจัดมันชนิดขุดรากถอนโคน กระบวนการเมืองใหม่ให้คำมั่นสัญญาว่าจะทำ ณ วันนี้กระบวนการเมืองใหม่มียุทธการที่จะนำไปสู่เป้าหมายนั้นหรือยัง?

โดยสรุป ถ้ากระบวนการเมืองใหม่สามารถกำจัดความชั่วช้าสามานย์ออกจากกมลสันดานของคนไทยบางคนได้โดยเฉพาะของผู้ที่อยู่ในระบอบทักษิณ ระบบทุนนิยมในเมืองไทยจะไม่มีความสามานย์เหลืออยู่ ในทางกลับกันหากคนยังสามานย์ ทุกระบบย่อมสามานย์ซึ่งไม่เว้นแม้กระทั่งศาสนาที่ว่าแสนประเสริฐ เรื่องนี้มีตัวอย่างให้เห็นเป็นประจำแบบตำตาอยู่แล้วมิใช่หรือ?

วงจรเยอรมัน

2009-11-25T02:19:00.003+07:00

ผมได้รับทุนการศึกษามาเรียนในเยอรมันอย่างที่เคยคาดฝันไว้ตอนเลิกคาดฝัน นี่ก็เข้าปีที่สองแล้ว
ภาษาเยอรมันเป็นภาษายาก เหมือนเรียนคณิตศาสตร์ ปัญหาของคนคิดเยอะคือไม่กล้าพูดเพราะกลัวผิด
ดังนั้นถ้าจะพูดภาษานี้อย่ากลัวผิด เพราะมันผิดแน่นอนแต่ค่อยๆแก้ไป

เรียนโทกฎหมายในเยอรมันต่างจากการเรียน ป.โทในที่อื่น คือ ที่นี่จะจับเราเรียนกฎหมายใหม่หมด
ทั้งแพ่ง อาญา มหาชน ซึ่งสำหรับผมก็สนุกดี เหมือนได้ทบทวนพื้นฐานทางนิติศาสตร์
โดยเฉพาะกฎหมายแพ่งเป็นกฎหมายที่มีเนื้อหาและศิลปะกฎหมายแฝงอยู่ภายในมากมาย
เนื่องจากเป็นกฎหมายที่ตกทอดมาเป็นพันๆปีตั้งแต่สมัยโรมัน กฎหมายอาญาของเยอรมันก็สนุกดี
นักศึกษาไทยได้เปรียบเพราะเรามีอาจารย์ที่จบจากทั้งฝรั่งเศสและเยอรมัน โดยเฉพาะ ท่าน ศ.ดร.คณิต ณ นคร
ที่เขียนตำราอาญาไทยด้วยสำเนียงความคิดแบบเยอรมัน ผมเลยสบายไปเยอะ มหาชนก็สนุกดี แต่เนื่องจากเยอรมัน
เป็นสหพันธรัฐดังนั้นหลักการในแบ่งอำนาจกันของสหพันธ์ กับรัฐต่างๆจึงค่อนข้างซับซ้อน นักศึกษาที่เป็นเพื่อนต่างชาติ
ค่อนข้าง งงๆเพราะส่วนใหญ่มาจากรัฐเดี่ยว เช่นพวกยุโรปตะวันออก ละตินอเมริกา และก็จีน

คนเยอรมันเป็นคนคิดเยอะ ละเอียดถี่ถ้วน จนบางครั้งแอบเหนื่อยแทน
อย่างว่าคุณลักษณะของแต่ละชาติก็เป็นตัวกำหนดโลกทัศน์ชีวทัศน์อันเป็นเอกลักษณ์ของเขา
ผมเคยแอบคิดว่า ถ้าผมรู้กฎหมายเยอรมันเยอะๆ ผมจะต้องวางมันไว้ข้างตัว ไม่เอามาใส่ในหัว
เพราะถ้าผมกลับเมืองไทย ผมอาจบ้าได้ เพราะแอบพกไม้บรรทัดไปตัดสินผิดที่ผิดทาง

ผมมีอาจารย์สอนมหาชน ชื่อ ดร.เอาเลเน่อ รูปร่างลักษณะเห็นแล้วนึกถึง ศ.ดร.สุรพล นิติไกรพจน์ที่ผมเคารพรัก
เวลาแกถามแล้วไม่มีใครตอบได้ แกจะร้อง วู้ๆๆๆ มีใครอยู่ไหม พวกคุณอยู่ไหนกันหมด เวลาแกยิ้มหัวเราะก็น่ารักดี
เอกลักษณ์การสอนของอาจารย์ในเยอรมัน คือ พูดเร็ว พูดไม่หยุด ไม่มีช่องไฟ เหมือนรถยนต์เมอซีเดสลองติดเครื่องแล้ว
ก็เหยียบกันมิด จนกว่าจะถึงที่หมาย

ตอนนี้ผมเริ่มกำหนดทิศทางการศึกษาของตัวเอง โดยจะเน้นการศึกษาและทำวิทยานิพนธ์ทางด้านกฎหมายมหาชนทางเศรษฐกิจ
ที่เยอรมันเรียกว่า กฎหมายปกครองทางเศรษฐกิจ กฎหมายปกครองในไทยส่วนใหญ่จะเน้นกฎหมายปกครองในลักษณะที่เข้าไปจำกัดสิทธิและเสรีภาพของประชาชน แต่กฎหมายปกครองทางเศรษฐกิจเน้นทางด้านการสร้างสวัสดิการ การควบคุมตลาดให้สมดุล การดำเนินกิจการของรัฐในทางเศรษฐกิจ อันที่จริงแล้วมันก็เป็นกฎหมายปกครองนั่นแหละ แต่มันเน้นกฎหมายปกครองในฐานะผู้ให้มากกว่าผู้เข้าไปจำกัดสิทธิและเสรีภาพ ตอนนี้เลยต้องมาอ่านหนังสือแนวเศรษฐศาสตร์การเมืองในเรื่องแนวคิดทางเศรษฐกิจกระแสหลัก ทั้งสำนักฮาวาร์ด ชิคาโก้ ไฟร์บวก ซึ่งกำลังครองกระแสความคิดในการกำหนดนิตินโยบายทางเศรษฐกิจทั้งในพรมแดนกฎหมายเอกชน เช่น กฎหมายการแข่งขันทางการค้า กฎหมายผูกขาด แต่ในทางมหาชน จะเน้นบทบาทของรัฐในการเข้าไปแก้ไขความบกพร่องของตลาดผ่านกลไกของรัฐ

ตอนนี้เลยต้องทำตัวเป็นทุนนิยม เพื่อเข้าใจทุนนิยม

แต่จุดยืนของผมยังไม่เปลี่ยนแปลง ครับ

มนุษย์นิยมสาย NGO เช่นเดิม

รู้เขารู้เรา ร้อยรบมิรู้พ่าย
แต่สุดท้ายก็ตายกันหมด

สุดท้ายของไว้อาลัยแด่ ลุงหมัก ที่รักของทุกคน

ลุงหมัก ลุงที่มีครบรสแห่งความเป็นคน

จงไปสู่ สุขคติ เทอญ

ตันตระ

2009-10-19T23:45:00.003+07:00

ธรรมชาติเสกสรรค์พลังงานอยู่ในกายใจเราหลากหลาย
พลังงานที่ผ่านสมองออกมาทางการคิดการเขียน ถูกเรียกว่า พลังปัญญา
พลังงานที่ผ่านมาทางความโกรธ ความชอบ ความหลง เรียกว่า พลังทางอารมณ์

เมื่อเราแลมองสรรพสิ่ง การเบ่งบานของดอกไม้ การเติบโตของเหล่าสัตว์ การเคลื่อนที่ไปของสรรพชีวิต
การก่อกำเนิดขึ้นของลูกหลาน เราจะพบว่า มีพลังงานที่เคลื่อนไหวอยู่เบื้องหลัง คือ พลังงานทงเพศ

พลังงานเป็นของกลาง ไม่ว่าจะผ่านมาทางใด และถูกตั้งชื่อว่าอะไรมันก็คือพลังงาน

ขณะที่เราคิด หากเรารู้ว่ามันคือพลังงานชนิดหนึ่ง เราจะเป็นอิสระจากมัน
หากเราตื่นขึ้นจากความคิดได้ เราจะพบภาวะที่อยู่เหนือความคิด
ขณะที่เราชอบ โกรธ หลง หากเราตระหนักถึงพลังแห่งอารมณ์ เราจะเป็นอิสระจากมัน
หากเราตื่นขึ้น เราจะเป็นอิสระจากอารมณ์เหล่านั้นและโบยบินไปสู่ความว่างเปล่าที่สมบูรณ์
แล้วเหตุไฉนขณะที่เรามีเพศสัมพันธ์ เราจะตื่นรู้ไม่ได้ เพราะในขณะที่พลังงานไหลเวียนหากเราตื่นรู้
เราจะพบท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ไพศาล

ชายหญิง หากไร้ชื่อเรียก มันคือ ภาวะการรวมตัวกันของพลังงาน
แต่ชาย และหญิง เราถูกตัดแบ่งออกจากความเป็นหนึ่งเดียว
ต้นไม้ไม่ถูกตัดแบ่งมันจึงสมบูรณ์และอายุยืน
การตัดแบ่งออกโดยธรรมชาติมันทำให้เราสัมผัสรับรู้แต่เพียงด้านเดียว
เราไม่อาจเข้าถึงพลังของอีกฝ่าย
จนถึงขั้นที่ไม่อาจหลอมรวมกันได้

เพศสัมพันธ์ที่ขาดการตระหนักถึงธรรมชาติอันไพศาล
และความเกี่ยวพันของพลังงานสองด้าน
มันจึงมีคุณค่าเทียบเท่าเพียงการพบปะกันของก้อนเนื้อ
และอารมณ์ความรู้สึกหยาบๆของพลังงานทางเพศ
โดยที่จิตวิญญาณสองด้านไม่อาจหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว

เพศสัมพันธ์ของมนุษย์โดยทั่วไปจึงเป็นการพบปะอันผิวเผิน
ที่ต่างฝ่ายต่างใช้เพื่อสนองตอบความต้องการทางกายเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้ธรรมชาติอันลึกล้ำจึงไม่อาจหลอมรวมเข้าเป็นหนึ่ง

แล้วอะไร คือ เครื่องขวางกั้น
แน่นอนไม่มีอะไรกั้นกายของคู่รักให้มามีเพศสัมพันธ์ได้
แต่สิ่งที่เข้ามากางกั้นส่วนใหญ่สิงสถิตย์อยู่ในความรู้สึกของเราเอง

ความรู้สึกที่ถูกวางเงื่อนไขจากสังคม หรือจากองค์กรศาสนา
ก็ในเมื่อหากเรายึดติดกับความคิดใดหรือแบบปฏิบัติใดที่ชอบกล่าวหาว่า
เพศสัมพันธ์เป็น บาป แล้ว การยึดติดนั้น คือ สิ่งที่ควรปล่อยวางมิใช่หรือ

ด้วยเหตุนี้ ณ ขณะที่เพศสัมพันธ์เกิดขึ้น หากจิตใจมีกรอบขอบเขตบางเบา
โอกาสที่พลังงานบริสุทธิ์ของทั้งสองฝ่ายจะได้หลอมรวมย่อมเกิดขึ้น
สิ่งเหล่านี้ยากนักที่จะได้สัมผัส หากเราไม่ได้ตื่นรู้จากกรอบที่ขังหัวใจเราไว้

ณ ขณะที่เรามีเพศสัมพันธ์
เรายอมรับด้วยหัวใจที่เปิดกว้างถึงพลังอีกด้าน
การหลอมรวมย้อมเกิดขึ้น
ณ ขณะนั้นเราจะได้สัมผัสถึงพลังงานที่เป็นหนึ่ง
และเมื่อเราเข้าใจ และตื่นรู้ ด้วยสมาธิ
พลังงานจะถูกแปรรูปไปสู่สภาวะสูงสุด
หรือ นิพพาน

นั่น คือ ตันตระ

ตันตระ คือ หนทางแห่งการนำมนุษย์ไปสัมผัสกับ ความเป็นหนึ่งของธรรมชาติ

เพศสัมพันธ์ แท้จริง มิใช่ ความสัมพันธ์ของชายหญิง แต่เป็นความสัมพันธ์ของ ชาย กับธรรมชาติ ผ่านผู้หญิง
และเป็นความสัมพันธ์ของผู้หญิงกับธรรมชาติ ผ่านผู้ชาย

ชายหญิงในตันตระ จึงเป็นเพื่อนกันทางจิตวิญญาณที่หลอมรวมพลังทั้งหมด

เพื่อเดินผ่านไปสู่ อนันตภาวะ ความรัก ความอิ่มเต็มทางจิตวิญญาณอย่างที่สุด

...........

ฉันผู้โง่เขลา โหยหิว และอ่อนแรง
เธอผู้เจ็บปวดและอ่อนล้า

เรา คือ ผู้จาริกแสวงบุญเพื่อพบอนันตภาวะ

เราจะหลอมรวมเข้าด้วยกัน

เพื่อเรียนรู้ภาวะแห่งความเป็นหนึ่ง

เพื่อตื่นรู้สู่นิรันดรภาพ

ในความเงียบ

2009-09-24T04:57:00.003+07:00

ตอนเด็ก ผมเคยป่วย จำได้ว่าครั้งหนึ่งปวดหัวมาก จนผมคิดกับตัวเองว่า
ผมมาอยู่ที่ไหนกัน ผมอยากออกไปจากที่นี่ มันเหมือนผมเป็นคนอีกคน มาอาศัยอยู่ในร่างกายอันแสนปวดร้าว
และอยากจะลุกออกไป แต่มันออกไปไม่ได้

ผมเคยรู้สึกโกรธ ทรมาน สำหรับผมมันทรมานมาก มันไม่ได้เจ็บปวดที่ร่างกาย
แต่มันเจ็บปวดไปทั่วทั้งความรู้สึกทั้งหมดทั้งมวลที่อยู่ภายใน
ผมใช้ทุกวิถีทางเพื่อบรรเทาความร้อนที่หมุนจี๋อยู่
มันทุกข์ทรมานแทบไม่มีทางออก ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเราต้องมาอยู่ในที่ที่ทรมานแห่งนี้ด้วย

แน่นอนผมไม่ได้มองโลกแง่ร้ายขนาดนั้น ภายใต้ร่างกายและจิตใจมีพื้นที่และวิธีมากมายที่เราจะแสวงหาความสุขได้
การได้กินอาหารอร่อย เครื่องดื่มที่ดี เบียร์ เหล้า การได้ฟังดนตรีที่ดีมีสุนทรียรส การได้ดมน้ำหอม กลิ่นสุคนธ์ของดอกไม้และเครื่องหอม การได้เห็นภาพที่สวยงามทั้งภาพของผู้คนและทัศนียภาพ การได้รับสัมผัสที่นุ่มนวลพอใจ ตลอดจนการเสพรสอักษรหรือความรู้สึกที่ชุ่มชื่นหัวใจ ทั้งหมดเป็นหนทางที่เราแสวงหาได้ไม่ยากนัก ตามกำลังทรัพย์ กำลังสติปัญญา อันหลากหลาย

แน่นอนที่สุด ผมเป็นมนุษย์ธรรมดาที่หลงไหลเพลิดเพลินไปกับรสเหล่านั้น
โดยใช้ประสาทสัมผัสที่มี ทั้งทางกายและใจ

แต่หลายครั้ง ที่ผมอยู่คนเดียว นั่งมองสิ่งต่างๆพร้อมกับความอึดอัด
ใจสั่งการให้ผมทำอะไรบางอย่าง แต่ในขณะนั้นไม่มีปัจจัยมาสนองตอบได้
มันกลายเป็นกิจกรรมนอนดูเพดานในบางช่วง
มันคล้ายหนังเรื่อง lost in translation

.........

ในความเงียบ ของคืนนี้

ผมเห็นแขน และมือ ขยับไปบนแป้นพิมพ์
ใจที่หยุดนิ่ง มึนชา ผมไม่รู้ว่าผมจะแสวงหาอะไรได้อีก
ความสุขแบบเดิมๆ ช่างสั้นเหลือเกิน
ความรักบางทีก็หวานและมันก็ปวดร้าวได้เช่นกัน
ผมไม่กินเหล้ามานานมาก ผมรู้สึกว่ามันไม่อร่อยอีกแล้ว
ผมยังสูบบุหรี่อยู่ บางทีอาจเป็นสิ่งน้อยสิ่งที่ผมยังรู้สึกว่ามันเป็นเพื่อนผมได้
ผมรู้สึกว่าผมไม่มีเพื่อน แต่ผมก็เฉยๆ ไม่ได้ต้องการใคร ทั้งๆที่สมัยก่อนผมมีเพื่อนเยอะแยะ
ทั้งเพื่อนกินและเพื่อนตาย แต่ผมรู้สึกว่าไม่มีใครช่วยผมได้จริงๆสักคนและคนเหล่านั้นก็ไม่ได้ผิดอะไร

บางสิ่งที่อยู่ตรงหน้า มันคือร่างกายและความรู้สึกที่ยึดโยงอยู่ภายใน

ลมหายใจเข้าออก ความอุ่น เนิ้อหนัง ความรู้สึกหลากหลายเกาะกุมเข้ากันอยู่

ผมยังอยู่ในที่เดิม

ถูกกักขังไว้ ในโลกไร้ฤดูกาล

ผมไม่ได้ดิ้นรนจะออกไป เพราะผมดิ้นจนหมดแรง

ร่างกาย จิตใจ ในความเงียบ ซึ่งอันที่จริงไม่ควรมีอะไรมาอธิบายเพราะแสดงว่ามันไม่เงียบจริง
แต่จะทำไงได้ ภาษามันมีไว้สื่อสาร

...............

ในความเงียบ

ร่างกายยังทำงานของมันไป

จิตใจยังดิ้นกุกกักไม่พักผ่อน

ผมรู้สึกถึงมัน
ในความเงียบ

คาลิล ยิบราน : ความรัก บทกวีที่ผมหลงไหล

2009-09-07T03:10:00.003+07:00

ในบรรณพิภพโลก มีกวีเอกสามลำดับแรก คือ เชคสเปียร์ เล่า จื้อ และ ยิบราน สำหรับ เชคสเปียร์ คือ ยอดกวีโรแมนติก เล่า จื้อ คือ กวีแห่งสัจจะธรรมชาติลัทธิเต๋า แต่ ยิบราน กวีชาวเลบานอนผู้นี้ คือ สุดยอดกวีผู้ทำให้เด็กชายคนนึง ( ผมเอง ) หลงไหลในการอ่านหนังสือ โดยเฉพาะ กวี ที่หาคนอ่านยากขึ้นทุกวัน

ปรัชญาชีวิต เป๋นหนังสือสร้างชื่อให้กับยิบราน ในหนังสือเล่มนี้มีการกล่าวถึงหัวข้อต่างๆหลายหัวข้อ และความรักก็เป็นหนึ่งในนั้น และเป็นเรื่องแรกที่ยิบรานกล่าวถึง หากใครเคยอ่านคงจำได้ ว่ายิบรานกล่าวถึงความรักไว้ ตรงไปตรงมา เสียดแทง บาดลึก เพียงใด และเช่นกัน ผมเองในฐานะผู้อ่าน ก็มีสิทธิที่จะตีความไปตามสิ่งที่ผมเข้าถึง บทกวีของยิบรานที่ผมหลงไหล และความรักผ่านการตีความบทกวีของผม

เมื่อความรักร้องเรียกเธอ จงตามมันไป
แม้ว่าทางของมันนั้นจะขรุขระและชันเพียงไร
และเมื่อปีกของมันโอบรอบกายเธอ จงยอมทน
แม้ว่าหนามแหลมอันซ่อนอยู่ในปีกนั้นจะเสียดแทงเธอ
และเมื่อมันพูดกับเธอ จงเชื่อตาม
แม้ว่าเสียงของมันจะทำลายความฝันของเธอ
ดังลมเหนือพัดกระหน่ำสวนดอกไม้ให้แหลกรานไปฉะนั้น

คนเราเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา เราถูกสร้างมาให้มีรัก รักอยู่ภายในกายใจของเรา เมื่อรักทำงานครั้งใด หัวใจมักเกิดไออุ่น แน่นอนที่สุดเมื่อมันเกิดขึ้นก็มีทั้งคนที่กล้าๆกลัวและปล่อยโอกาสให้ผ่านไปด้วยความกลัวนั้น แต่เมื่อใครเดินตามความรักและได้พบกับคนรักสมใจ ความรักย่อมเกิดขึ้นแก่เขาทั้งคู่ ในความรักหัวใจของเขาทั้งคู่ต่างถูกผูกมัดจากแรงธรรมชาติไว้อย่างเหนียวแน่น และในความรักเราทุกคนต่างต้องเผชิญกับปัญหา ความเจ็บปวด บางครั้งมันเจ็บปวดดังหนามแหลมทิ่มแทงจริงๆ จนแทบจะบดเราให้แหลกลาญไปบนเตียงนอนอาบน้ำตา

เพราะแม้ขณะที่ความรัก สวมมงกุฎให้เธอ มันก็จะตรึงกางเขนเธอ
และขณะที่มันให้ความเติบโตแก่เธอนั้น มันก็จะตัดรอนเธอด้วย
แม้ขณะเมื่อมันไต่ขึ้นไปสู่ยอดสูง
และลูบไล้กิ่งก้านอันแกว่งไกวในแสงอรุณ
แต่มันก็จะหยั่งลงสู่รากลึก
และเขย่าถอนตรงที่ยึดมั่นอยู่กับดินด้วย

เมื่อความรักเกิดขึ้น มันต้อนรับเราด้วยความโรแมนติก ความหวานชื่น ดอกไม้ แรงบันดาลใจ ความคิดถึง ห่วงหา ปรารถนา ดังมิรู้อิ่มพอ โดยที่เราหารู้ไม่ว่าเรากำลังถูกผูกมัดด้วยกำลังแห่งธรรมชาติอันยิ่งใหญ่และปราดเปรื่อง ความรักทำให้เรารู้จักให้ แบ่งปัน แต่ในขณะเดียวกันมันจะตัดความเป็นตัวเราให้เล็กลง ในความรัก หากเรายืนยันแต่อัตตาของเรา ความขัดแย้งจะเกิดขึ้นเสมอ ความรักจะตัดทอนอัตตาให้เรา พลังแห่งความรักจะหยั่งลงลึกในดวงจิต ในจิตใต้สำนึก หากเรายืนยันแต่อัตตาของเรา เมื่อความขัดแย้งระหว่างคนสองคนเกิดขึ้น เราจะเจ็บปวด แต่แท้จริง ความรัก กำลังถอนฟันผุๆ ซี่หนึ่งให้เรา การถอนย่อมมีการเขย่า และความเจ็บปวด หากใครทนความเจ็บปวดไม่ได้ ท้ายที่สุดเขาทั้งคู่ก็ต้องแยกจากกันไปอยู่กับฟันผุๆของตน

ความรัก ... จะรวบรวมเธอเข้าดังฝักข้าวโพด
มันจะแกะเธอออกจนเปลือยเปล่า
แล้วมันจะร่อนเพื่อให้เธอหลุดจากเปลือก
มันจะบดเธอจนเป็นผงขาว
แล้วก็จะขยำจนเธออ่อนเปียก
แล้วมันก็จะนำเธอเข้าสู่ไฟอันศักดิ์สิทธิ์ของมัน
เพื่อว่าเธอจะได้กลายเป็นอาหารทิพย์ของพระเป็นเจ้า

แน่นอนที่สุด เราเป็นมนุษย์เห็นแก่ตัว เป็นข้าวที่ยังไม่ได้หุง เป็นปลาที่ยังไม่ได้ขอดเกล็ด พวกเราดิบมากในแบบของพวกเรา แน่นอนที่สุดความรักดุจดัง พ่อครัวชั้นเลิศ หน้าที่ของเขา คือคัดสรรวัตถุดิบเอาไปปรุงอาหาร เมื่อเราถูกความรักหยิบจับ แน่นอน หากเราเป็นปลา เราก็ติดเบ็ด คือความโรแมนติก จากนั้น ชะตากรรมที่ดูไม่น่าพิสมัยจะเกิดขึ้นกับเรา เราต้องอยู่ร่วมกับคนอีกคน แบ่งปันกับเขา ขัดแย้ง ร่วมทาง ร่วมทุกข์ ร่วมสุข มันเหมือนกะทะตั้งน้ำมันร้อนๆ เลยทีเดียว หากเราผ่านขั้นตอนของมันไปได้ เราจะเติบโตขึ้นมาก เราจะละวางความเป็นตัวเราลง เราให้มากขึ้น ถ้าเรายึดติดน้อยลง ให้มากขึ้น เราจะมีหัวใจดวงใหญ่ขึ้น และมีพลังแห่งความรักบริสุทธิ์มากขึ้นเช่นกัน แต่ถ้าใครไม่ผ่าน พ่อครัวอาจพาเราลงถังขยะ เราจะกลายเป็นมนุษย์ในถังขยะ ไม่ได้ขึ้นเหลาพระเจ้า

ความรัก ... จะกระทำสิ่งทั้งหมดนี้แก่เธอ
เพื่อว่าเธอจะได้หยั่งรู้ความลับ ของดวงใจเธอเอง
และด้วยความรู้นั้นเธอก็จะได้เป็นส่วนหนึ่ง ของดวงใจแห่งชีวิตอมตะ
แต่ถ้าหากด้วยความกลัว เธอมุ่งแต่แสวงหาความสงบสุข
และความสำราญจากความรัก
ก็จะเป็นการดีกว่าที่เธอควรจะปกคลุมความเปลือยเปล่าของตน
และหลีกหนีออกไปเสียจากลานบด
ไปสู่โลกอันไร้ฤดูกาล ...
ที่ซึ่งเธอจะหัวเราะก็ไม่เต็มที่และจะร้องไห้ก็ไม่เต็มที่

ใครหลายคน (รวมทั้งผม) ที่เคยต้องถูกความรักบดขยี้ จนมาถึงขีดจำกัดของหัวใจ สิ่งที่ทำได้ดีที่สุด ณ ขณะนั้น คือ การเลิกรา การเลิกราแท้จริงหาได้พรากความเข้าใจที่เรามีต่อเขาไปไม่ หากการเลิกราบางครั้งแสดงออกถึงความสิ้นเรี่ยวแรง และความน่าเบื่อเหลือทน แต่กระนั้นความเจ็บปวด สำหรับผมแล้ว มันช่วยได้มากในการที่ผมจะกลับมาศึกษาเรื่องของหัวใจ ก้มลงไปมองหัวใจตนเอง เพื่อจะเติบโตต่อไป เพื่อที่มีความสุขมากขึ้น ทุกข์น้อยลง ความเจ็บปวดเกิดขึ้นจากผู้อื่น นั่นเป็นมุมมองโง่ๆที่ผมเคยมี แต่ผ่านความรัก ผมได้รู้ว่า หากเราจะต้องรัก จะต้องอยู่กับใครสักคน หากเราเจ็บปวดได้น้อยที่สุดคงจะดีมิใช่น้อย สิ่งที่ผมค้นพบ คือ หัวใจของผมเต็มไปด้วยเรื่องราว ความคิด ทัศนะคติ และเมื่อผมปล่อยวางมันลงได้ กรอบของหัวใจก็ขยายขึ้น หรือค่อยๆถูกทำลายไป สิ่งเหล่านี้จะเกิดขึ้นเมื่อเราจริงใจกับหัวใจตนเอง ค้นให้เจอต้นตอในหัวใจของเรา สิ่งเหล่าานี้เราต้องมองให้เห็น หาให้เจอ และกระทั่ง แบบแผนความดีที่เรายึดติด และใช้ตัดสินผู้อื่น ครั้งใดที่การตัดสินเกิดขึ้น ครั้งนั้น คนรัก ย่อมเป็นทุกข์ และตัวผมก็เป็นทุกข์ เพราะไอ้แบบแผน ความคิดนี่แหละ ที่ผมเอามันมากรีดหัวใจตัวเอง โง่จริงๆ

ความรัก ... ไม่ให้สิ่งอื่นใดนอกจากตนเอง
และก็ไม่รับเอาสิ่งใด นอกจากตนเอง
ความรักไม่ครอบครอง และก็ไม่ยอมให้ถูกครอบครอง
เพราะความรักนั้น พอเพียงแล้วสำหรับตอบความรัก

ผมได้เรียนรู้ว่า ความรัก ซ่อนลึกในหัวใจทุกคน ดุจดังดวงจันทร์กระจ่างฟ้า แต่เรามองไม่มันถนัดนักเพราะมักมีเมฆหมอกมาบดบัง เมฆหมอกดังกล่าว คือ กรอบของหัวใจเราเอง ความรักมันอยู่ของมันอย่างนั้นแหละ เมื่อเมฆหมอกผ่านไปเราจะเห็นมันอยู่ตรงนั้น ดวงจันทร์ไม่ครอบครองเรา และ เราไม่อาจครอบครองมัน แต่ถ้าไปถึง คืน แห่งฟ้ากระจ่าง ดวงจันทร์ย่อมให้แสงเย็นแก่เรา ผมยังไปไม่ถึงจุดนี้อย่างเต็มที่หรอก แต่ก็พอรู้สึกถึงความรักได้บ้างในหัวใจ

เมื่อเธอรัก อย่าได้พูดว่า ...
พระผู้เป็นเจ้าอยู่ในดวงใจเรา
แต่ควรพูดว่าเราอยู่ในดวงใจพระผู้เป็นเจ้า
และอย่าได้คิดว่า ... เธอสามารถนำแนวทางของความรักได้
เพราะถ้าความรักพบว่า เธอมีคุณค่าพอแล้ว ก็จะเป็นผู้นำแนวทางของเธอเอง
ความรักไม่มีปรารถนาสิ่งอื่นใด นอกจากที่จะทำตนเองให้สมบูรณ์
แต่ถ้าหากเธอรัก และจำต้องมีความปรารถนา
... ก็ขอให้ความปรารถนาของเธอจงเป็นดังนี้

เรามนุษย์ตัวน้อย แต่รักนั้นยิ่งใหญ่ และเป็นพลังสากล เราย่อมเล็กกว่าความรัก แต่มีเพียงบางคนที่ได้เดินทางไปถึงและอาศัยอยู่ ณ ความรัก ถ้าเราทำลายกรอบของหัวใจได้มาก เรา คือผู้เหมาะสม ที่จะรัก มันไม่ได้เกี่ยวว่า คนที่เรารักเป็นใคร มันเกี่ยวกับว่า เรามีความรักในหัวใจเราหรือไม่ต่างหาก ข้อนี้ ผมว่า ผู้หญิงเก่งกว่าผู้ชายนะ และการที่เราทำลายกรอบหัวใจได้มาก รักได้มากขึ้น เราย่อมสมบูรณ์ขึ้น เติบโตขึ้น มีวุฒิภาวะมากขึ้น ตัดสินน้อยลง สงบมากขึ้น แต่สิ่งที่เราต้องฟันฝ่า คือ ความปรารถนาของเราเองนั่นเอง

เพื่อจะละลายและไหลดังธารน้ำ ซึ่งส่งเสียงเพลงกล่อมราตรี
เพื่อจะเรียนรู้ความปวดร้าว อันเกิดแต่ความอ่อนโยน ละมุนละไมเกินไป
เพื่อจะต้องบาดเจ็บ ด้วยความเข้าใจ ในความรักของตนเอง
และเพื่อจะยอมให้เลือดหลั่งไหล ด้วยความเต็มใจและปราโมทย์
เพื่อจะตื่นขึ้น ณ รุ่งอรุณด้วยดวงใจอันปิติ และขอบคุณความรักอีกวันหนึ่ง
เพื่อจะหยุดพัก ณ ยามเที่ยง และเพ่งพินิจความสุข ซาบซึ้งของความรัก
เพื่อจะกลับบ้าน ณ ยามพลบค่ำ ด้วยความรู้สึกสำนึกคุณ

ความปรารถนา เป็นเครื่องกีดกันหัวใจของเราจากความรัก หลายครั้งที่ผมพบว่า ผมรักได้น้อยลง ทุกข์มากขี้น เพราะผมถูกความต้องการ ความคิด ทัศนะคติ ของตนเองขีดขั้นเอาไว้ มันอาจจะถูกสำหรับอัตตาตนเอง แต่มันอึดอัดเป็นทุกข์ เพราะความรักที่บริสุทธิ์ส่องไม่ถึงใจเรา เมื่อเรามีความรัก และเราต้องทุกข์ อย่าไปโทษใคร โทษ ความปรารถนา จะให้เป็นอย่างนั้น อย่างนี้ของเรา ดีกว่า เมื่อเราเห็นมัน มันจะค่อยๆหายไป สำหรับผม ถ้าผมไม่เคยมีความรัก ผมคงไม่เติบโตขึ้น ไม่มีความสุข ความเข้าใจในตัวเอง มากเท่าทุกวันนี้ ผมไม่ได้คิดว่าตนเองดี แต่คิดเสมอว่า ผมจะมีความสุขมากขึ้นได้อย่างไร และด้วยการค้นหากรอบในหัวใจตนเองที่ความรัก ความทุกข์ชี้นำให้ มันง่ายขึ้นที่จะมีความสุข แม้จะต้องเจ็บปวดบ้างก็ตาม

และเพื่อจะหลับไปพร้อมกับคำสวดมนต์ภาวนา สำหรับคนรักในดวงใจ
และเพลงสรรเสริญบนริมฝีปากของเธอ ...

ผมขอบคุณ คนรัก ที่ทำให้ผมได้ฝึกปรือหัวใจ สอนหัวใจดวงโง่ๆ ดิบๆ ให้นุ่มนวล รู้จักแบ่งปัน ลดความเห็นแก่ตัว ลดกรอบ ขนของที่ไม่จำเป็นออกจากห้องอันรกเรื้อ ผมมีความสุขมากขึ้นจริงๆ และผมเชื่ออย่างแม่นมั่นว่า สิ่งที่ยิบรานกล่าว เป็นมากกว่า บทกวีโรแมนติก แต่คือ สัจจะ

.................................

ผมอ่าน ยิบราน ครั้งแรก ตอนอายุ สิบสี่ปี ครั้งยังเป็นหนุ่มน้อย ยังไม่รู้จักจีบสาว ผมอ่านไม่รู้เรื่องหรอก สิ่งที่ผมจำได้ มีแต่คำว่า ความรักเท่านั้น ผ่านไปสิบเจ็ดปีแล้ว ผมพบว่า ด้วยหัวใจของเราและการเรียนรู้ของเราเท่านั้น ที่จะทำให้เราเข้าใจมันได้

ความรักเตรียมให้เราครึ่งเดียว ครึ่งที่เหลือเราต้องทำ

เพราะแม้เวลาที่เราพูดถึงความรัก เรามักนึกใครอีกคน

แต่สำหรับผม ความรัก คือ ปฏิบัติการของปัจเจกบุคคล และเป็นบทพิสูจน์ความยิ่งใหญ่แห่งหัวใจของแต่ละบุคคล

เพราะสุดท้าย แม้เราจะพบกัน แต่เราก็ต้องตายจากกัน

เมื่อความตายมาถึง เราต้องเผชิญมันอย่างเดียวดาย ด้วยคุณภาพหัวใจของเรา

และบางที สิ่งที่ ยิบราน กล่าว คือ สนามฝึกฝน ลานบด ชั้นดี

เพื่อให้เราได้กลายเป็น อาหารทิพย์ของพระผู้เป็นเจ้า

อำสะเตอดำ

2009-08-28T23:52:00.023+07:00

ไป อำสะเตอดำ มา สวยดี เอารูปมาฝาก

Praha

2009-08-20T22:10:00.027+07:00

ไป ปราก Praha Prag Praga Praque สวยดี เมืองนี้อาร์ทมาก
ราคาไม่แพง สวย ชอบๆ สนุกๆ

ยิบรานอีกสักที

2009-08-16T20:11:00.004+07:00

ผมมีความเชื่ออย่างแน่นแฟ้นว่าหน้าที่ในการเกิดมาเป็นมนุษย์ คือ การฝึกฝนตนเองเพื่อมีหัวใจที่บริสุทธิ์ยิ่งขึ้น
นั่นหมายความว่า หัวใจจะมีความสุขมากขึ้น เงื่อนไขน้อยลง รักได้มากขึ้น เจ็บปวดน้อยลง
ในการฝึกฝนตนเอง ประสบการณ์เป็นสิ่งที่จำเป็น
และความรักก็เป็นประสบการณ์ที่ดีในการฝึกฝน
ยิ่งคนเราแบกรับ ความทุกข์ ความเจ็บปวด ได้มาก
กระทั่งถึง การโยนแอกแห่งความเจ็บปวด ออกจากใจได้
มนุษย์ก็จะกลายเป็นสิ่งที่มีวิวัฒนาการสูงขึ้น

คาลิล ยิบราน เป็น กวี นิรันดรกาลลำดับสาม ลองจาก เชคสเปียร์ กับ เล่าจื้อ
เขาเป็น กวี ต่างชาติคนแรกที่กระแทกใจผม
และยามใดที่ผมต้องเผชิญความทุกข์ในลานบดแห่งชีวิต
บทกวีของยิบรานกลายเป็นบทสวดมนต์ของผม
เพื่อที่จะเดินต่อไป ในเส้นทางแห่งวิวัฒนาการแห่งนี้

ผมนำ บทกวีนี้ มาใส่ไว้ใน บล็อกอีกสักครั้ง
เพื่อที่จะตักเตือน เติบโต และเป็นกำลังให้ชีวิตต่อไป

...................

เมื่อความรักร้องเรียกเธอ จงตามมันไป
แม้ว่าทางของมันนั้นจะขรุขระและชันเพียงไร
และเมื่อปีกของมันโอบรอบกายเธอ จงยอมทน
แม้ว่าหนามแหลมอันซ่อนอยู่ในปีกนั้นจะเสียดแทงเธอ
และเมื่อมันพูดกับเธอ จงเชื่อตาม
แม้ว่าเสียงของมันจะทำลายความฝันของเธอ
ดังลมเหนือพัดกระหน่ำสวนดอกไม้ให้แหลกรานไปฉะนั้น

เพราะแม้ขณะที่ความรัก สวมมงกุฎให้เธอ มันก็จะตรึงกางเขนเธอ
และขณะที่มันให้ความเติบโตแก่เธอนั้น มันก็จะตัดรอนเธอด้วย
แม้ขณะเมื่อมันไต่ขึ้นไปสู่ยอดสูง
และลูบไล้กิ่งก้านอันแกว่งไกวในแสงอรุณ
แต่มันก็จะหยั่งลงสู่รากลึก
และเขย่าถอนตรงที่ยึดมั่นอยู่กับดินด้วย

ความรัก ... จะรวบรวมเธอเข้าดังฝักข้าวโพด
มันจะแกะเธอออกจนเปลือยเปล่า
แล้วมันจะร่อนเพื่อให้เธอหลุดจากเปลือก
มันจะบดเธอจนเป็นผงขาว
แล้วก็จะขยำจนเธออ่อนเปียก
แล้วมันก็จะนำเธอเข้าสู่ไฟอันศักดิ์สิทธิ์ของมัน
เพื่อว่าเธอจะได้กลายเป็นอาหารทิพย์ของพระเป็นเจ้า

ความรัก ... จะกระทำสิ่งทั้งหมดนี้แก่เธอ
เพื่อว่าเธอจะได้หยั่งรู้ความลับ ของดวงใจเธอเอง
และด้วยความรู้นั้นเธอก็จะได้เป็นส่วนหนึ่ง ของดวงใจแห่งชีวิตอมตะ
แต่ถ้าหากด้วยความกลัว เธอมุ่งแต่แสวงหาความสงบสุข
และความสำราญจากความรัก
ก็จะเป็นการดีกว่าที่เธอควรจะปกคลุมความเปลือยเปล่าของตน
และหลีกหนีออกไปเสียจากลานบด
ไปสู่โลกอันไร้ฤดูกาล ...
ที่ซึ่งเธอจะหัวเราะก็ไม่เต็มที่และจะร้องไห้ก็ไม่เต็มที่

ความรัก ... ไม่ให้สิ่งอื่นใดนอกจากตนเอง
และก็ไม่รับเอาสิ่งใด นอกจากตนเอง
ความรักไม่ครอบครอง และก็ไม่ยอมให้ถูกครอบครอง
เพราะความรักนั้น พอเพียงแล้วสำหรับตอบความรัก

เมื่อเธอรัก อย่าได้พูดว่า ...
พระผู้เป็นเจ้าอยู่ในดวงใจเรา
แต่ควรพูดว่าเราอยู่ในดวงใจพระผู้เป็นเจ้า
และอย่าได้คิดว่า ... เธอสามารถนำแนวทางของความรักได้
เพราะถ้าความรักพบว่า เธอมีคุณค่าพอแล้ว ก็จะเป็นผู้นำแนวทางของเธอเอง
ความรักไม่มีปรารถนาสิ่งอื่นใด นอกจากที่จะทำตนเองให้สมบูรณ์
แต่ถ้าหากเธอรัก และจำต้องมีความปรารถนา
... ก็ขอให้ความปรารถนาของเธอจงเป็นดังนี้

เพื่อจะละลายและไหลดังธารน้ำ ซึ่งส่งเสียงเพลงกล่อมราตรี
เพื่อจะเรียนรู้ความปวดร้าว อันเกิดแต่ความอ่อนโยน ละมุนละไมเกินไป
เพื่อจะต้องบาดเจ็บ ด้วยความเข้าใจ ในความรักของตนเอง
และเพื่อจะยอมให้เลือดหลั่งไหล ด้วยความเต็มใจและปราโมทย์
เพื่อจะตื่นขึ้น ณ รุ่งอรุณด้วยดวงใจอันปิติ และขอบคุณความรักอีกวันหนึ่ง
เพื่อจะหยุดพัก ณ ยามเที่ยง และเพ่งพินิจความสุข ซาบซึ้งของความรัก
เพื่อจะกลับบ้าน ณ ยามพลบค่ำ ด้วยความรู้สึกสำนึกคุณ

และเพื่อจะหลับไปพร้อมกับคำสวดมนต์ภาวนา สำหรับคนรักในดวงใจ
และเพลงสรรเสริญบนริมฝีปากของเธอ ...

หัวใจดวงน้อย กับ ดวงใหญ่ที่สุดในโลก

2009-08-13T04:03:00.004+07:00

ผมไม่รู้ว่าผมจำความได้ตอนกี่ขวบ
พอเริ่มเห็นแสง เห็นหน้าผู้คน ฟังรู้เรื่อง ด่าเป็น
ก็รู้ว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ไม่ไกลจากผม
ผู้หญิงที่มีหัวใจดวงใหญ่ที่สุดในโลก
แม่ผมเอง

แม่ ไม่ว่าของผม หรือของคุณ เป็นคนที่สวยที่สุดเสมอ
ทำอาหารอร่อยที่สุด ซักผ้าสะอาดที่สุด กอดเรา หอมเรา
รักเรามากที่สุด วัยเด็กสำหรับคนมีแม่ จึงเป็นความสมบูรณ์
หากใครไม่มีแม่ ให้แม่ผมไปกอดคุณก็ได้
แม่กอดดีนะ กอดที่ไรผมมีความสุขทุกที
แต่ต้องคืนนะ ของรักของหวง

บ้านผมเป็นร้านขายของชำตามต่างจังหวัด
พ่อผมมีอาชีพ ทำนาและเป็นกำนัน
แม่ผมขายของ
ผมจำได้เราเคยมีอาชีพขายผ้าตามตลาดนัด
สมัยก่อนตลาดนัด มันเป็นตลาด นัด จริงๆ
คือในหนึ่งเดือนจะมี ๓๐ นัด สองรอบ รอบละ ๑๕ นัด
เริ่มงงละซิ ตลาดนัด คือ นัดกันจัดตามวัด ๑๕ วัด วัดละสองรอบต่อเดือน
โดยการนัดจะนับตามระบบดวงจันทร์
ขึ้น ๑ ค่ำ วัดนี้ ขึ้น ๒ ค่ำ วัดโน้น เป็นต้น

แม่ผมเป็นคนสวยนะ ส่วนพ่อผมเป็นชาวนาตัวดำ หน้าแก่
เวลาไปขายของกันที่ตลาดนัด ชอบมีคนมาจีบแม่
พอจีบแม่เสร็จ ก็เดินเข้าไปไหว้พ่อผม เพราะนึกว่า พ่อผมเป็น พ่อของแม่
เมื่อถึงเวลาเฉลยทีไร ไอ้หนุ่มโชคร้าย ก็จะเดินหน้าเจื้อนหนีไป
เกือบเจอบาทา

ผมชอบไปที่ตลาดนัด วิ่งไปร้านโน้น ร้านนี้
กินขนม ไอติม ก๋วยเตี๋ยว ลอดช่อง สารพัด
พอกลางวันก็นอนหลับไป รู้ตัวอีกที
ก็มานอนอยู่บนรถ ในระหว่างทางกลับบ้านซะแล้ว

นึกแล้วก็มีความสุข
ผมก็คาดเดาว่าตอนนั้น
พวกคุณก็มีความสุขเช่นกัน
เพียงแต่เราเกิดกันในคนที่ คนละบริบท ก็เท่านั้น
ความสุข หน้าตา มันเหมือนกันหมดแหละครับ
มันไม่เลือกที่เกิด หรือคนที่มันจะเกิดด้วย

..................

ตอนผมหกขวบ
มันเป็นตอนกลางคืน
ผมนอนร้องไห้อยู่บนเตียง

ผมเปลี่ยนสถานภาพตัวเอง จากลูกของแม่
มาเป็นนักเรียนประจำซึ่งตั้งอยู่อีกจังหวัด
ตอนกลางวัน ไม่กล้าร้อง อายคน
พอดับไฟเข้านอน น้ำตาก็ไหลออกมา
หลังจากที่กลั้นไว้ทั้งวัน
นอนร้องไห้ ในความมืด
ตอนนั้น ผมคิดว่าช่างน่าอาย
แต่ใครจะไปรู้ ในค่ำคืนนั้น อาจมีผู้ร่วมชะตากรรมเดียวกับผม
ลูกของแม่ทั้งหลายที่อาจนอนร้องไห้น้ำตาเปรอะหมอนเช่นเดียวกับผม

คุณเชื่อไหม นับแต่วันนั้น วันแรกในโรงเรียนประจำ
บ้าน ไม่ใช่ภูมิลำเนาของผมอีกต่อไป
หกปี ที่ได้อยู่กับแม่ และกว่า ๒๕ ปีแล้วที่ผมออกจากบ้านมา
อย่างที่ผมบอกคุณว่า เมฆบ้า พเนจร จริงๆ
จากบ้านเกิดของผม ไปอยู่อีกจังหวัด ๖ ปี
อยู่เมืองหลวงอีก ๑๗ ปี มาอยู่เมืองนอกก็เข้าปีที่สอง
แต่ผมก็ไม่เคยลืมบ้าน

บ้านที่พอผมไปถึงและลงจากรถเมื่อไร
จะมีผู้หญิงแสนสวยยืนยิ้มรอผมอยู่
ผู้หญิงที่เคยกอดผมมาตั้งแต่เด็ก

.................

มันเหมือนเม็ดน้ำ น้อยๆ ที่ได้ไหลคืนกลับทะเล
เป็นความไพศาล สงบ ลึกล้ำ เมื่อเรารู้ว่าเราเป็นใคร มาจากไหน
เมื่อเราไหลกลืนเป็นเนื้อเดียวกับความกว้างใหญ่ของความรัก

หัวใจดวงน้อย กับ ดวงใหญ่ที่สุดในโลก
คือ ผม กับ แม่ผม
และคุณ กับ แม่ของคุณ
ซึ่งเธอก็มีหัวใจดวงใหญ่ที่สุดสำหรับคุณเช่นกัน

..................

เรื่องของหัวใจ ตอนที่ ๒

2009-08-09T07:11:00.004+07:00

ผมเพิ่งกลับจากไอริชผับ ข้างๆโบสถ์ประจำเมืองมิวนิก ฟังเพลงร๊อคที่ไม่ได้ฟังมานาน
คนยุคผม ราวๆสามสิบต้นๆ ต้องนี่ครับ
Nirvana ของพี่ Kurt Kobain Gun and Rosess Metallica
Bryan Adam หรือ ถ้าออกบริทป๊อป ก็ต้อง Oasis Blur Greenday
อากาศมิวนิกตอนนี้กำลังดีครับ ร้อนนิดๆ กลางคืนเย็นๆ
พูดถึงเพลงร๊อค ทำให้ผมนึกถึง เรื่องของหัวใจ ตอนที่ ๒
.............

บนเวทีปราศรัย มองออกไป มีคนหลายพันอยู่ ผมถูกส่งขึ้นไปพูดคนแรก
เขาเรียกผมว่านักวิชาการ ในมือผมมีกระดาษสองสามแผ่น

เวลาที่อยู่บนนั้น ผมรู้สึกว่าหัวใจผมร้อนผ่าว มันเหมือนไฟ
ผมจำได้ว่า สมัยผมเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งดวงจันทร์
สิ่งที่ผมชอบที่สุด คือ การขึ้นไปร้องเพลงบนเวที
ผมจำได้ผมมีวงดนตรี ครั้งสุดท้ายเล่นในงานรับน้องคณะกฎหมาย
ผมว่าในโลกนี้ มีคนจำนวนน้อยที่หัวใจผ่านความรู้สึกแบบนี้

การร้องนำ มีคนเต้น เคลื่อนไหวไปตามจังหวะดนตรี

แต่การปราศรัย ผมจำได้ว่า ผู้คนที่อยู่ข้างล่าง ยืนนิ่ง
ปากของผมขยับไป ผมไม่ได้ยินเสียงตัวเอง
มันเหมือนหนังเงียบ มีคนมากมายยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า
ฟังคนหูตึง คนหนึ่งพูด

ขณะที่ผมก้าวออกจากไมโครโฟน
ผมได้ยินเสียงปรบมือ และผู้คนตะโกนขับไล่
ใครคนใด คนหนึ่งที่ผมพูดถึง
หัวใจผมรู้สึกโล่งๆ

เสียงปรบมือ เสียงขับไล่ สีเหลือง แสงไฟ
โฆษก นักพูด การเมือง สงคราม ความคิด อารมณ์
ท้องฟ้า เมฆ วัด ต้นไม้ และสิ่งรายลอบ

ผมเดินออกจากเวทีแห่งนั้น มีผู้คนที่ผมไม่รู้จักเข้ามาทักทาย จับมือ
เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่มีคนมาขอลายเซ็น
ลายเซ็นที่ผมเซ็นในฐานะของผมเอง

ผมเดินหายกลับเข้าไปใน มหาวิทยาลัยแห่งดวงจันทร์

มันไม่เหมื่อนเดิน มันเหมือนลอยกลับเข้าไปมากกว่า ผมรู้สึกเช่นนั้น
ผมจำหนังเรื่อง Gladiator ได้ ผมรู้สึกราวกับเป็นนักสู้ที่ออกไปปล้ำกับสิงโต
และเพิ่งรอดชีวิตเดินกลับมา

ขณะที่ผมเดินมาถึง ตึกโดม

ผมพบชายคนหนึ่ง คนที่เมตตา และสร้างผมมาในทางวิชาความรู้
เป็นคนที่ให้โอกาสที่ดีกับผมเสมอ

ชายคนนั้น นั่งยิ้มอยู่อัฒจรรย์หินหน้าตึกโดม
ยิ้มให้ผม

ผมเข้าไปนั่งข้างๆ ชายคนนั้นตบไหล่ผม และบอกว่า ดีมาก

ผมรู้สึกมีความสุข

หัวใจผมยิ้ม

มันร้อน ปราดเปรียว ดังกระทิงหนุ่มผู้ไม่กลัวความตาย

มันพร้อมจะวิ่งต่อไป

เพราะที่ผ่านมา

เรื่องมันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น

.............

เพลงร๊อค นานๆฟัง มันก็ดีนะ

มันเป็นเพลงของคนหนุ่ม แต่ผมไม่ชอบร๊อคขนาด Heavymetal ประเภท Ironmeiden
Blacksabbaht Sepultular ประมาณ Metalica พอไหว

Dreamtheater วงนี้สุดยอด วงโรงลครแห่งความฝันเป็นสุดยอด Progessiv Rock
จำได้มือเบสวงนี้เป็นลูกครึ่ง เวียดนาม-เมกัน ชื่อ จอน เมี่ยง คนในรูป

.....................

ร๊อค

ฟังแล้ว จะได้ยินหัวใจเต้นแรงขึ้น เวลาเสียงกลองฟาดเข้ากลางใจ
ฟังแล้ว จะได้ยินหัวใจโยกตัว ตามเสียงเบส
ฟังแล้ว บางครั้งหัวใจอาจเจ็บแปรบด้วยเสียงกีต้าร์

แต่ก็ยังดี

ยังดี ที่มีหัวใจ

เรื่องของหัวใจ ตอนที่ ๑

2009-07-20T03:04:00.003+07:00

Jack Johnson ส่งเสียงดังในห้องผม
ผมไม่ได้เปิดพลงฟังมานานพอดู
สมัยก่อนผมชอบฟังเพลง ฟังแล้วรู้สึกเย็นที่หัวใจ
ในบรรดาอวัยวะ ผมให้ความสำคัญกับ หัวใจ มากกว่าสิ่งอื่น
ระหว่าง คนฉลาด กับ คนกล้า ผมชอบคนกล้ามากกว่า
ระหว่าง ผู้หญิง กับ ผู้ชาย ผมชอบผู้หญิงมากกว่า
เพราะผู้หญิงใช้หัวใจมากกว่าหัวสมอง
สำหรับผม หัวใจ คือเมืองหลวง ส่วนหัวสมองเป็นเมืองท่าค้าขาย
แต่ในทุกวันนี้สังคมค้าขาย กลับให้ความสำคัญกับเมืองท่ามากกว่า
ในขณะคนเมืองหลวง กลายเป็นคนไร้เหตุผล ตามที่คนเมืองท่ายัดเยียด

แน่นอนที่สุดครับ คนเมืองหลวง ก็ต้องใช้สมอง
แต่สมองก็มีหน้าที่จำกัด และควรจะมีหน้าที่จำกัด

ใครจะว่าผมโง่ก็ว่าเถอะครับ
ผมยอมรับว่าผมใช้หัวใจมากกว่าหัวสมอง
เพราะหัวสมอง มักจะโง่ที่สุดในเรื่องความสุข เช่นกัน

ผมยอมบวกเลขผิด แล้วมีความสุข
ถ้าผมจะขาดทุน แล้วผมรู้สึกตัวเบาขึ้น
ผมก็ยอม

.............

นั่งอยู่เมืองนอก เงียบสงบดี
แต่พอผมก้มมองหัวใจตัวเอง ยังพบว่า
แม้ว่าผมจะมาอยู่ในที่สงบ
แต่หัวใจของผมยังคงเหนื่อยอ่อนพิกล

...........

จำได้ว่าสักสี่ห้าปีก่อน ผมค่อนข้างมีความสุข
ไปทำงาน สอนหนังสือ อยู่กับนักศึกษา
บางครั้งสอนหนังสือเสร็จตอนเช้า ตอนบ่ายก็กลับบ้านมานอนหลับ

ตกเย็นบางทีก็นั่งรถเข้าเมือง มาแถวธรรมศาสตร์
มาตรอกข้าวสาร แน่นอนที่สุดผมชอบไปบริกบาร์
หาเพื่อนที่ถูกใจคุยกัน กินเหล้าดีๆ ฟังเพลงเร็กเก้ ที่ผมชอบ
สนุกครึกครื้นไปวันๆ ไม่คาดหวังอะไร ทำหน้าที่ให้ดีที่สุด
ในแต่ละวัน ส่วนความรัก ขอพักไว้ก่อน เพราะยังไม่เจอใครที่ถูกใจจริงๆ

................

มีอยู่วัน ผมไปสอนหนังสือตามปกติ
ซึ่งวันเสาร์ โดยปกติผมจะไปสอนที่ อุบลราชธานี
ในวิชากฎหมายปกครองท้องถิ่น

พอไปถึงนักศึกษามาเชิญให้เป็นวิทยากรในการสัมมนาครั้งหนึ่ง

ผมก็พูดไปตามที่ผมรู้

.............

จนในที่สุด ผมก็พบตัวเองอีกครั้งบนเวทีการปราศรัยกลางสนามหลวง

ตั้งแต่นั้นมา การเดินทางของผมก็เริ่มขึ้น

โดยผมไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าผมจะเดินทางไปไหน

รู้แต่ว่า มีสิ่งหนึ่งที่อยู่ข้างหน้าผม แล้วผมเดินตาม

สิ่งนั้น คือ หัวใจ ผมเอง

.........

โปรดติดตามตอนต่อไป

เมฆบ้า

zen ในมุมมองหนึ่ง

2009-07-17T07:53:00.005+07:00

ในบรรณภิภพอันไพศาลทั้งไทยและเทศ ในบรรดาหนังสือ หมวดปรัชญา ศาสนา เซน คือ เมกกะ ที่ผู้จะนับตนว่ามีรสนิยมในการเสพอักษรต้องเหยียบย่างจาริก โดยการยืนอ่านกระทั่งการจับจองเป็นเจ้าของกันคนละเล่มสองเล่ม

เซน มี เสน่ห์ สำหรับ ปัญญาชน เสน่ห์ของ เซน คือ ความลึกลับ คลุมเครือ ยิ่งลึกลับ คลุมเครือ เข้าใจได้ยาก เหล่านี้ คือ รสอักษร
ที่ปัญญาชนดูชอบละเลียดเล็มเป็นยิ่งนัก

ใครจะนับตนว่า "ฮิป " " ชิล " "เทพ" และ ไม่เกรียน นอกจากการแต่งกายสะพายย่ามหรือเป้แล้ว ยามเข้าร้านกาแฟสตาร์บัก เมื่อวาง คาปู ลงบนโต๊ะ และหย่อนก้นลงบนโซฟานุ่ม ถ้าหยิบ เซน ขึ้นมาอ่านสักเล่ม ก็คงดูดีมิใช่น้อย ขั้นเทพ ขั้นเทพ

และใครบังเอิญเส้นทางชีวิตต้องไปเรียน สาขาปรัชญา ถ้ามีคนถามเขาถึงเซน ก็ต้องวางมาดวางภูมิเล็กน้อย พร้อมต่อด้วยคำอธิบายเชิงปลากรายประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น นิห่ง และถ้าจะดี ต้องตบท้ายด้วย นิทานเซน เช่น ชาล้นถ้วย ก็คงดูน่าเชื่อถือดี

ผมรายงานสิ่งที่เห็นเกี่ยวกับ เซน ให้ทราบ ไม่ได้ประชด แม้ว่าภาษาจะดูประชัน

............

ย้อนกลับไป ราวคราวที่ สิทธทัตถะ ยังนั่งอยู่โคนต้นโพธิ์ ในคืนนั้น ก่อนที่ท่านจะกลายเป็นพระพุทธเจ้าในกาลต่อมา และก่อนที่พระองค์จะประกาศศาสนา ก่อนที่จะมีพระไตรปิฎก ก่อนที่จะมีวัดวาอาราม หรือ โบถส์ราคาสองพันล้าน หรือ เจดีย์บ้าบุญที่รูปร่างเหมือนยาน UFO ก่อนที่ภาษาจะถูกถ่ายทอด

คือขณะที่ สิทธิทัตถะ นั่งอยู่ ผมหมายถึง สิทธิทัตถะ คนเดียวกับที่พวกเราๆเรียนในวิชาพุทธศาสนาตอนเด็กๆ คนเดียวกับที่ Herman Hesse เขียนถึง คนเดียวกันกับที่พวกฝรั่งชอบเอาไปตั้งไว้ตามตู้โชว์รองเท้า ชุดชั้นใน กระทั่งร้านตัดผม คนเดียวกับที่พวกทอลีบัน ระเบิดเล่น คนเดียวกัน

ขณะก่อนที่คำพูด คำจารึก ถึง พระองค์จะปรากฏ
ขณะที่พระองค์นั่งสงบนิ่ง อยู่โคนต้นโพธิ์ ริมน้ำ
ขณะที่พระองค์ทรงเหนื่อยอ่อนจากความพยายามในทุกวิธี
ขณะที่พระองค์กำลังจนพระปัญญา
ขณะที่ความทุกข์ย่ำยีหัวใจพระองค์จนไม่มีชิ้นดี

ขณะที่พระองค์ไม่รู้เรื่องที่คิด แต่รู้ว่ามันเป็นแค่ความคิด
ขณะที่พระองค์ไม่เห็นร่งของพระองค์ แต่เห็นเพียงร่างกาย วัตถุธาตุ
ขณะที่พระองค์ไม่เห็นภาพ แต่รู้ว่ามันเป็นแค่แสง
ขณะที่พระองค์ไม่รู้สึกทุกข์ แต่เห็นทุกข์สุขเท่าเทียม
ขณะที่พระองค์ไม่เห็นการย่ำยี แต่รู้ว่ามันคือกระแส

ขณะที่พระองค์ รู้สึก ถึงสิ่งต่างๆที่เคลื่อนไหวอยู่ในพระองค์
ในขณะที่พระองค์นั่งอยู่ที่ตรงนั้น ใต้ต้นโพธิ์ธรรมดา
ริมแม่น้ำธรรมดา

............

เซน มุ่งกล่าวถึง ขณะนั้น

ขณะนั้น ในคืนนั้น ก่อนที่ท่านจะกลายเป็นพระพุทธเจ้าในกาลต่อมา และก่อนที่พระองค์จะประกาศศาสนา ก่อนที่จะมีพระไตรปิฎก ก่อนที่จะมีวัดวาอาราม หรือ โบถส์ราคาสองพันล้าน หรือ เจดีย์บ้าบุญที่รูปร่างเหมือนยาน UFO ก่อนที่ภาษาจะถูกถ่ายทอด

และ เซน ก็คือ หนทางที่จะเข้าสู่ขณะนั้น

ขณะที่แสนธรรมดา แต่ยิ่งใหญ่ที่สุด

เท่าที่ มนุษย์จะเข้าถึง

เกร็ดในระบบกฎหมายสื่อเยอรมนี ต่อกรณีบทบาทสื่อไทย

2009-06-28T05:42:00.003+07:00

ผู้เขียนได้มีโอกาสมาพำนักอยู่ในประเทศเยอรมนี และได้มีโอกาสพลิกค้นตำรับตำราเกี่ยวกฎหมายสื่อของเยอรมนี จนค้นพบว่าระบบกฎหมายสื่อของเยอรมนีมีประเด็นที่น่าสนใจศึกษาอยู่มากมาย และประเด็นทางกฎหมายเหล่านั้น น่าจะนำไปสู่การขบคิดพิจารณาเพื่อหาคำตอบสำหรับบ้านเราได้ไม่มากก็น้อย

บทบาทของสื่อไทยกำลังเผชิญความท้าทายอย่างใหญ่หลวงในภาวะบ้านเมืองที่เกิดวิกฤตไม่หยุดหย่อน จนผู้เขียนเห็นว่า “ ปัญหาการเมืองที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน เกิดจากภาวะ วิกฤตที่สุด ( Chaos ) ของสื่อไทย” ซึ่งภาวะวิกฤตดังกล่าวมีสาเหตุมาจากบทบาทหน้าที่ของสื่อเอง ผู้ให้สัมภาษณ์ กระทั่งบทบาทที่ผิดพลาดของรัฐในการควบคุมสื่อ กรณีที่ผู้เขียนพยายามหยิบยกประเด็นในระบบกฎหมายสื่อของเยอรมนี ( Medienrecht) ก็เพื่อให้ผู้ที่เกี่ยวข้องได้โปรดพิจารณาทบทวนบทบาทของตนและเข้าทำการคลี่คลาย Chaos สื่อ เพื่อคลีคลาย Chaos ทางการเมืองได้ต่อไป

กรณีความผิดฐานเผยแพร่ความคิดเห็นทางการเมืองที่เป็นอันตรายต่อระบบประชาธิปไตย
ประเทศสหพันธรัฐเยอรมนีเป็นประเทศที่มีประสบการณ์เกี่ยวกับการใช้สื่อเพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเกิดขึ้นของพรรคนาซีสมัย อดอฟ ฮิทเล่อ เรืองอำนาจจะเกิดขึ้นไม่ได้เลย หากขาดการใช้กลยุทธ์โฆษณาประชาสัมพันธ์นโยบายชาตินิยมสุดขั้วผ่านทางสื่อที่มีอยู่ ณ ขณะนั้น การตระหนักถึงความร้ายแรงของการใช้สื่อจนนำไปสู่การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ได้หล่อหลอมหลักกฎหมายอาญาของเยอรมนีไว้ในมาตรา ๘๖ ของประมวลกฎหมายอาญา ( Strafgeseztbuch ) ในฐานความผิดเกี่ยวกับการเผยแพร่วาระทางการเมืองขององค์กรทางการเมืองที่ขัดแย้งต่อรัฐธรรมนูญ( Verbreiten von Propagandamitteln verfassungwurdriger Organisationen) เช่น วาระทางการเมืองของพรรคนาซีเยอรมนีเป็นต้น ฐานความผิดดังกล่าวแสดงออกอย่างชัดเจนว่า สื่อไม่ได้เป็นช่องทางที่เปิดกว้างที่ใครก็สามารถแสดงความคิดความเห็นได้ทุกอย่างโดยไม่มีขอบเขต
ปัญหาที่ต้องพิจารณาตามมา คือ ขอบเขตในการแสดงความคิดเห็นนั้นดำรงอยู่ในแต่ละประเทศแต่ละสังคมอย่างไร ต่อกรณีความผิดอาญาตามมาตรา ๘๖ ของประมวลกฎหมายอาญาเยอรมันนั้น หากใช้มุมมองในเชิงสังคมวิทยากฎหมายจะพบว่า ฐานความผิดดังกล่าวเกิดขึ้น จากประสบการณ์ของสังคมเยอรมนีที่ต่างเห็นพ้องต้องกันว่า ผลของการใช้สื่อเพื่อโฆษณาความคิดความเชื่อผิดๆของพรรคนาซี นั้นส่งผลกระทบต่อความเป็นประชาธิปไตยมากน้อยเพียงใด ด้วยเหตุนี้ความผิดฐานดังกล่าวจึงถูกบัญญัติไว้ในหมวดความผิดว่าด้วย “การกระทำอันเป็นผลกระทบต่อนิติรัฐและประชาธิปไตย” ( Gefaerdung des demokratischen Rechtsstaates) อันเป็นความผิดที่มีลักษณะเฉพาะตัวในสังคมเยอรมันที่ไม่มีเหมือนชาติอื่น เฉกเช่นเดียวกับประเทศไทยที่มีการบัญญัติความผิดฐานหมิ่นพระบรมเดชานุภาพไว้ในประมวลกฎหมายอาญา ก็ด้วยเหตุผลทางสังคมวิทยาและอุดมการณ์เฉพาะของประเทศไทย คือ ชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ ซึ่งก็เป็นอกลักษณ์หนึ่งเดียวในโลกที่สืบสายมาจากพัฒนาการทางประวัติศาสตร์ ดังนั้น งานทางนิติศาสตร์ของนักนิติศาสตร์และบรรดานักวิชาการไทยสายก้าวหน้าในความพยายามที่จะล้มล้างบทบัญญัติในประมวลกฎหมายอาญาฐานหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ แท้จริงจึงหาใช่งานในทางนิติศาสตร์โดยแท้ไม่ แต่กลับเป็นงานในทางการเมืองในการเปลี่ยนความคิดความเชื่อของประชาชนที่ยืนอยู่บนอุดมการณ์ ชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ เสียมากกว่า

หรือ กระทั่งความพยายามในการโจมตีล้มล้างองค์กรหรือสถาบันทางรัฐธรรมนูญที่เกิดขึ้นในการเคลื่อนไหวของคนบางกลุ่ม คือ ข้อเท็จจริงที่สื่อต้องพิจารณาถึงบทบาทของตนในการที่จะต้องไม่ตกเป็นเครื่องมือของการเผยแพร่อุดมการณ์ที่ขัดต่ออุดมการณ์ของประเทศ ในขณะเดียวกันบทบาทของรัฐในการเข้าไประงับยับยั้งการใช้สื่อเพื่อเผยแพร่อุดมการณ์ต่างๆที่ขัดต่ออุดมการณ์ของประเทศแท้จริงเป็นหน้าที่โดยชอบธรรมหาใช่การแทรกแซงสื่อแต่อย่างใด

กรณีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญาเยอรมนีมาตรา ๘๖ และความผิดฐานหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ แสดงออกอย่างชัดเจนว่ากฎหมายได้ทำหน้าที่จัดวางบทบาทของสื่อต่อกรณีการกระทำที่เป็นอันตรายต่ออุดมการณ์ของประเทศ ดังนั้น สื่อจึงมีบทบาทเชิงรุกไปกระทำการ โดยการไม่เผยแพร่ความคิดใดที่ขัดต่ออุดมการณ์ของชาติ มิใช่ทำหน้าที่ผู้รายงานคำพูดของผู้ให้สัมภาษณ์ฝ่ายต่างๆโดยไม่คำนึงถึงหลักเกณฑ์และความถูกต้อง และในขณะเดียวกันรัฐเองก็ต้องรู้หน้าที่ของตน มิใช่ในฐานะผู้ร่วมรบในสงครามข่าวสาร หากแต่ผู้ดูแลรักษาอุดมการณ์ ชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ ในการเข้าไปจำกัดสิทธิและเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นผ่านสื่อด้วยมาตรการทางกฎหมายที่ถูกต้องและได้สัดส่วน

บทบาทของสื่อสารมวลชนและของรัฐต่อ ความจริงแท้ของข้อมูล ที่เผยแพร่ผ่านสื่อ
ในระบบกฎหมายสื่อเยอรมนี สิทธิและเสรีภาพของสื่อต้องมีขึ้นเพื่อปกป้องผลประโยชน์ของประชาชนในการเข้าถึงข้อมูลสาธารณะ ( Informationsinteresse der Allgemeinheit : Public Informationsystem ) ข้อมูลสาธารณะที่สื่อนำเสนอจะเป็นเครื่องมือที่ประชาชนใช้ในการกำหนดการตัดสินของตนในหลายๆด้านมิใช่เพียงแต่เพียงในทางการเมือง เช่น การเลือกตั้งแต่เพียงอย่างเดียวเท่านั้น ดังนั้นหากข้อมูลสาธารณะเป็นข้อมูลที่ไม่มีคุณภาพการดังกล่าวย่อมส่งผลกระทบต่อวิถีชีวิตประชาชนอย่างมิอาจหลีกเลี่ยงได้
มาตรา ๕ วรรคหนึ่งของรัฐธรรมนูญเยอรมนี ได้บัญญัติรับรองสิทธิของประชาชนในการแสดงความคิดเห็น (Meinungsfreiheit,Freedom of Speech) ซึ่งการแสดงความคิดเห็นของประชาชนนั้นนอกจากจะถือเป็นสิทธิมนุษยชน ( Menschenwuerde : Humanright) แล้วยังถือเป็นสิทธิขั้นพื้นฐานที่มีความเกี่ยวโยงกับสิทธิและเสรีภาพของสื่อ เพราะข้อมูลสาธารณะที่ถ่ายทอดผ่านสื่อย่อมต้องมีที่มาจากพูดคุย แสดงความคิดเห็นของประชาชน ทั้งประชาชนทั่วไป และผู้ที่เป็นแหล่งข่าว
ในระบบกฎหมายสื่อเยอรมนี สิทธิในการแสดงความคิดเห็นของประชาชนประกอบไปด้วย สิทธิในการสร้างความคิดเห็นของตนเอง ( Meinungbildung ) และ การแสดงความคิดเห็นออกมาให้ปรากฏ ( Meinungsaeusserung) คุณค่าของคำพูดไม่ใช่สิ่งสำคัญ การแสดงความคิดเห็นทุกอย่างต้องได้รับการปกป้อง อย่างไรก็ตามพรมแดนแห่งสิทธิที่ได้รับการคุ้มครอง (Schutzbereich ,sphere of right) ไม่รวมไปถึง การพูดโกหก ต่อสื่อสาธารณะ
กรณีดังกล่าวได้มีคำพิพากษาของศาลรัฐธรรมนูญแห่งสหพันธรัฐเยอรมนี ( Bundesverfassungsgericht ) ที่สำคัญ อาทิ คดี Sterbehilfe , คดี Auschwitzluege และคดี Bayer-Aktionaere โดยศาลรัฐธรรมนูญฯได้วางหลักการไว้ว่า “ ข้อมูลที่ไม่เป็นความจริง หรือ ข้อมูลที่ผิดพลาด ไม่อยู่ในพรมแดนแห่งสิทธิในการแสดงความคิดเห็นที่ได้รับการคุ้มครองตามรัฐธรรมนูญ”
เมื่อพิจารณาการแปลความของศาลรัฐธรรมนูญแห่งสหพันธรัฐเยอรมนี อาจนำไปสู่ข้อสรุปว่า “ การแสดงความคิดเห็นหรือข้อมูลของประชาชนไม่ว่าจะในสื่อสาธารณะหรือไม่ จะได้รับการคุ้มครองก็ต่อเมื่อ ความคิดเห็นนั้นเป็นความจริง ไม่มีการโกหก” ดังนั้นบทบาทของสื่อที่ถูกต้องจะต้องคัดกรองข้อมูลและชี้ขาดกับสังคมผ่านการรายงานข่าวสารว่า ข้อมูลความจริงเป็นเช่นใด มิเช่นนั้น ผลร้ายแรงที่ตามมา คือ ผลประโยชน์ของประชาชนในการเข้าถึงข้อมูลสาธารณะ ( Informationsinteresse der Allgemeinheit: Public Informationsystem) จะถูกกระทบกระเทือนอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ซึ่งจะส่งผลกระทบนำไปสู่การตัดสินใจกำหนดชะตาชีวิตของตนในสังคมตลอดจนอุดมการณ์ทางการเมืองที่ผิดพลาด และความวุ่นวายทางการเมืองก็จะตามไม่หยุดหย่อนจากความคิดความเชื่อที่ผิดของประชาชนที่ถูกสร้างขึ้นบนพื้นฐานของ “การโกหก” ซึ่งผิดทั้ง ศีลธรรม ศาสนธรรม และหลักการที่ชอบธรรมแห่งกฎหมาย

ท้ายที่สุด ผู้เขียนเห็นว่า การเคลื่อนไหวทางการเมืองใดๆผ่านสื่อเป็นสิ่งที่ชอบธรรมที่ประชาชนสามารถกระทำได้ แต่การแสดงความคิดความเห็น ต้องไม่กระทบต่ออุดมการณ์ของประเทศชาติ ซึ่งมีกฎหมายคอยปกป้องรักษาอุดมการณ์เหล่านั้นอยู่ ในขณะเดียวกัน การแสดงความคิดเห็นต้องยืนอยู่บนฐานความจริง ซึ่งจะส่งผลดีต่อข้อมูลสาธารณะที่มีความเที่ยงแท้แน่นอน และประชาชนสามารถนำไปใช้ตัดสินใจกำหนดชะตาชีวิตของตนได้

สื่อสารมวลชน รัฐ ประชาชน จะต้องตระหนักถึงความสำคัญของระบบข้อมูลข่าวสารสาธารณะให้ดี เพราะในยุคข้อมูลข่าวสารครอบโลก ข้อมูลเป็นตัวกำหนดความคิด ทิศทาง การขับเคลื่อนของสังคม โดยเฉพาะสื่อ มิใช่จะนั่งคำนึงถึงแต่ อัตราการโฆษณา และปากท้องของตัวเอง แม้ว่าสังคมจะเป็นที่ทางให้ทุกคนได้ทำมาหากิน แต่สำหรับสื่อ การคำนึงถึงแต่การหากินนั้นเป็นสิ่งที่ไม่ชอบธรรม มิเช่นนั้น พระสงฆ์อาจจะออกมากบอกได้เช่นกันว่า อาตมาบิณทบาตรหากินไปวันๆ หากเป็นเช่นนั้น ใครกันจะสอนธรรมะของพระพุทธเจ้าให้ลูกหลานเรา และโลกของเราคงไม่ใช่โลกมนุษย์ แต่เป็นโลกของ คน ซึ่งเป็นสัตว์ชนิดหนึ่ง ที่มีหน้าที่ ทำมาหากิน เท่านั้น

ศาสตรา โตอ่อน
คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต

จุดโหวงเหวง

2009-06-27T06:18:00.003+07:00

ชีวิตผมกลับตาลปัตรมาได้หลายระยะ
ผมรู้สึกว่า งานหลักของผม คือ การเดินทางเข้าไปภายใน
ส่วนงานที่เหลือเป็นงานรอง

บางทีผมรู้สึกว่า ทำไมผมขี้เกียจจัง
วันๆเอาแต่นั่งลืมตาเฉยๆ
และก็คอยตามรู้ตามดู
กายใจว่ามันจะเต้นระบำไปทางไหน

แต่บางทีก็กลับมาเตือนตัวเองว่า
อีการนั่งอยู่เฉยๆนี่แหละบางทีอาจเป็นหน้าที่หลัก
ของการเกิดมาเป็นคน
ที่ยังมีงานในเชิงวิวัฒนาการที่ต้องทำอีก

รู้สึก ถึงกายใจไปเรื่อยๆ
จนผมรู้สึกว่าตัวมันเบาๆขึ้น
ใจกระเทือนน้อยลง

จนมาถึงจุดที่ผมรู้สึกโหวงเหวง
เหมือนว่าตัวเองกำลังจะหายไป
แต่มันก็ยังมี
แต่มันก็โล่งๆ โหวงเหวงพิกล

........

สิ่งที่ผมพบด้วยความรู้สึก

ธรรมชาติของใจและกายย่อมส่งอออกนอกไปหาโลก
เราห้ามมันไม่ได้ เพราะมันไม่ใช่เรา
หน้าที่ คือรู้สึกในทุกขณะว่าอะไรมันกระเพื่อมหวั่นไหว
แค่รู้ ก็จบแล้ว

ผมยังพบอีกว่า ธรรมะ เป็นเรื่องธรรมดา
ต้องรู้สึกอย่างคนธรรมดา
ธรรมดา คือ กายใจเป็นไตรลักษณ์

มันไม่เที่ยง ( อนิจจัง )
มันเป็นทุกข์ ( ทุกขัง )
มันบังคับไม่ได้( อนัตตา )

รู้สึก รู้สึก

ผมมาอยู่ในจุดโหวงเหวง
ไม่รู้ว่าต่อไปจะเจออะไรอีก

พึมพำ

2009-06-03T12:11:00.015+07:00

<

ผมกลับจากเมืองไทยอีกครั้ง
การมาเรียนเมืองนอกในปีแรก
ผมกลับเมืองไทยไปสามครั้ง
เพื่อต่อสู้คดี และเดินตามทางของหัวใจกำหนด

ผมชนะคดีแล้ว เนื่องจากตำรวจและอัยการสั่งไม่ฟ้อง
ผมกลับเมืองไทยไปครั้งแรก
ไปด่า นายทักษิณ ว่าเป็น เปรต และเป็น หมา
ครั้งที่สองกลับไปเลยได้รับหมายเรียกให้ไปพบพนักงานสอบสวน

มีเกร็ดกฎหมายเกี่ยวกับคดีหมิ่นประมาท
ผมจำเลขคำพิพากษาไม่ได้ เพราะไม่อยากจำ
การด่าว่าอีกคน เป็นหมา หรือ เปรต
ไม่เป็นหมิ่นประมาท
เพราะ คนไม่มีทางเป็น หมา หรือ เป็นเปรต
ผู้ถูกด่าจึงไม่ได้รับความเสียหาย

ในหลายปีจากนี้ผมคงต้องเผชิญกับการเรียนที่หนักหน่วง
แน่นอนที่สุดห้องเครื่องของผม คือ หัวใจของผมเอง
และผมคงจะต้องใช้มันเพื่อตัวผมแบบเต็มๆ
เวลาแห่งการเดินออกนอกเส้นทางที่ควรทำ
น่าจะจบลงได้แล้ว

.......

การเมืองใหม่
การเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยในต่างประเทศ
เรื่องใหม่ที่อาจเข้ามาท้าทายในชีวิต

.......

ผมตระหนักอย่างแท้จริงอีกครั้ง

ว่าผมพึ่งใครไม่ได้

นอกจากหัวใจของตนเอง

..........

ความทุกข์มีข้อดี ล้านประการ
มันทำให้ผมอ่านธรรมะได้มากขึ้น
ได้ปรับปรุงชีวิต จิตใจ ให้ว่างเบามากขึ้น

บางครั้ง เราคิดว่าเรารู้แล้ว ผ่านแล้ว
เราตกอยู่ในความประมาท
แต่ความทุกข์ถ้ายังมีอยู่
มันจะมาเตือนเรา
เร่งรุดให้เราเข้าไปสำรวจตัวเองอีกครั้ง

ชีวิต ก็เหมือนกับฤดูกาล
ลงได้ ปักดำ หว่าน ไถ จนเก็บเกี่ยว
ก็ถึงเวลาที่ต้องพักหน้าดินบ้าง

บางทีผืนดินที่ได้กลับมาอยู่อย่างธรรมชาติ
แร่ธาตุ ต่างๆ จะได้กลับมาสะสม
และเมื่อความไพบูลย์ปรากฏ
เนื้อดินก็เป็นพื้นที่ให้ดอกไม้ป่า ได้งอกงาม
มิใช่เพียงแต่ธัญพืชในเกษตรอุตสาหกรรมเท่านั้นที่งอกงามได้

...............

ในโลกียะ คือ ตาข่ายที่ไม่มีช่องเล็ดรอดจากความทุข์

2009-04-28T04:30:00.004+07:00

โลก คือ ตัวเรา คือ กายเรา คือ จิตเรา
เราที่แท้จริงหรือกระทั่งไม่มีเรา ถูกกักขังไว้ในโลก
เพื่อให้เราสัมผัสสัมพันธ์กับสิ่งภายนอก
โลกต้องสร้างมายาคติ เพื่อบีบเค้น กดดันเรา
ให้โลดแล่นไป
........
จากประสบการณ์ของข้าพเจ้า
สิ่งภายนอกมักสร้างความไว้วางใจให้กับเรา
เพื่อให้เราโลดไหลไป
เรา และคุณ ต่างโลดไหลไปในกันและกัน
เพราะกายเรา ใจเรา และสิ่งภายนอกล้วนเกี่ยวข้องกัน

มิใช่แต่เรา รวมถึง สังคมของเรา ทัศนคติของเรา
กิน กาม เกียรติ ที่เราใฝ่หา
ล้วนล่อลวงเรา
ชาติของเรา ความคิดของเรา
ตำแหน่ง อนาคต ความภูมิใจ
สายตา ความงาม
ล้วนเป็นเหยื่อล่อชั้นดี
กระทั่งความรัก
..........
เราอาจเรียกทั้งหมดว่า โลกียะ
โลกียะที่ครอบคลุมบีบเค้นหัวใจของเรา
หลอกเรา ให้เข้าหา ปรุงแต่ง พลังหลากชนิด
ครอบคลุมหัวใจของเรา
ให้เรายิ้ม หัวเราะ
ให้เราพอใจในรูปที่ปรากฏ
เสียงที่ได้ยิน
กลิ่นที่ได้ดม
รสสัมผัสที่ได้รับ
รสที่ได้ลิ้ม
กระทั่งมายาแห่งความรู้สึกทางใจ

.........

ประสาทสัมผัสแท้จริง คือ ซิมโฟนี วงใหญ่
ที่บรรเลง ออเคสตร้า แห่งชีวิตอันสลับซับซ้อน
เป็นวงที่มี สิ่งแวดล้อม รอบตัวเรา เป็นวาทยากร
มันบรรเลงเพลงหลายจังหวะในหัวใจเรา

เมื่อเวลาอันเหมาะควรมาถึง
เมื่อท่วงทำนองแสนหวานผ่านพ้น
ฉับพลันที่เราโง่อย่างได้ที่

ไวโอลิน แชลโล่ วิโอล่า เบส
ทรุมบ้า กีต้าคลาสสิก ก็เสียดสี
บรรเลง กระหน่ำ ความทุกข์ใส่โลกของเราไม่หยุดหย่อน
หัวใจของเราแทบไหม้ไฟ
และไม่มีที่ทางให้เราหนีรอดออกจากความทุกข์ได้เลย
...........

โลก คือ กายเรา ใจเรา
กายเรา ใจเรา ที่เปลี่ยนแปรมิหยุดหย่อน
กายเรา ใจเรา ที่หักมุมไปสู่ความทุกข์ไม่หยุดหย่อน
กายเรา ใจเรา ที่เราคิดว่าเป็นของเรา
แต่ที่จริง มันไม่ใช่เรา เพราะเราไม่เคยควบคุมมันได้เลย

...........

ในกายเรา ใจเรา พระพุทธองค์ เรียกสั้นๆว่า โลกียะ
แท้จริง คือ ตาข่ายที่ไม่มีช่องเล็ดรอดออกจากความทุกข์ได้เลย

เรากระทั่งผู้ที่ฉลาดปราดเปรื่องที่สุดแท้จิรงก็เป็นเพียงนกน้อย ปีกอ่อน
ที่ติดกับดักอย่างง่ายดาย
กับดักที่พร้อมจะบดเส้นใยของมันลงกลางหัวใจของเรา
และเมื่อลมพัด เส้นใยก็บิดเกลียวบาดลึกเข้ากลางหัวใจ
จนเลือดไหลโทรม เจ็บปวดเกรอะกรัง

.........

ด้วยความสัจ ข้าพเจ้ายอมรับว่าข้าพเจ้าเป็นมนุษย์บ้าบอคนหนึ่ง

แต่เชื่อไหม

ข้าพเจ้ากำลังหาทางออกจากมันให้ได้
ไม่วันใดก็วันหนึ่ง

แม้ว่าข้าพเจ้าจะบ้า

แต่ข้าจะไม่ยอมเป็นนกน้อยตัวนั้นอีกแน่นอน
เพราะชะตากรรมของมันโหดร้ายเกินไป

๓๑ แบบโง่ๆ

2009-04-27T03:20:00.002+07:00

เมื่อสองสามวันก่อน ผมเพิ่งอายุครบ ๓๑ ปี
กิจกรรมหลัก คือ เรียนหนังสือ และ ดูตัวเอง
ยิ่งดูตัวเองมาก ยิ่งเห็นความโง่ในตัวเอง

ความโง่ มีรูปแบบมากมาย
ผุดพรายอยู่ตลอดเวลา

ยิ่งโต ยิ่งตระหนักถึงความโง่ของตัวเอง

ยิ่งโต ยิ่งเห็นความทุกข์อยู่รายรอบหัวใจ

.........

๓๑ ผมตระหนักว่า สงครามที่ยิ่งใหญ่

คือ สงครามต่อสู้กับความโง่ของตัวเอง

สีหนาทบันลือ

2009-04-20T03:29:00.002+07:00

ฝูงสิงโต ย่อมเดินตาม จ่าฝูง
จ่าฝูง ต้องมีริ้วรอยแผล
เพราะริ้วรอยแผล คือสัญญลักษณ์แห่งการต่อสู้

ในรอยแผล ย่อมบ่งบอกบางห้วงเวลาที่ต้องเยียวยารักษา
แต่จ่าฝูง จะแกร่งขึ้น
และกลับมาบัญชาฝูงสิงโต
ด้วยสีหนาทบันลือ
เพื่อกู้ประกาศธรรม อันเป็นธงชัย
แห่งเรา

ความฝันของบักคำม่วน

2009-04-18T06:29:00.005+07:00

เพลิงผลาญรถเมล์เล่นราวเด็กซนประโดกจุดประทัดเล่นกลางกรุงเทพทวาราวดี
ไอ้เด็กซนคะนองคึกสาดไฟฟอนสุมขอนกลางใจพระนครและกลางใจผู้คนผู้รักสันติธรรม

ความเติบโตใต้สันดาน จากเด็กวิ่งซนขึ้นต้นไม้ ตะขบ มะยม มะไฟ
จบประถม มัธยม สันดานดิบก็กระโดดกระเดี้ยเรี่ยราด
เผลออีกทีพอนมแตกพาน ก็พบตัวเองกับเหงื่อไคลย้อย
กลางสนามโรงเรียนนายร้อย ตำรวจสุนัข วิ่งแข่งกับสุนัขตำรวจ

ยศถาบรรดาศักดิ์ อำนาจเงินตรา มิสำคัญอันใด
แต่สันดงสันดานกลับบานตะเกียงซุ่มเงียบในดวงจิต
ดาวร้อยประบ่าสวยยิ่งกว่าบ่าน้องนางระเรี่ยด้วยสยายผม

ดาวน้อย ร้อยตำรวจตรี สุรา นารี
รถไฟ เรือ เมล์ ลิเก ตำรวจ
เสือ สิงห์ กระทิง แรด เหี้ย ตำรวจ นักการเมือง
ชาติพันธ์วรรณามิใช่แบ่งแยกแค่ สัตว์ พืช หรือ ผิวพรรณ

นกไม่สามารถบินแบบระยำได้
สิงโตกระโดดฟาดกรงเล็บลงหลังกวาง อิ่มแล้วก็นอนใต้ต้นไม้
จระเข้ ชาละวัน พิจิตร งับเงิบๆ พออิ่มก็นอนอ้าปากเบิกบาน

คนกับสันดาน ขยายกรอบขอบเขต กู กันยกใหญ่
อวิชชา เป็นมูล พระพุทธองค์กล่าวแบบสุภาพ โฉน ลำไพ แปลเป็นไทยว่า โง่

ฮิตเล่อ กิสข่าน นโปเลียน อีดี้ มากอส ปิโนเช่
คนเหล่านี้ เคยเท่ห์เพราะมีพวกสุนัขคอยยกยอ
สันดาน สันดอน อ้ายสี อีเพ็ญ สองผัวเมียชาวไร่
ช่วยขุดเท่าไร คงไม่ขึ้น

อีลำไย ยังนั่งฟังกอฟ ไมค์ อยู่ใต้ต้นมะขวิด
สาวนาสั่งแฟนตกกระป๋องเมื่อ นักร้องไทยกระแดะเป็นเจ Pop
เสียงเครื่องขยายเสียงสิบแปดหลอด ของ ส.ส.
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เชิญชวน ให้ไปร่วมการปฏิวัติเปรต

สันดานการเมือง ยังถ่ายทอด แพร่พันธ์
แม้บักสี อีจำปา จะนอนก่ายกันข้างกองฟาง
แต่ความสุขง่ายๆของไอ้อี
บรรดา พณ หัวเจ้าท่าน ไม่พอเพียง

บักสี อีจำปา แจ้ง ใบตอง โฉนลำไพ
ตายห่าไปนานแล้ว

ไอ้จุกร้องงอแง เมื่อพลักตกต้นตะขบ
ไอ้แดงยืนหัวเราะ
ตาสี นั่งตกปลา
มวนใบยาสูบ
..............

พระนคร จะเป็นอย่างไร
ก็ช่างหัวมัน

กรูไม่อาจขุดสันดอนใครได้

บักม่วน อุทาน บนกกเสื้อใต้ต้นก้ามปู
ลมเย็นสบาย

.........

ไม่รู้ใครโง่ ไม่รู้ใครใหญ่ กว่าใคร
นั่นนะสิ

อภิสิทธิ์อย่าทอดทิ้งคนเสื้อแดง มองเมืองไทยหลังสงกรานต์วิปโยค

2009-04-17T02:06:00.003+07:00

โดย ศาสตรา โตอ่อน อาจารย์ประจำคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต
มติชนรายวัน ๑๗ เมษายน ๒๕๕๒ หน้า ๗

การเกิดขึ้นของจลาจลในกรุงเทพมหานคร คือ ความขนพองสยองเกล้าในสายตาของพี่น้องชาวไทยผู้รักชาติรักแผ่นดินทุกคน คือ การแสดงออกซึ่งการไร้ซึ่งอารยธรรมประชาธิปไตยที่ปรากฏต่อนานาประเทศอย่างมิต้องสงสัย

การจัดการสลายการชุมนุมของรัฐบาลอภิสิทธิ์เป็นสิ่งที่จำเป็นอันมิอาจหลีกเลี่ยงได้ และการปราบปรามของทหารเป็นการกระทำของฝ่ายปกครองที่ได้สัดส่วนอย่างไม่น่าเชื่อ

และต่อจากนี้การเร่งฟื้นฟูบูรณะประเทศต้องดำเนินไปอย่างละเอียดรอบคอบ ระมัดระวัง และสุขุมคัมภีรภาพ ซึ่งผมเชื่อมั่นว่ารัฐบาลอภิสิทธิ์จะสามารถทำได้

แน่นอนที่สุด ณ วันนี้ คนเสื้อแดงกำลังกลายเป็นจำเลยของสังคม ทั้งสังคมไทยและสังคมโลก แต่เขาเหล่านั้นก็เป็นชาวไทยเหมือนกับเราท่าน ซึ่งข้อนี้ คุณอภิสิทธิ์ก็ได้แสดงความงามน้ำใจโดยการขอบคุณพี่น้องเสื้อแดงที่ให้ความร่วมมือในการสลายการชุมนุมโดยการเดินทางกลับบ้าน เดินทางกลับสู่ชีวิตเดิมๆ คือ ชีวิตที่เกี่ยวพันกับราคาพืชผลตกต่ำ รายได้น้อย หวย และความสิ้นหวังและแน่นอนที่สุดจะไม่ให้เขาเหล่านั้นคิดถึงคุณทักษิณ ก็คงเป็นไปไม่ได้

แม้ทักษิณ ชินวัตร จะกระทำการสิ่งเลวร้ายไว้มากมาย แน่นอนที่สุดเขาต้องกลับมาเข้าคุกตามคำพิพากษาเพื่อดำรงไว้ซึ่งกระบวนการยุติธรรม แต่ทักษิณ ชินวัตร มิใช่หรือ ที่พี่น้องเสื้อแดงรู้สึกว่าเขาเป็นดังเพื่อนที่รู้ใจ เพื่อนที่เข้าใจความแร้นแค้นของเขาเหล่านั้น เพื่อนที่ครั้งหนึ่งเคยจุดประกายความหวังและยังความสุขให้กับเขาเหล่านั้น ผ่านโครงการหลากหลายที่พี่น้องเสื้อแดงรู้สึกว่าจับต้องได้

สิ่งเหล่านี้ คือสิ่งที่นายอภิสิทธิ์ไม่อาจมองข้าม และพี่น้องชาวไทยไม่ว่าสีเสื้อใดก็ไม่ควรมองข้าม

ความเกรี้ยวกราด ของพี่น้องชาวไทยเสื้อแดงที่แสดงออกในหลายวันที่ผ่านมา หลายคนอาจวิเคราะห์ว่ามีสาเหตุมาจากการรับเงิน หรือการสมัครใจกระทำอันเป็นผลจากการปลุกระดมของเหล่าแกนนำคนเสื้อแดง

แต่สิ่งที่ต้องพิเคราะห์ต่อไป คือ ทำไมคนไทยเหล่านี้ จึงต้องมารับเงินไม่กี่พันบาทเพื่อแลกกับการกระทำที่เขาเหล่านั้นต้องเสี่ยงภัยถึงชีวิต และทำไมการปลุกระดมมวลชนจึงได้ผล จนคนเสื้อแดงสมัครใจเข้าก่ออาชญากรรม

เขาเหล่านั้นรู้หรือไม่ว่าสิ่งเหล่านั้นผิดกฎหมาย

แน่นอนที่สุดเขารู้ แต่อะไรที่ทำให้คนเหล่านั้น กระทำไปทั้งที่รู้ ลำพังการปลุกระดมก็อาจมีอาจมีผลมากมายต่ออารมณ์ความรู้สึกของคนในชุมนุม แต่ผู้เขียนมีความเชื่อว่า ในบรรดาคนเสื้อแดง มีคนมากมายที่เขาต้องรู้สึกว่าสังคมไทยไม่มีความยุติธรรมสำหรับเขา ผู้เขียนใช่คำว่าสังคมไทยทั้งสังคม มิได้หมายถึงชนหมู่ใด ชั้นใด องค์กรหรือสถาบันใด แต่คือ สังคมทั้งสังคม ความอยุติธรรม ดังกล่าว

ผู้เขียนไม่ขออธิบายด้วยถ้อยคำในทางวิชาการซึ่งมีมากมาย และโดยส่วนใหญ่เป็นคำอธิบายโดยนักปราชญ์ฝรั่ง

แต่ความอยุติธรรมที่ว่า คือ ความรู้สึกที่คนเสื้อแดงจับต้องอยู่ทุกวันกับเงินรายได้ที่แสนต่ำ ความเหนื่อยยากและความฝันลมๆ แล้งกับหวยงวดต่อไป มันไม่มีนิยามทางวิชาการมาอธิบาย แต่มันเป็นความอยุติธรรมที่จับต้องได้ในความรู้สึกของคนเสื้อแดง สิ่งนี้กระมังที่ผลักดันคนเสื้อแดงให้กระทำการจลาจลได้โดยไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจ ซ้ำยังมองว่าเป็นสิ่งที่ถูกต้องด้วยซ้ำ

ผู้เขียนจำต้องเขียนโดยไม่ใช่ข้อมูลหรือศัพท์แสงทางวิชาการ แต่ใช่ความรู้สึก เนื่องจากทักษิณ ชินวัตร เป็นอัจฉริยะในการเล่นและหาประโยชน์จากความรู้สึก หากไม่เข้าใจผ่านความรู้สึกของคนเสื้อแดง รัฐบาลอภิสิทธิ์และพรรคประชาธิปัตย์อันแสนเชื่องช้าและทึบซึม คงไม่อาจพัฒนาให้ดีขึ้นได้ ดังเช่นที่ปรากฏนโยบายต่างๆ ที่เดินตามก้นทักษิณ ชินวัตร ซึ่งผู้เขียนยังคงมีความเชื่อว่าหากทักษิณ ชินวัตร ไม่กระทำการคอร์รัปชั่น หรือมักใหญ่ใฝ่สูงจนเกินไป สิ่งที่คนผู้นี้จะได้รับ คือ การเป็นนายกรัฐมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งสองสมัยแบบครบเทอม พร้อมทั้งการครองอำนาจของพรรคไทยรักไทยได้อีกยาวนาน

และในอนาคตเขาอาจกลายเป็นรัฐบุรุษคนสำคัญของชาวไทยและชาวโลก

แม้ว่าตอนนี้คนเสื้อแดงจะกลับบ้านไปพร้อมกับความย่อยยับทางเศรษฐกิจ เศรษฐกิจที่คนเหล่านี้ไม่เคยได้รับส่วนแบ่ง เศรษฐกิจที่บรรดาอดีตวาณิชธนกิจ เช่น ท่านรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังได้รับ แต่คนเสื้อแดงไม่เคยรู้สึกถึงความกินดีอยู่ดีเฉกเช่นคนเมืองหลวงหรือชนชั้นกลาง

แน่นอนที่สุดที่การตอบคำถามสื่อของนายอภิสิทธิ์ต่อสำนักข่าว CNN และ BBC นายอภิสิทธิ์จะกำชัยทั้งในเชิงภาษาและความชอบด้วยกฎหมายเหนือ ทักษิณ ชินวัตร อย่างไม่เห็นฝุ่น

แต่สิ่งที่นายอภิสิทธิ์จะต้องทำ และต้องยอมรับ คือตลอดมาพรรคประชาธิปัตย์ ได้แต่กินฝุ่นเรื่องนโยบายของทักษิณ ชินวัตร และทำได้แต่อาศัยการช่วงชิงจังหวะทางการเมืองเพื่อจัดตั้งรัฐบาล

สิ่งเหล่านี้เป็นช่องโหว่ของประชาธิปัตย์ที่นายอภิสิทธิ์ต้องอุดรอยรั่วให้ได้ มิใช่เพื่อประชาธิปัตย์แต่เพื่อนคนไทยทุกคน

เหตุการณ์การเมือง สงกรานต์วิปโยค แม้จะยังความเศร้าสลดหดหู่มาสู่หัวใจเราท่านชาวไทยทุกคน เพราะภาพความรุนแรงปรากฏชัดผ่านสื่อและการกระทำเย้ยกฎหมายเป็นสิ่งที่ต้องจัดการ ตามหลักนิติรัฐและนิติธรรม

แต่ความสลดหดหู่ของชีวิตชาวเสื้อแดง หรือคนยากจนในต่างจังหวัดในทุกเมื่อเชื่อวันบางทีอาจโหดร้ายและซึมลึกยิ่งกว่าการเผารถประจำทางซึ่งเป็นเพียงอาการของโรคมะเร็งการเมืองไทย

คุณอภิสิทธิ์เมื่อคุณได้รับโอกาสและคุณพาชาติรอดมาได้ในวิกฤตที่ผ่านมา ขอวิงวอนให้คุณอย่าทิ้งคนเสื้อแดง เหมือนที่เหล่าแกนนำกำมะลอของเวทีคนเสื้อแดงทอดทิ้งตามยถากรรม ผู้เขียนพูดในฐานะคนไทยคนหนึ่งที่อยากเห็นความวัฒนาสถาพรของประชาชนชาวไทยและกรุงรัตนโกสินทร์สืบไป

โกยเถอะโยม

2009-04-14T16:39:00.006+07:00

สมัยก่อนแถบภาคกลางชอบมีเสืออาละวาด
เสือมันอยู่กันเป็นชุม
ออกปล้นฆ่า ไม่มีเว้น
เป็นเรื่องราวของยุคไกปืนเที่ยง

มา พ.ศ.นี้
ชุมโจรแตกแล้ว

ภาพหนึ่งที่น่าสังเวชหลังชุมโจรแดงแตก

พระที่เข้าร่วมกับชุมโจรแดง
หนีกลับวัด พร้อมกับพัดลม
ไฮโซจริงๆ

ในขณะที่หัวหน้าโจรไฮโซกว่า
นั่งเริงร่าดูความฉิบหายอยู่ดูไบ

พ.ศ.๒๕๐๒

2009-04-11T18:02:00.003+07:00

ผมได้ยินมาจากครูบาอาจารย์ท่านหนึ่ง
ท่านบอกว่า มีนักคณิตศาสตร์ และคอมพิวเตอร์ชาวไทยกลุ่มหนึ่ง
ท่านเหล่านี้มีความสามารถในการคำนวณเวลาได้อย่างแม่นยำ
จนราชบัญฑิตยสถานได้เชิญไปบรรยายให้ฟัง

แม้ว่า ณ วันนี้ ตามปฏิทินจะเป็น ปีพ.ศ.๒๕๕๒
แต่ตัวเลขดังกล่าวมีความคลาดเคลื่อนจากเวลาจริง
ประมาณ ๕๐ ปี

ดังนั้น ณ กาลปัจจุบัน พระพุทธองค์ทรงปรินพพานล่วงแล้ว
๒๕๐๒ ปี

ตามพุทธทำนาย คือ กึ่งพุทธกาล

ต่อนี้ บ้านเมือง โลก จะเข้าสู่ยุคตกต่ำ

จน พุทธศาสนา สูญหายในที่สุด

สรรพวิชาต่างๆ จะกลับมาทำลายตนเอง
ผู้คนจะมัวเมา จิตใจหนาหยาบขึ้น
มีแต่การแก่งแย่ง
คนเก่ง ปกครอง คนโง่

คนจน อยู่ในภายใต้อุ้งตีนคนรวยแบบโงหัวไม่ขึ้น

.........

ทางเดียว สำหรับผู้รอด
คือ ภาวนา

ตัวใคร ตัวมัน ครับ

เกล็ดเล็กๆราวๆ พ.ศ.๒๕๓๔

2009-04-06T04:22:00.005+07:00

ผมค่อนข้างเป็นคนบ้า
ที่ผมเป็นคนบ้า
เพราะผมเห็นชัดๆว่า
มีความบ้ามากมายอยู่ในตัวผม

การที่ความทุกข์เพื่อนยาก
มาเยี่ยมเยือนเป็นประจำ
ทำให้ผมเริ่มสนใจ
ว่าเราจะออกจากสิ่งเหล่านี้ได้อย่างไร

การที่ผมเป็นเด็กบ้านนอก
ตอนอยู่ กทม.เพื่อเรียนหนังสือ
ก็อาศัยอยู่ในวัด
วัดไม่ได้สอนธรรมะอะไรให้ผม
เพราะพระในกรุงเทพก็อลัชชีดีๆนี่เอง

แต่วัดเป็นสถานที่ที่บ่มเพาะการฝึกฝนได้ดีมากๆ
ต้องตื่นตีสี่ ทำกับข้าวให้พระแก่ที่บิณฑบาตรไม่ได้
ต้องกลับวัดหลังเลิกเรียน
เพื่อทำงานวัดทุกชนิด
รดน้ำต้นไม้
กวาดลานวัด
ล้างถ้วยชาม
ตัดต้นไม้
บางทีก็หาลำไพ่
เวลามีคนมาไหว้หลุมศพในป่าช้า
ด้วยการให้บริการนานาชนิด
ได้รับทิปที่ละ ห้าสิบบาทบ้าง
ร้อยนึงบ้าง

เด็กวัด ก็มีทั้งรุ่นเล็ก รุ่นใหญ่
บางทีก็ต่อยกัน ตีกันตามประสา
สู้ไม่ได้ก็เจ็บ ก็ร้อง
วันไหนสู้ได้ ก็ลองต่อยกับมันบ้าง
ก็เห็นว่ามันเจ็บเป็นเหมือนเรานี่หว่า

นั่นก็เป็นอาการบ้าๆจากประสบการณ์ชีวิต

............

ผมมีเพื่อนเป็นพระ
หลวงพี่พรชัย มหาเปรียญเจ็ด แฟนหงส์แดงเหมือนผม
หลวงพี่ยอด อดีตนิติรามเรียนไม่จบ เลยมาบวชไม่สึก
องค์นี้ชอบเล่าประสบการณ์วัยรุ่นสมัยเดอะพาเลซให้ผมฟัง
สามเณรหัวเหล็ก ศูนย์หน้าคู่หู พรีเมียร์ลีกหลังโบสถ์
หลวงพี่โก๋ เซียนหมากรุก ที่ผมแพ้ตลอด
หลวงพี่หนุ่ย ชอบนั่งเล่นวีดีเกมส์ ด้วยกัน

นึกแล้วก็ สนุกดี

.......

บางที การไม่ได้อยู่บ้านมาตั้งแต่เด็ก
ทำให้ผมได้สัมผัสชีวิตตามซอกซอยด้วยตัวเองมากมาย

เวลาเดินไปเรียนสวนกุหลาบ
ต้องผ่านแถวสะพานหัน
มีแต่บ้านคนจีน
บ้านเรื่อนแบบจีน
กลิ่นยาสูบ ไก่ต้ม ซาลาเปา
หนูท่อตัวเท่าแมวเดินตัดหน้า

พอเลยย่านจีน เข้าเขตแขกพาหุรัด
กลิ่นสาปแขก แกงกะหรี่ กลิ่นธูปกำยาน
คละคลุ้ง โต๊ะขายหมาก แขกขายถั่ว

เหตุนี้กระมัง ที่ผมชอบอะไรแบบจีนๆ
แขกๆ ชอบอ่านปรัชญาจีน
ศาสนาพุทธ นี่ก็ปรัชญาแขก
เพราะพระพุทธเจ้าเป็นแขก

ตกดึก บางทีไปเดินเล่นเยาวราช
หาอะไรกิน จนอ้วน
ตีสนุกเกอร์ ห้างคาร์เธ่
เดินดูอาหมวยวัยรุ่น
แต่ไม่กล้าจีบหรอก ใจปิ๊ด

เสาร์อาทิตย์ ตอนบ่ายไม่มีอะไรทำ
ไปเดินสะพานหัน สะพานเหล็ก คลองถม
มีแต่หนังโป๊ ขายเต็มไปหมด
บางทีผมก็ตีตั๋วหนังเข้าไปดูตามโรงหนังชั้นสอง
แน่นอน โรงหนังแถวนั้น ชอบมีข่าวอาแป๊ะ หัวใจวายตาย
ฮา ฮา

...........

อยู่วัด บางทีมันเหงานะ
มันไม่มีใครที่เอาใจเรา
เราต้องทำแต่งาน
เรียนหนังสือ

โลกในโรงเรียน
กับโลกในวัดช่างต่างกัน

เวลาไปโรงเรียนผมเดินอย่างภูมิใจ
เวลากลับวัด ก็พบความจริงเสมอ
ว่าเราเป็นเด็กวัด คนนึง

บางทีชอบมีอาซิ้มแก่ๆมาถาม
ว่าเรียนโรงเรียนนี่เหรอ
ก็ภูมิใจในฐานะเด็กบ้านนอกที่ได้เข้าเรียน
ในโรงเรียนที่คนกรุงเทพๆยังอยากเรียน
แต่พอเข้าวัด ก็กลายเป็นไอ้โตของทุกคน
ของทุกงาน
ของทุกถ้วยชามที่ต้องล้าง
จีวรพระที่ต้องซัก
กับข้าวที่ต้องทำ

.......

ในโลกของมายาคติแห่งการศึกษา
ผมกลายเป็นนักเรียนในโรงเรียน
ที่มีขุนน้ำขุนนางจบมาหลายคน

ในโลกของวัด
ผมคือ คนงานคนนึง
ที่ต้องทำงานอย่างเสมอหน้ากัน

.........

ช่วงเวลายีสิบกว่านาทีที่ผมเดินจากวัดไปโรงเรียน
และเดินจากโรงเรียนกลับวัดในตอนเย็น
ผมเดินผ่าน หลายความรู้สึก
หลายฉากองค์ของชีวิต

มันเป็นขณะเล็กๆ
แสนธรรมดา
ที่ซุ่มซ่อนความหมายในจิตใจ

ว่ามีหลายฉากองค์เหลือเกินที่เราต้องเฝ้าดู

เราจะเข้าถึงชีวิตและความจริงผ่านทางหัวใจเท่านั้น

2009-03-31T03:55:00.003+07:00

โดยอาชีพ ผมทำงานอยู่กับความคิด
สอนหนังสือ ทำวิจัย ให้ความเห็น
จนกลับเข้าห้องเรียนมาเป็นนักเรียนอีกที
หากิน ด้วย ความคิด

ความคิด เป็นอะไรบางอย่างอยู่ในหัวผม
ส่วนใหญ่ผมได้มันมาจากการอ่านหนังสือ
การอ่านเอกสาร การจดจำ ใคร่ครวญ ทำความเข้าใจ
และความคิดมันก็ทำงานของมันเอง
ผ่านข้อมูลที่วิ่งวนอยู่ในสมอง

ความคิด ก็คือ ความคิด
มันคือการถ่ายสำเนา
บางทีมันก็คือการผสมรายละเอียดแห่งข้อมูล
ที่ระบุไว้ในสำเนา

ในโลก ของความคิด
ช่าง น่าเบื่อ
บางทีมันทำให้ภาคภูมิ
และบ้า

บางทีมันก็เป็นเครื่องมือในการประกาศอัตตา
ว่ากูแน่ กูหนึ่ง
กูร้มากกว่า กูเก่งกว่า

ทั้งหมด ทั้งมวล
ทุกข้อมูล และการแสดงออก
ล้วนวิ่งวนอยู่รอบๆ
ตัวกู

............

ไม่ว่าคุณจะคิดได้มาก ได้ดี เพียงใด

สิ่งที่คุณปฏิเสธไม่ได้

คือ คุณมักจะเจ็บหน้าอกอยู่เสมอ

บางครั้งมันเจ็บ ดิ้นๆ แบบสุขๆ
บางครั้ง มันแสบๆ คันๆ
บางครั้งก็เจ็บปวดทรมาน
บางครั้งมันก็พาเราวิ่งไล่ตามอะไรบางอย่าง
เมื่อหยุดพัก หัวใจก็หวิวๆ พล่ามัวอ่อนแรง

เคยเห็นไหม บางทีหัวใจคุณมันร้องเพลงเอง
บางครั้ง มันก็ส่งเสียงบางอย่างออกมา
บางทีมันถ่ายทอดรวดเร็ว จนกลายสภาพเป็นความคิดไปอย่างไล่จับไม่ทัน

หัวใจ และความรู้สึกหลากหลายบอกอะไรเราหลายอย่าง

....................

ค่อนข้างยาวนานทีเดียวที่ผมใช้ชีวิตอยู่คนเดียว
อยู่และเริ่มสังเกตความเป็นไปของหัวใจตนเองในแต่ละเหตุการณ์
นี่ไม่ใช่สำนวนโวหารโรแมนติก
แต่คือสิ่งที่ผมสังเกตว่า
นอกจากหัวใจจะเต้นไปตามหน้าที่ทางชีววิทยาแล้ว

ในหัวใจของเรามันมีอะไรบางอย่างมากไปกว่านั้น

เคยนอนคิดถึงคนที่คุณตกหลุมรักไหม
มันสุขแบบหวิวๆ ตรงหัวใจ
จนต้องเอามือมากุมไว้ที่หัวใจ

เคยอกหักไหม
มันเจ็บตรงหัวใจจริงๆ
อกมันคงหักไปกระแทกเอาหัวใจกระมัง

เคยกอดกับคนที่คุณรักไหม
มันชื่นฉ่ำไปทั้งหัวใจ

เคยมีคนที่คุณรักตายจากไปไหม
หัวใจมันหล่นไปอยู่ตาตุ่ม
พาลเข่าอ่อน

หัวใจเปลี่ยนสีได้
เปลี่ยนความรู้สึก
บีบเค้น กดดัน
พาเรา เริ่งระบำ
และร่ำไห้

..............

หัวกบาลและความคิดช่างแห้งแล้ง
เพราะมันอยู่ไกลจากเมืองหลวง

หัวใจและความรู้สึก ช่างมหัศจรรย์
เพราะมันคือเมืองหลวง
ที่อาจมีงานฉลอง งานชุมนุม วิกฤตการณ์
ความรัก ความเบิกบาน ความเศร้าใจ

ด้วยเหตุประการทั้งปวง

เราจะเข้าถึงชีวิตและความจริง
ก็โดยผ่านทางหัวใจเท่านั้น

เพราะหัวกบาลและความคิด นอกจากข้อมูลแล้ว
แทบไม่ได้บอกอะไรเราเลย

ลองเงยหน้ามองฟ้า
สูดลมหายใจลึกๆ
เลือกเอาดาวดวงใดบนท้องฟ้า
ดวงที่สวยที่สุด
รู้สึกว่ามันเป็นบ้านของคุณ

สูดลมหายใจลึกๆ

คุณจะพบว่า ดวงดาวยิ้ม
และส่งพลังมาให้คุณ

.....

หัวใจเท่านั้น

ผมเชื่อและรู้สึก

ไอ้หนุ่มบาเยิน

2009-03-25T04:54:00.004+07:00

ไอ้หนุ่มบาเยินขนานแท้ ต้องนุ่งกางเกงหนัง

ผมยังจำได้ ตอนงานระเริงเบียร์

ประตู รถไฟใต้ดินเปิดออก

ไอ้หนุ่มเยอรมันล่ำบึก ประกาศอัตตาลั่น

Ich bin Nuernberger !

กูเป็นชาวเนินแบกว่ะ

พูดจบซดเบียร์พรวดใหญ่แล้วร้องเพลงเสียงดังขรม

ไปกันเป็นกลุ่มไปกันเป็นพวก

ว่าแล้ว นึกถึง โฉน ลำไพร แอน เดอะ แกงค์

ในเสเพลบอยชาวไร่

ตกเย็นกินเหล้า

แก้วหนึ่ง นงนุช

แก้วสอง พุทธวาจา

แก้วสาม องอาจ แกล้วกล้า เพราะข้าคือหนุ่มไทย

หุยฮา โห้ ฮิวววววววววววว !

........

ฝรั่งแท้ๆโดยเฉพาะชาวยุโรปเนี่ย

มันน่ารักอย่าง คือ มันเป็นของมันยังไงมันก็เป็นยังงั้น

พ่อ แม่ มันเป็นใคร มันรู้จัก

มันเกิดเมืองไหน มันรัก มันภูมิใจในโคตรสักหลาดมัน

กู ไอ้หนุ่ม บาเยิน โว้ย

กู ไอ้หนุ่มเนินแบก โว้ย

Prost ! กระดก กระเดือกเบียร์กันจุกลิ้นปี่

.........

ไอ้ผม ก็คนนึง ที่แต่ไหนแต่ไร

ภูมิใจหนักหนา ที่ได้เกิดเป็น ไอ้หนุ่มระจัน

รบพม่า แพ้ก็ช่างมัน ได้รบก็เป็นเกียรติ

สมเกียรตินักรบ

จะว่าไป นิสัยผมนี่ก็ยุโรปมาตั้งแต่เด็ก

ฮา ฮา

........

ว่าแล้วก็อดสังเวช ไอ้พวก จกเปรต ทั้งหลายไม่ได้

โดยเฉพาะ คนไทยยุคหลัง

ฝรั่งเห็นมันคงขำ

โคตรเหง้า บ้านเมืองมึง ไม่มีอะไรให้ภูมิใจหรือฟะ

ต้องมาตามดมก้นกรู

ฮา ฮา

ชาติมึงก็ไม่ภูมิใจ ไล่ตามดมก้นฝรั่ง

ใครพูดศาสนาหาว่าหมามาเยี่ยวรด อุวะ

กษัตริย์ทรงธรรม ไอ้พวกจกเปรต ก็ริจะโค่น

.........

บาเยิน เนินแบก ระจัน

เดินกอดคอกันกินเบียร์

เดินไม่ล้ม เพราะ มีรากว่ะ

..........

ผมมีเพื่อนคน หมอนี่มาจากโรม

เรียนโบราณคดี ยังกับ อินเดียน่าโจน

ไอ้นี่ตอนเช้า มันต้องประกาศก้องเป็นภาษาเยอรมันสำเนียงโรม่า

Ich bin Romano !

กาแฟข้างถนนมันไม่กิน

มันภูมิใจกาแฟชาติมันหนักหนา

เวลาผมสั่งกาแฟ คาปู มัคคิ เอสเปรส

มันต้องบุ้ยปากบอกว่า

มึงกินไรฟะ นี่มันไม่ใช่กาแฟ

ต้องไปกินร้านนั่น ร้านนี้ ร้านอิตาลี ของโคตรมัน

ไอ้นี้มันก็บ้าดี

มันคงภูมิใจมัน

............

บทความนี้ จงใจเขียน

เพื่อกระทบ กระเทียบ กระแทก

พวก จกเปรต ทั้งหลาย ว่ะ

มีไรไหม อิ อิ

..........

บทความการเมือง ไม่มีชื่อ

2009-03-20T06:00:00.006+07:00

ฝรั่งเศส เตรียมประท้วง ซาโกซี่ ที่แก้ปัญหาเศรษฐกิจไม่ตก
คาดว่าราวๆล้านจะออกมาประท้วง
เยอรมัน ประชุมแทบทุกวัน บริษัท รถ เตีรยมเจ๊งกันเป็นแถบ
เศรษฐีบางคน ฆ่าตัวตาย ด้วยให้รถ Deutsche Bahn ชนเล่น
สิงคโปร์ เจ๊ง แล้ว เทมาเส็ก ขาดทุนบรรลัย
มาดาม โฮซิง ออกแล้ว
ญี่ปุ่น ส่งออกลดลง ห้าสิบเปอร์เซน
โซนี่ วอคแมน ไม่มีขาเดินไม่ได้
จีนทุ่มเงินก้อนยักษ์ ลงละลายในวิกฤต
มังกรละลายฮวงโห

........

ไทยเรายังสบาย เพราะเราอยู่รู้พอเพียง

........

อ้ายปัญญาชน สังกัดทาสทางปัญญา
ยังพร่ำเพ้อพรรณา ถึงสมัยปฏิวัติ ราวสอง สามร้อยปีก่อน
บ้า โง่ เพี้ยน

..........

พ่อ อ้ายปัญญาชนเหล่านี้ คือ อ้ายฝรั่งมันล่มจมแล้ว
ก็เมตตามัน

แต่อ้ายปัญญาชน ยังโง่งม นั่งเฝ้ากองมูตรทางปัญญาตักมาเสพกิน
อ้ายผมล่ะก็กลุ้ม

..........

ทุกอย่างมีกรรมเป็นคำตอบ

กรรมแรง คือ พวกเนรคุณ กลับมาล้างโคตรแผ่นดินตัวเอง

.......
จบไม่สวยหรอกพี่น้อง

รงค์ สู่ วงษ์สวรรค์

2009-03-16T05:45:00.002+07:00

อาลัย รัก พญาอินทรี ผู้ลี้ลับ

ผมเคยนอนอ่านหนังสือ ของปู่รงค์ สมัยอยู่หอพักแถวพรานนก

อ่านแบบไม่ค่อยวาง

จมอยู่ในตัวอักษร

มติชนสุดสัปดาห์

หลังจากดู เกจินู้ด

ก็ต่อด้วย ปู่รงค์

และตามด้วย ไมเคิล ไรท์ ผู้ล่วงลับ

.......

แป้นพิมพ์ ที่สวนทูนอิน ต่อนี้ คงไม่กระดิก

ไม่มีต้นฉบับส่งลงมาพื้นราบ

ไม่มีการเรียงพิมพ์

ข้าพเจ้า คงอ่านมติชนแบบเหงาๆ

.........

ขอให้ปู่รงค์ ไปสู่ วงษ์สวรรค์

เอาใจช่วยพญาอินทรี

2009-03-14T21:45:00.002+07:00

รงค์ พญาอินทรี วงษ์สวรรค์
นักเขียนที่ผมชื่นชอบ และมีอิทธิพลคนนึงต่อวิถีชีวิตผมในช่วงหนึ่ง
เสเพลบอยชาวไร่ สนิมสร้อย บ้านนี้มีห้องแบ่งให้เช่า
และหนังสือ แนวเสรีชนอีกมากมาย คืองานของ ปู่รงค์

ทูนอิน จะ Turn on และ Drop out ต่อไปหรือไม่
ขอส่งแรงใจช่วย ปู่รงค์
ขณะนี้พญาอินทรีป่วยหนักอยู่ที่เชียงใหม่
ด้วยโรคไต และมีเลือดออกในสมอง

คุณพระ คุณเจ้า กรรมดีที่เคยทำ
โปรดคุ้มครอง ปู่รงค์ ทั้งยามเจ็บ และยามหาย

บทสวดเลอะเทอะ

2009-03-11T03:29:00.007+07:00

ดวงตะวัน จันทรา ข้าเป็นส่วนหนึ่ง
ในร่างกายและจิตใจนี้ ช่างเป็นมายาอันน่าเบื่อหน่าย
เจ้า คือใคร
ทำไมจับข้ามาขังอยู่ในนี้
ในร่างกาย และจิตใจที่เปลี่ยนแปรไม่มีวันหยุดหย่อน

ดวงตะวันจันทรา ข้าเหนื่อยล้า
ข้าคิดถึงความสุขนิจนิรันดร์
แต่ภายใต้เนื้อหนัง และภาพมายา
ที่หมุนวนไปมาในข้า
ช่างทรมานอย่างไม่มีวันสิ้นสุด

ยามข้าเหนื่อยล้า
พักผ่อนกายา
ตั้งจิต รำลึก
ว่าข้าเป็นส่วนหนึ่งของเจ้า
เจ้าโปรดเมตตา มอบพลังแก่ข้า
เพื่อหลุดพ้นไปจากคุกแห่งกายใจนี้

ข้าทำการงาน
มิหวังอื่นใด
เพียงทำไปตามหน้าที่ในกงกรรม
ข้าโศก ข้าตรม
ข้าเหนื่อย ข้าล้า
เจ้ามิใช่หรือ ที่ส่งข้ามา
แล้วเหตุใด จึงทอดทิ้งข้า

ข้าอาจโง่งม จ่อมจมมายา
แล้วใครสร้างข้า ให้มาทุกข์ทน
ตะวัน จันทรา เจ้าคือ พ่อ แม่ข้า
โปรดอย่าทอดทิ้ง

โปรดประทานพร
พลังวังชา
ชำระกาย จิตข้า
ให้หายล้าเหนื่อย

ข้านอนกลางดิน
ผินหน้าสู่ฟ้า
หมดเรี่ยวแรงพา
จิตใจทุรณ
ภาพมายาวนเวียนไปมา
ข้ารู้เท่าทัน
แต่มันยังอยู่

ตะวัน จันทรา
ข้ายอมแพ้แล้ว
หัวใจกล้าแกล้ว
หมดแล้วสิ้นแรง

โปรดจงชำระ
สะสางมายา
ในกายใจข้า
ได้เวลาแล้ว

ตะวันจันทรา
โปรดเมตตา

โปรดเมตตา

โปรดเมตา

๕ หนังในใจผม

2009-03-07T06:04:00.002+07:00

ผมชอบดูหนัง แต่ดูไม่เยอะหรอก
มีหนังในดวงใจกับเขาเหมือนกัน
สมองอาจไม่ใหญ่ แต่มีหัวใจนะ

เรื่องที่ ๑ Life is beautiful หนังอิตาลี
ท่ามกลางความโหดร้ายของสงคราม
กุยโด้ผู้พ่อ เขาทำทุกอย่างด้วยความรักที่มีต่อลูกชาย
จนกระทั่งก่อนเขาตายด้วยคมกระสุนไม่นาน
ก็ยังมีแก่ใจทำให้ลูกยิ้ม

ผมชอบฉากที่ลูกแอบอยู่ในรัง
มองรอดช่องออกมาเห็นพ่อถูกทหารจี้ด้วยปืนยาว
พ่อรู้ว่าลูกหลบอยู่ตรงนั้น
กลัวลูกจะเศร้า เลยต้องเดินเตะเท้าสูงๆ
ทำตลกให้ลูกดู
หลังจากนั้น เขาถูกนำไปที่มุมตึกแล้วถูกยิงตาย

เรื่องที่ ๒ Schinler's List

หนังสงคราม
เรื่องของนักธุรกิจที่ทำโรงงานในเยอรมัน
เพื่อช่วยยิว

ผมชอบฉากจบ ตอนสงครามเลิก
ยิวนับพันมาส่ง ชินเล่อ

แต่ชินเล่อหันไปมองรถยนต์ตนเองแล้วร้องไห้

เหตุผลที่เขาร้องไห้ คือ เขาลืมขายรถยนต์ของตัวเอง
ถ้าเขาขาย เขาสามารถนำเงินไปช่วยยิวเพิ่มได้อีกหลายคน

เป็นความประเสริฐของหนุ่มเยอรมัน

เรื่องที่ ๓ Hero
หนังจีน ชอบสีของหนังและปรัชญาแฝงเร้น
มิตรภาพระหว่าง กระบี่หัก กับ จิ๋นซี
แม้มิได้พบหน้า
แต่หากเข้าใจเจตนา ก็คือ เพื่อนแท้

หิมะเหิร โดยจางม่านอี้ สวยชะมัด

ผมดูหนังเรื่องนี้ ตอนนั้น เลยได้แรงบันดาลใจ
ไปเขียนกวี ชื่อ ใต้หล้า ลงในหนังสือรพี

เรื่อง ที่ ๔ ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๑

หนังไทย เป็นหนังที่ทำได้อิ่มเอม
ถ่ายทอดภูมิปัญญาไทยได้น่ารัก
ปรัชญาพุทธที่ปรากฏ สอนให้คนเรา
ใช้หัวใจ มากกว่า หัวสมอง
ตรงนี้แหละที่ผมต่างจากนักวิชาการท่านอื่น
ผมว่า คนเรามันต้องเอาสมองมาเป็นลูกน้องหัวใจ

เรื่อง ที่ ๕ รักแห่งสยาม

ผมไม่ได้เป็นเกย์ แต่ชอบหนังเรื่องนี้มาก

ความรักที่บริสุทธิ์ ระหว่าง คนเพศเดียวและต่างเพศ
มันสวยงามเท่าๆกัน

ความรัก ก็คือ ความรัก ไม่ว่าเกิดกับใครที่ใด

ถ้ามันเป็นรัก มันก็มีค่าเสมอกัน

ตราบใดที่มีรักย่อมมีหวัง

ชอบจริงๆ เรื่องนี้

..........

จบและ

คน

2009-03-03T05:44:00.003+07:00

คน โดยทั่วไปไม่ได้กินจุเหมือนหมู
ไม่ได้นอนข้างถนนเหมือนหมา
คนร้องเพลงได้เหมือนนก
แถมมีเครื่องดนตรีและเสียงดนตรีประกอบ

นั่น เป็นการบอกลักษณะของคน โดยการเปรียบเทียบ

.........

รถ วิ่งได้เพราะ เครื่องยนต์
ทิศทางของรถเป็นไปตามที่คนขับจะกำหนด

........

คน มีร่างกายเหมือนรถ
สมอง เหมือนเรดาห์นำทาง
แต่คนซับซ้อนกว่ารถยนต์
รถยนต์วิ่งได้ เพราะมีส่วนที่ละเอียดกว่าตัวถัง
คือ เครื่องยนต์ ระบบพลังงาน การอัดฉีดเชื้อเพลิง

............

แต่คน มีลักษณะอาการแสดงออกที่ซับซ้อนกว่ารถยนต์
แสดงว่าภายในมันต้องมีอะไรซับซ้อนกว่า

........

คน หัวเราะได้
ปราถนาได้
รักได้
อยากได้
โกรธได้
ร้องไห้ได้
ร่วมเพศได้
อิจฉาได้
หึงหวงได้
รู้สึก รู้สมไปกับสิ่งต่างๆได้

ที่เป็นเช่นนี้
นอกจากร่างกายแล้ว
แสดงว่ามันยังส่วนซับซ้อนซ่อนอยู่ภายใน

ส่วนต่างๆที่ประกอบกันเป็น คน

คน จึงสร้างจากสิ่งมากมายที่ไม่ใช่คน

...........

พุทธะ กล่าวว่า
คน คือ กายและใจ
กาย คือ ดิน น้ำ ลม ไฟ
ใจ คือ ความชอบ ไม่ชอบ เฉยๆ
ความรู้สึกฝ่ายดี ฝ่ายชั่ว
ความจำได้หมายรู้
ความรู้สึกทางประสาทสมผัสทั้งหมด

ซึ่งส่วนประกอบเหล่านี้ ล้วนสร้างจากสิ่งที่ไม่ใช่ตัวของมันอีกที

พุทธะ กล่าวว่า ความไม่รู้เป็นมูล

เพราะไม่รู้ คนจึงเกิดขึ้น

แต่ถ้ารู้ คนก็สลาย

.........

รู้อะไร

ก็รู้ว่าคน ไม่ใช่ คน

คน คือ กาย และใจ

กาย คือ ดิน น้ำ ลม ไฟ

ใจ คือ เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ

เมื่อเข้าใจถูก รู้ถูก

คนก็สลาย

ไม่เหลือ คน

ไม่เหลือ คนดี คนชั่ว

เหลือแต่ ก้อนธาตุ หายใจได้

เหลือ แต่ ความว่าง

เหลือแต่ พุทธะ

.............

คน อาจไม่กินจุเท่าหมู แต่ครอบครองสิ่งต่างๆ มากกว่าหมู
คน ไม่นอนข้างถนนเหมือนหมา แต่ถ้าคนเมาก็ไม่แน่
คน ไม่ฆ่ากันเพื่อกินแบบสิงโต แต่คนฆ่ากันเล่นๆเอามัน
ฆ่ากันในนามต่างๆก็เยอะ

...............

สิ่งต่างๆที่ไม่ใช่คน สร้างคน
และออกแบบคนในรูปลักษณะต่างๆ

แต่คนจะเป็นคนแบบใดก็เท่านั้น

เพราะ คน มีศักยภาพพิเศษกว่าสัตว์อื่นๆ

ตรงที่ คน สามารถไปพ้นจากความเป็นคนได้

เมื่อตระหนักว่า คน มิใช่ คน

เมื่อนั้น คนที่แท้ จะปรากฏตัวขึ้น

นี่ไม่ใช่การตีสำนวน แต่ คือ ความจริง

ที่ต้องท้าให้ลอง

ผม : ม้ามองโกล และความฝันของเด็ก ม.๓

2009-02-28T02:52:00.004+07:00

ผมเคยได้ยินเรื่องม้ามองโกล
มันเป็นม้าที่วิ่งได้หมื่นลี้
มันเป็นม้าของข่านผู้เกรียงไกร
เขาใช้มันในสงครามตีตะลุยมาถึงยุโรป
คุณสมบัติพิเศษ

มันสามารถวิ่งได้จนกระทั่งขาดใจตาย
แล้วล้มลงอย่างสมเกียรติแห่งม้า

วิ่งจนตาย

.......

แม่ผม เรียนจบชั้น ม.สาม
แต่ความแปลก คือ แกอ่านภาษาอังกฤษและแปลได้บ้างบางคำ
มันแปลก สำหรับ คนบ้านทุ่ง

แม่ผมเล่าว่า แม่สอบได้ที่หนึ่งตลอด
แต่ตาให้ออกจากโรงเรียน มาเรียนตัดเสื้อ
และเตรียมออกเรือน
แม่ผมร้องไห้ เพราะอยากเรียนหนังสือ
แต่ก็ขัดตาไม่ได้

วันรุ่งขึ้น แม่ผมไปยืนตรงป่ากล้วยข้างบ้าน
เห็นเพื่อนเดินไปโรงเรียน
แม่บอกว่า แม่ร้องไห้
แม่ชอบเอาหนังสือ ชั้น ม.๑-๓ ที่เรียนไปแล้วมาอ่านซ้ำไปซ้ำมา
ผมเลยไม่แปลกใจว่า แม่ผมเป็นคนคิดเลขเร็วมาก คิดในหัว
ตะก่อนบ้านผมเคยทำอาชีพขายเสื้อผ้าตามตลาดนัดด้วย
แม่คิดเลขโดยไม่ต้องใช้เครื่องคิดเลข
แม่อ่านภาษาอังกฤษได้แต่ก็ประมาณความรู้ ม.๓

ความรู้ ม.๓ ของแม่ และความฝันที่ค้างเติ่ง
คือเรื่องของม้ามองโกลตัวหนึ่ง

..........

ผมจำได้ว่าตอนเด็กๆอยู่ที่บ้านมีความสุขมาก
ครอบครัวใหญ่ๆ ญาติเยอะๆ สนุกดี
ไปเรียน มีรถมารับไปโรงเรียนอนุบาล
กลับมาทำการบ้าน อยู่กับแม่ กินข้าว นอน
เสาร์อาทิตย์ ปีนต้นไม้ ไปตกปลา
เล่นกับเพื่อนข้างบ้าน เล่นอะไรกันแผลงๆ
ปีนต้นไม้ กระโดดลงมา ต้องต้นตะขบนะถึงจะคลาสสิก

วันไหนจะไปตกปลา ผมจะเดินไปกับยาย และพี่สาว ๒ คน ไปในนา
ไปหาปู ปูกะ เป็นปูที่มีน้ำนมไหลออกมาเป็นเหยื่อชั้นดี
เวลาดูรูต้องดูให้ดี
รูปูมีเม็ดดินเล็กๆอยู่ปากรู
แต่รูเลื่อมๆดินเปียกๆอย่างล้วงเข้าไป
เพราะมันคือ รูงู หรือ ไม่ก็ รูปลาไหล
แต่ใครจะเสี่ยง อยากได้ปลาไหลละครับ

ได้เหยื่อแล้วก็ไปตกปลา
ปลาหมอ ปลาช่อน ปลาดุก ปลากรด ปลาแขยง
ปลาตะเพียน ก็มี สนุกอย่าบอกใคร
เวลาหน้าแล้ง น้ำตามหนองแห้งขอด
เราก็เอาสุ่ม ไปสุ่มปลา
เล่นในโคลน จับปลา สนุกเป็นไหนๆ

วันวัย ในวัยเด็กบ้านนอกอย่างผม
ช่างสุขสำราญ สบาย
มีความสุข

ไปโรงเรียน กินข้าว เล่นน้ำ อยู่กับครอบครัว
มองดวงจันทร์ ท้องฟ้า ดาว และ ดาวตก
ท้องทุ่งเขียวขจี น้ำท่าอุดมสมบูรณ์
ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้แล้วสำหรับผม

........

ก่อนผมเรียนจบอนุบาลไม่กี่วัน
แม่เล่าให้ฟังว่า แม่ไปคุยกับน้าเขยคนนึง
ซึ่งน้าเขยคนนี้ มีหน้าที่การงานดี
ดีที่สุดสำหรับคนต่างจังหวัด คือ พนักงานธนาคาร

น้าเขย คนนี้ เป็นคนอีกจังหวัด
แม่เล่าว่า น้าเขยคนนี้ เรียนจบจากโรงเรียนที่ดี

โรงเรียนที่ต่อมา คือ โรงเรียนที่ช่วยสานต่อห้วงคำนึงของนักเรียน ม.๓ คนนึงกระมัง

............

และวันที่เด็กน้อยที่มีความสุขอย่างผมได้กลายเป็นม้ามองโกลตัวนึง
ในบรรดาม้ามองโกลนับไม่ถ้วน ก็มาถึง

...........

ผมในวัยหกขวบ ยืนอยู่กลางลานคอนกรีตในโรงเรียนประจำแห่งหนึ่ง
มันไกลจากบ้านมากในความรู้สึกของผม
มันไกลมาก
คุณเคยรู้สึก เข่าอ่อนไหม
มันเป็นหัวใจของเด็ก
มันไกลมาก ไกลจากทุกสิ่งทุกอย่าง
เบื้องหลัง คือ ใครก็ไม่รู้ ผมไม่เคยรู้จักคนเหล่านี้
เบื้องหน้า คือ แม่ ที่นั่งอยู่ท้ายรถกระบะ แล้วโบกมือ

เมื่อเบื้องหน้า หายลับ
เหลือแต่ผม และทั้งหมดทั้งมวลที่อยู่เบื้องหลัง

ผมเดินไป ไม่รู้จัก กาย ใจ
เหมือนเดินอยู่ในที่ใด ไม่รู้
ผมไม่ได้ร้องไห้
เพราะผมกลั้นเอาไว้

........

นั่นเป็นก้าวแรก ของม้ามองโกล

ม้าที่อาจเติม ความฝันของเด็ก ม.๓

เด็ก ม.๓ ที่อยากเห็นความฝันของตนโลดแล่นไปอีกครั้ง

และ ผมก็เป็นม้าตัวนั้น

ที่ยังวิ่งล้มบางลุกบ้าง
อยู่กระทั่งปัจจุบัน

....

วิ่งอยู่ข้างๆคุณนั่นแหละ
เหล่าม้ามองโกลทั้งหลาย

ผม : ดวงจันทร์ และผีพุ่งใต้

2009-02-27T01:21:00.005+07:00

ผมนั่งเงียบๆอยู่ในห้องพักแถบโอลิมเปีย มิวนิก
กับหนังสือเล่มเดิมๆ หนังสือบางเล่มผมอ่านมันเกินยี่สิบรอบ
โดยในการอ่านแต่ละครั้ง มันเหมือนกับว่าผมได้ค้นพบอะไรใหม่ๆ
อะไรใหม่ๆที่ว่า คือ ตัวผมเอง

นานมาแล้ว ที่ผมเกิดมาในโลกใบนี้
ผมยังจำความได้ดีในหลายฉากตอนเมื่อครั้งยังเด็ก
มันเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้
ความทรงจำอาจไม่ต่อเนื่องเหมือนภาพยนต์เรื่องหนึ่ง
แต่มันก็พอนึกออกเป็นฉากๆ

ผมเกิดในครอบครัวชาวนา ฐานะค่อนข้างมั่งมี มีที่ดินราวๆสองร้อย
ผมเป็นคนมีสองบ้าน บ้านเหนือ กับบ้านใต้
บ้านเหนือเป็นบ้านที่ตาของผมอาศัยอยู่กับยาย
บ้านใต้เป็นบ้านที่ผมอยู่กับพ่อแม่
ตอนเด็กๆบางวันผมก็อยู่บ้านเหนือ บางวันก็อยู่บ้านใต้

ในทุกๆเย็นตาของผมจะขี่แมงกาไซค์ มาทานข้าวที่บ้านใต้
วันใดที่ผมต้องค้างกับตา สมัยนั้นหนทางยังเป็นลูกรัง มีป่าไผ่รกทึบตลอดทาง
ผมจะกอดตาไว้แน่น เพราะกลัวผี
ระหว่างทางผมชอบมองดวงจันทร์ และยังจำภาพทิวไผ่ยามต้องแสงจันทร์ได้ดี
รถวิ่งไป ผมมองดวงจันทร์ และทิวไผ่ สวยงาม แต่ก็อดฉงนมิได้ว่า ทำไมดวงจันทร์ต้องวิ่งตามผมไปด้วย
และเมื่อมาถึงบ้านตา ผมแหงนหน้าขึ้นมองดวงจันทร์
และก็พบว่าดวงจันทร์ก็มองมายังผมเช่นกัน
เมื่อเราวิ่ง ดวงจันทร์ก็ตามเรา
เมื่อเราหยุดดวงจันทร์ก็หยุดมองเรา
นั่นคือการค้นพบแรกๆในชีวิตของผม
ดวงจันทร์ ทิวไผ่ แมงกาไซก์ของตา บ้านเหนือ
ผมรู้สึกว่า ทุกอย่างช่างกว้างใหญ่
และผมไม่รู้อะไรมากนัก
จึงได้แต่เดินตามตาขึ้นบ้านและเข้านอน
.........

บ้านใต้ ข้างๆติดกับวัด
ฝั่งตรงข้ามถนนเป็นโรงเรียน
ผมเคยเรียนที่โรงเรียนแห่งนั้น
เป็นโรงเรียนบ้านนอกเล็กๆ
จำได้ว่าไปเรียนแค่วันเดียว
ก็วิ่งร้องไห้กลับบ้าน
แม่ผมกลัวจะโดยรถชนตาย
เลยส่งไปเรียนอีกโรงเรียนที่มีรถมารับส่ง
โรงเรียนนี้อยู่ไกลจากบ้านผมไปเกือบสิบกิโล

ด้วยความที่บ้านผมอยู่ไกลที่สุด
รถโรงเรียนจึงมารับผมเป็นคนแรก
ด้วยเหตุนี้ แม่ผมจะต้องปลุกผมแต่เช้าประมาณตีสี่
เมื่อปลุกผมขึ้นมาได้ แม่ก็จะไปหุงข้าว
มีอยู่ครั้ง จำได้ว่า เป็นช่วงกำลังสร้างบ้านใหม่
ทั้งครอบครัวก็เลยไปปลูกเพิงพักอยู่ไม่ไกลจากบ้านมากนัก
ผมตื่นขึ้น เดินเกาะชายผ้านุ่งแม้ที่กำลังเดินไปหุงข้าว
ระหว่างที่แม่กำลังติดเตาถ่าน
ผมแหงนขึ้นไปบนท้องฟ้า
เห็นลูกไฟสีขาวดวงมหึมาตกลงมาจากท้องฟ้า
ผมตะลึง
และถามแม่ว่า มันคือะไร

แม่ผม ตอบว่า ผีพุ่งใต้

พอได้ยินคำว่า ผี ผมก็กลัวจนตัวสั่น วิ่งเข้าไปกอดแม่

ดาวตก ดวงนั้น ยังอยู่ในความทรงจำของผม
มันใหญ่ และก็สว่างมาก

ในห้วงคำนึง ที่ผมพอนึกออก

ผมรู้สึกว่า ทำไมโลกนี้มีปรากฏการณ์อะไรแปลกๆมากมายจัง

ดวงจันทร์ที่วิ่งตามผม ผีพุ่งใต้

แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมก็ยังรู้สึกปลอดภัย

เพราะขณะที่ดวงจันทร์วิ่งตามผม ผมก็กอดตาไว้แน่น

และขณะที่ดาวตกสว่างบนท้องฟ้า ผมก็กอดแม่ไว้แน่นเช่นกัน

โลกนี้มีอะไรให้เราดูมากมาย สำหรับเด็กคนนั้น

และเมื่อเด็กคนนั้นกลัว ก็ยังมีตา และแม่คอยอยู่ข้างๆ

ผมไม่รู้หรอกว่า ชีวิต คือ อะไร

ผมแค่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า

และมองมันด้วยความรู้สึกแปลกใหม่อยู่ตลอดเวลา

มันเป็นห้วงแห่งความทรงจำเล็กๆ

ซึ่งถ้ามีเวลาผมจะเล่าเรื่องอื่นให้ฟังอีก

เขียนจากจุดลึกๆ

2009-02-21T03:33:00.002+07:00

เมื่อผมนั่งในจุดที่ลึกที่สุดเท่าที่ผมเดินทางไปถึง
ก่อนหน้า ผมมีข้อมูลหลายอย่างวนเวียนอยู่ในหัว
เห็นเป็นความรู้สึก หรือ การก่อร่างของความคิด
แล่นอยู่ภายในหนังศรีษะ
มันเป็นคลื่นๆ

และเมื่อก้าวเลยจุดนั้น
เมื่อผมตัดสินใจจะเขียนอะไร
ภาพความคิดเหล่านั้น ก็หายไป
และผมรู้สึกเหนื่อยเกินกว่าจะเขียนมันออกมา

ผมเลยหยุดเขียน
และเลือกนั่งอยู่ในจุดลึกที่สุดที่ผมเดินทางไปถึง
จุดที่มีอะไรพลุ่งพล่านขึ้นมาเป็นระยะ
แต่ผมไม่สนใจมัน
..........

เท่าที่ผมสนใจ
ก็เท่าที่ผมเขียนข้างบน
บางวันที่ผมถอยห่างจากจุดที่ลึกที่สุด

ผมอาจเขียนอะไร
ตามแต่ข้อมูลในกบาลผม
จะบงการ

Waehrend+ Time

2009-02-15T00:57:00.008+07:00

ในระหว่างนั้น ในระหว่างที่จังหวะหัวใจเปลี่ยนทำนอง
มันเกิดขึ้นในตอนนั้น มีพลังอะไรบางอย่างส่งกระแส และมันก็เข้ามา
มันเกิดคลื่นไหวระริกอยู่ภายใน ใหญ่ขึ้น จนครอบคลุมไปหมดทั้งโลก
และฉันก็เคลื่อนเข้าไปสู่ภาวะของมัน

ฉันไม่ได้ร้องเรียก แต่เมื่อมันเกิดขึ้น
มันพาฉัน ตก ตกลงไป ในสายตาเธอ
คลื่นระริกไหววิ่งเต้นระริกรัวในระยะระหว่างตาของฉันและเธอ
มันส่งกระแสคลื่นลงสู่ใจกลาง ของดวงใจ
หากเป็นประเทศ
ณ บัดนี้ ฉันได้สูญเสียเอกราชและเสรีภาพไปเรียบร้อยแล้ว
ด้วยเธอ ด้วยคลื่นไหวระริก อันครอบคลุมรอบหัวใจ
ด้วยเลือดที่สูบฉีด ด้วยภาวะทั้งหมดที่ฉันมี

ระหว่างนั้น ฉันได้เข้าสู่มัน อย่างเต็มภาคภูมิ
Waehrend ich zu dir total gefallen bin,sagt
man,ich verliebte mich in dich.
..........

เวลา ไม่ได้มีความหมายอะไรมากนัก
เพราะที่จริงมันมีอยู่อย่างเหลือเฟือ

แต่เหตุการณ์ในเวลาต่างๆต่างหากที่สร้างฉากองค์ของชีวิต
ไม่มีที่สิ้นสุด ฉากแล้ว ฉากเล่า

ม่านสีแดง เคลื่อนตัวออก ครั้งแล้ว ครั้งเล่า
เธอเดินเข้ามา บนเวทีแห่งนั้น

ฉัน ดวงตา ใจ และการสอดประสานของสิ่งทั้งหมด
ฉันเคยคิดก่อนซื้อตั๋ว ในบางคราว some time
ฉันขอเป็นแค่คนดูก็พอ

แต่แล้วในเวลา ที่สอดแทรกด้วยเหตุการณ์

และเมื่อฉันก้มมองที่เท้าตนเอง

ฉันกลับพบว่า เบื้องล่าง มันเป็นพื้นเวที

ฉันขึ้นมายืนอยู่บนเวที แห่งนี้ได้อย่างไร

มันไม่ใช่เรื่องสั้น หักมุม แบบรสกาแฟเลวๆที่หลายคนพยายามเขียน

แต่มัน คือ ภวังค์

เวลายังดำเนินไปอย่างสม่ำเสมอ โดยไม่มีใครอาจต้าน

แต่ภวังค์ ก็เป็นดั่งฝนฟองสบู่ที่โปรยปรายลงมาครอบคลุมชีวิตฉันทั้งหมด

ณ บัด Now นั้น

ใครอย่าได้บังอาจมาปิดม่าน

...........

ในระหว่างนั้น ในระหว่างเวลา
ในขณะที่คลื่นระริกไหว

ในขณะที่หัวใจเดินเข้าสู่รัก

ระหว่างนั้น

เวลาได้หมดความหมาย

และทุกอย่างก็หลอมละลาย

ไปในอมตภาพ

นิจนิรันดร
...........

ความรักเมื่อสำแดง
ย่อมยิ่งใหญ่กว่าถ้อยคำ
จะหยิบจับ
มามัดผูก
.........

ข้าพเจ้า ขอทำสิ่งโง่ๆนี้
ก็เมื่อรัก

ก็ช่างมันปะไร

.......

< Waehrend = ระหว่าง >

พระอาจารย์

2009-02-10T05:12:00.003+07:00

ไม่มีอะไรทำ เอารูปพระอาจารย์องค์ล่าสุดของผมมาให้ดู
ปกติ ผมชอบอ่านหนังสือธรรมะมากๆ โดยเฉพาะของท่านพุทธทาส
ท่านติช นัท ฮัน ท่านเชอเกรียม ตรุงประ ท่านโอโช ท่านเจ้าคุณธรรมปิฎก
ที่ชอบอ่านไม่ได้เอาไว้ทำอะไรหรอกครับ
ธรรมะสำหรับผมเป็นยาสามัญประจำบ้าน
เอาไว้ทาถูหัวใจรักษาความบ้าประจำตัวที่มีมาแต่กำเนิด

พระอาจารย์ปราโมทย์ ปราโมชโช แห่งวัดสวนสันติธรรม
อำเภอศรีราชา ชลบุรี
ท่านนี้เป็นพระสายปฏิบัติที่มาแรงที่สุดใน พ.ศ.นี้
ท่านเรียนจบจากรัฐศาสตร์จุฬา
ฝึกสมาธิมาตั้งแต่เด็ก ราวๆ ๗ ขวบ
เป็นลูกศิษย์สายตรง หลวงปู่ดูลย์ อตุโล ซึ่งเป็นอาจารย์ของหลวงปู่ฟั่น
เรียกว่าท่านเป็นศิษย์รุ่นสุดท้ายของหลวงปู่ดูลย์เลยก็ว่าได้

พระอาจารย์ท่าน เป็นเจ้าของสำนวน ดูจิต ในหมู่นักปฏิบัติรู้จักกันดี

ศิษย์คนสำคัญของท่าน คือ นักเขียนที่มียอดขายมากที่สุดคนหนึ่ง

ดังตฤณ

หากท่านสนใจ เชิญฟังธรรมะ ที่ถ่ายทอดจากจิต ฟังง่ายได้ผล
ที่ www.wimutti.net
ข่าวดี วันที่ ๓ มีนาคม
พระอาจารย์ไปสอนดูจิต ที่ธรรมศาสตร์

ใครอยู่เมืองไทย และเป็นปัญญาชนสยามแท้ๆห้ามพลาด
ของจริง ไม่พูดมาก แต่ของดี ต้องPromote

............

ขอให้ทุกท่านพบหนทาง

รูป นาม

2009-02-06T04:21:00.002+07:00

รูปเกิดจากสิ่งไม่ใช่รูป จึงมีรูป เมื่อเห็นรูป รูปก็สลาย จึงมีรูป และไร้รูป
เวทนาเกิดจากสิ่งไม่ใชเวทนา เมื่อเห็นเวทนา เวทนาก็สลาย จึงมีเวทนา และไร้เวทนา
สัญญาเกิดจากสิ่งไม่ใช่สัญญา เมื่อเห็นสัญญา สัญญาก็สลาย จึงมีสัญญา และไร้สัญญา
สังขารเกิดจากสิ่งไม่ใช่สังขาร เมื่อเห็นสังขาร สังขารก็สลาย จึงมีสังขาร และไร้สังขาร
วิญญาณเกิดจากสิ่งที่ไม่ใช่วิญญาณ เมื่อเห็นวิญญาณ วิญญาณก็สลาย จึงมีวิญญาณ และไร้วิญาณ

รูป อายตนะ ผัสสะ เวทนา

หัวใจโบยบินเข้าเกาะกุม อารมณ์ กลายเป็นตัณหา ผลักดันเข้าสนามอุปาทาน

นั้น คือ ความเป็นทาสที่ข้าพเจ้าเห็น ในตัวข้าพเจ้าเอง

............

เมฆบ้า

ซาเซน วาซัน

2009-01-28T21:06:00.002+07:00

เซน ประตูหนึ่งสู่ ความจริง ความงาม ความสุข
บทเพลงแห่งซาเซนวาซัน คือ ดอกไม้ไม่จำนรร
งดงามกว่าบทกวีใดๆ แต่แอบแฝงไว้ซึ่งการเปิดเผยอันยิ่งใหญ่

ซาเซน คือ ทุกอิริยาบท ที่ขับกล่อมคลอด้วยท่วงทำนองแห่ง ซาเซนวาซัน

จงแลเห็นธรรมชาติซึ่งไร้ธรรมชาติ

ธรรมชาติล้วนดำรงอยู่รายรอบ
ธรรมชาติล้วนดำรงไม้เว้นกระทั่งในกายในใจของเรา
ธรรมชาติล้วนเกิดขึ้น เกาะกุม และแตกสลาย

ธรรมชาติในกายใจ เกิดขึ้น
ธรรมชาติในกายใจ ตั้งอยู่
ธรรมชาติในกายใจเปลี่ยนแปลง
ธรรมชาติในกายใจพริ้วไหว ริ้ว ริ้ว

และเมื่อแลเห็น ธรรม ดังกล่าวในกายใจ
ด้วยซาเซน

ธรรมชาติดังกล่าวย่อมดับสูญ
จึงกล่าว่าไร้ธรรมชาติ

จงแลเห็นธรรมชาติที่เราไม่เคยเห็น
กลับมาเห็น กายใจ ของตนเอง ตามที่เป็น
และเมื่อนั้น กาย ใจ จะแสดงการดับสูญให้ดู
ด้วยการดังกล่าว พุทธะ จะปรากฏกาย

และเมื่อ ฆ่าพระองค์ไป

จะเหลือ แต่จิตประภัสสร

โบยบิน อยู่เหนือ

ธรรมชาติ ซึ่งไร้ธรรมชาติ

.........

เมฆบ้า

ไร้รูป ไร้นาม

2009-01-12T04:53:00.003+07:00

อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา
เปลี่ยนแปลง เป็นทุกข์ ไม่เป็นตัวตน

โดยมากเราเห็น อนิจจัง ด้วยตาเปล่า โดยเฝ้าดูความเปลี่ยนแปลง
ของสิ่งต่างๆวัตถุต่างๆระบบต่างๆ

เราเห็นทุกข์ โดยเฝ้าดูความหมดสภาพลงของสิ่งต่างๆวัตถุต่างๆระบบต่างๆ

เราเห็นอนัตตา โดยเฝ้าดูการก่อรูปของสิ่งต่างๆวัตถุต่างๆระบบต่างๆ
ณ ขณะใด ขณะหนึ่งว่าเป็นเพียงสภาวะในห้วงขณะที่ไปตั้งชื่อ
หรือจับยึดว่าเป็นนั่นเป็นนี่ไม่ได้
เพราะแท้จริงมันเป็นเพียงสภาวะนึงเท่านั้น

........

นั่นเป็นเพียงการเพ่งมองสิ่งที่อยู่ภายนอกประสาทสัมผัส
ยังไม่ทำให้เราเข้าถึงความจริง

...............

อนิจจัง ของกายนี้
ทุกข์ ของกายนี้
อนัตตา ของกายนี้
เมื่อนั้น กายจึงมิใช่เราเช่นกัน
ก็หมดทุกข์กับกาย

อนิจจัง ของความคิด
ทุกข์ จากความคิด
อนัตตาของความคิด
เมื่อนั้น ความคิดก็มิใชเรา
ก็หมดทุกข์กับความคิด

อนิจจัง ของจิต
ทุกขังของจิต
อนัตตาของจิต
เมื่อนั้น จิตก็มิช่เรา
ก็หมดทุกข์จากอำนาจของจิต

กาย จิต
เกิดขึ้น
ตั้งอยู่
ดับไป

สูดลมหายใจ
ตามรู้ดูไปเรื่อยๆ
แล้วสักวัน
จะไม่เหลืออะไร

นอกจากความจริง
งดงาม พิสทุธิ์
ไร้รูป ไร้นาม

เพราะกาย และจิต
มิใช่ของเรา

รายงานตัว

2009-01-10T19:36:00.003+07:00

ผมกลับเมืองไทยไปประมาณสามอาทิตย์
เพิ่งกลับมาบาเยินได้ไม่กี่วัน

อากาศร้อนนิดๆ หนาวหน่อยๆที่เมืองไทยเมื่อเปรียบกับ
ลบเกินห้าถึงสิบกว่าที่มิวนิคเล่นเอาต้องระวังกายให้ดี

เสียใจแทนนางโมหิณีที่ความตายมาพรากคุณไมเคิล ไรท์ไปซะแล้ว
บุหรี่เป็นเหตุกระมัง ตอนนี้ผมเลยต้องระวัง
เพราะไม่อยากทำเท่ห์ แล้วต้องมาตายก่อนได้ใช้ความรู้ที่ร่ำเรียน

กลับไปไทยนอกจากได้เที่ยวพบหน้าคนรู้ใจ ครอบครัว
ผมยังมีโชคดีในโชคร้ายประการหนึ่ง คือ ผมกลายเป็นผู้ต้องหา

ถูกเครือข่ายเสือแดงที่รัก แจ้งความแทน นายทักษิณ ๗ คดีรวด
ที่ภาคอีสาน แจ้งความอย่างนี้กะลากผมไปกระทืบคาถิ่นชัดๆ กลัวนะเนี่ย

กลับบ้านไปแม่ถามว่าหมายอะไรลูก เลยตอบไปตามตรง
ว่า หมายเรียก ถ้าไม่ไปตามนัด จะถูกหมายจับ
ยังโชคดีที่ผมถูกฟ้องรวมเข่งไปกับคุณสนธิ และบรรดาศิลปินนักร้อง
เลยมีทนาย พี่สุวัตร อภัยภักดิ์ จัดการคดีให้

ผมว่า ผมค่อนข้างงงๆกับตัวเอง
บางที่บางเรื่อง ที่ชาวบ้านเขารู้สึกกัน ผมกลับไม่รู้สึก

แต่บางเรื่อง เคยรู้สึกอย่างไรก็ยังรู้สึกอย่างนั้น
โดยเฉพาะเรื่องความรัก ไม่ได้พัฒนาเอาซะเลย
ดีนะเนี่ย ที่ผ่อนพักนิสัยเจ้าชู้แล้ว เลิกเหล้า เผาบุหรี่
มิเช่นนั้น ชีวิตคงวุ่นวายเพราะทำตัวเองไม่หยุดหย่อน

อากาศหนาวเอาผ้าห่มพอทนไหว
แต่เรื่องใจต้องระวังมิพลั้งเผลอ
หากตกหลุมบ่วงกรรมที่บำเรอ
อาจพบเกลอคนเก่า ชื่อ เศร้าใจ

เอวัง ก็มีด้วยประการฉะนี้
สาธุ ทะลุถึงพระ

.........

บุญรักษา ชีวาสดชื่น

Zum Geburtstag !

2008-12-02T14:04:00.002+07:00

Alles Gute zum Geburtstag am 5 Dezember!
Ich liebe meinen König !
Wir bleiben bei der Demokratie und unserem König zusammen.
Herzliche Begrüßung von mir !

หลงทาง

2008-11-29T06:56:00.003+07:00

เที่ยวเดินทางมักมีจุดกำเนิดจากอะไรบางอย่าง
อะไรบางอย่างที่ผลักดันเรา ให้เดินทาง
แรงผลักดังกล่าว ส่วนใหญ่มีที่มาจากตัวเราจริงหรือ

แม้ว่าเรา ด้วยอัตตาของเรา เราบอกกับตัวเองว่า
เราเป็นผู้เลือกเส้นทางดังกล่าวด้วยตัวของเราเอง
แต่จริงหรือที่เราเป็นคนกำหนดหมุดหมายนั้นด้วยตัวเราเอง

เราเคยตรวจสอบลึกลงไปถึงรากเหง้าของมันหรือไม่
รากเหง้า ที่ว่าอาจเป็น เจตนาที่ซ่อนอยู่ในใจของเราเอง
เจตนา ที่บางที่เราสำคัญว่ามันเป็นเรา เป็นทั้งหมดแห่งความเป็นเรา

แต่หากลองมองย้อนกลับไปในอดีตอันละเอียดและซับซ้อน
เราอาจพบว่า แท้จริง ความคิด ทัศนคติ ความรู้สึก นิสัย
อาจไม่ได้เป็นของเราโดยแท้จริง

การเดินทางบางที่อาจสำคัญกระมัง
ในหลายเที่ยวเดินทางมีสิ่งต่างๆให้เราต้องสังสรรค์ผ่านประสาทสัมผัสมากมาย
ทั้งสถานที่ ผู้คน ถนน ซอยแคบ กระทั่งอนสาวรีย์ยิ่งใหญ่
แต่สิ่งที่เราอาจสำรวจลงไปให้ลึกขึ้น ลึกกว่าความสุขหรือทุกข์ที่เราได้สัมผัสในแต่ละเที่ยวเดินทาง
สิ่งที่ลึกล้ำนั้น บางที่อาจแอบซ่อนอยู่ในหัวใจของเราเอง

ใครหลายคนอาจกำลังยืนอยู่ใต้แสงไฟข้างถนนยามค่ำคืน
แน่นอนเขาอยู่ในสถานที่ และเวลา ทางกายภาพเดียวกัน
แต่เจตนาซ่อนเร้นที่นำเขาเหล่านั้นมาอยู่อาจต่างกัน

และหลายครั้งที่กรอบแห่งเจตนาอาจทำให้สถานที่ และเวลาหมดความสำคัญลง
เพราะกรอบเหล่านั้น ทำให้เขาทั้งหลาย ไม่เคยแม้แต่จะทักทาย หรือ มองเห็นซึ่งกันและกันแต่อย่างใด

และแม้แต่กรอบอันแคบคับ ที่เรียกชื่อว่า ความรัก
ในบางครั้งอาจเป็นเพียงการเดินชนกันของผู้หลงทางสองคน
ผู้หลงทางบนถนนแห่งความสัมพันธ์
บางทีเขาเหล่านั้น อาจมิได้ดำรงอยู่ในกันและกัน
เขาอาจมิได้เห็นกัน หรือ เข้าใจกัน

บางทีสิ่งที่เรียกว่า ความรัก
อาจเป็นเพียงการเดินทางอันโดดเดี่ยวที่แต่ละคนล้วนเดินไปบนกรอบอันคับแคบ
กรอบที่นำเราไปพบปะกับอารมณ์ความรู้สึกมากมาย
และนั่น บางที่ อาจเป็นห้วงคำนึงที่เป็นดั่งฟองน้ำโป่งพองครอบคลุมจิตใจของเราไว้ชั้นแล้วชั้นเล่า
แล้วเรายังจะเรียกสิ่งนั้นว่า ความรัก กันอีกหรือ

เจตนามากมาย นำเราเคลื่อนที่ไปบนหนทาง มากมาย
นำเราไปสู่กิจกรรมมากมาย
ในเกือบทุกครั้ง เรายินดีที่จะเดินทางไป
และแม้บางครั้งเราจะหยุดอยู่กับที่ แต่ที่จริงเจตนา
คือผู้บงการให้เราเดินทางไปบนเส้นทางแห่งการหยุดนิ่ง

กายของเรา มันเป็นของเราจริงหรือ
ความคิดที่เราสำคัญมั่นหมาย มันเป็นของเราจริงหรือ
ความรู้สึกต่างๆมันเป็นของเราจริงหรือ
แล้วอะไรเป็นแกนกลางแห่งการดำรงอยู่

เรานั่งฟังเสียงหัวใจของเรา
ฟังด้วยความรู้สึกที่มีอยู่
บางที่เราพบกรอบจำกัดมากมาย
และเช่นกันที่เพื่อนของเราก็มีกรอบจำกัดของเขาเช่นกัน

ทั้งหลาย ทำให้ข้าพเจ้าสงสัยว่า
เมื่อเรากล่าวคำทักทาย เราทักทายกันจริงหรือไม่
เมื่อเราจับมือ เราจับมือกันจริงหรือไม่
เมื่อเรากล่าวถ้อยคำ เราได้พูดกันจริงหรือเปล่า
เมื่อเราบอกรัก เรารักเขาจริงหรือ

สิ่งที่เราครุ่นคิด

บางทีผู้คนบนโลกนี้อาจไม่มีใครเลย
หรือมีแต่เราไม่รู้จัก

บางทีเราอาจเป็นคนหลงทาง
หลงอยู่ในเจตนาอันวกวน

โดยที่เราไม่เคยได้สัมผัสสัมพันธ์กันอย่างแท้จริง

เจตนาที่นำเรามา เริ่ม หลงทางข้างๆกัน
หลงทาง ไปด้วยกัน
และ แยก กันหลงทาง

อย่างหนึ่งที่ข้าพเจ้าเห็น
ในโลกแห่งการหลงทาง
ที่นี่ไม่มีความรัก
จนกว่า เจตนาซ่อนเร้นอันเป็นกรอบอันคับแคบ
จะถูกทุบทิ้ง

ข้าพเจ้าหวังเช่นนั้น กับตัวข้าพเจ้าเช่นกัน

๐ คือ ๑ และ ๑ คือ ๐

2008-11-22T08:28:00.005+07:00

ใบไม้สีเหลืองร่วงโปรยปราย
ในขณะที่อากาศ ณ มิวนิกติดลบ
ริ้วหิมะกับเสียงหวีดลมเต้นระบำกันอยู่ด้านนอก
เรายังนั่งอยู่ในบ้าน

เราเพ่งมองตน ล้วนพบว่าตนล้วนสร้างจากสิ่งที่ไม่ใช่ตน
ความรู้สึกล้วนเกิดก่อจากสิ่งที่ไม่ใช่ความรู้สึก
ความสุขเกิดจากสิ่งที่ไม่ใช่ความสุขมากมาย
ความทุกข์เกิดสิ่งที่ไม่ใช่ความทุกข์มากมาย
บางที ความทุกข์ ก็เกิดจากความสุขก็มี
ความสุขในวันนี้ ก็อาจมาจากความทุกข์ในวันวาน

อะไรบางอย่าง สร้างจากสิ่งที่ไม่ใช่อะไรบางอย่าง

ในกรณีทั่วไป เรามีความทุกข์ให้ลิ้มรสมากมายเหลือเกิน
เพราะเราเข้าใจอะไรผิดไป
เราเกี่ยวเกาะ ยึดกุม แบ่งแยก จนหัวใจเราร้อนเกรียม
เรากำหนดเที่ยวเดินทางแห่งจิตใจ เที่ยวแล้วเที่ยวเล่า
แล้วเมื่อเราพลาดเที่ยวเดินทางนั้นไป
เรายังคงวนเวียนอยู่วังวนซ้ำแล้วซ้ำอีก
เราจึงมิอาจรุดหน้าไปถึงไหน

เมื่อเราเข้าใจ ว่าแท้จริง สรรพสิ่งล้วนมิได้ว่างเปล่า
แต่สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า แท้จริง คือ ทั้งหมด
แต่หากเพียงเราเอาหัวใจไปเกี่ยวร้อยกับปรากฏการณ์ ณ ขณะใดขณะหนึ่ง
ความเข้าใจผิดมหันต์ ย่อมกระหน่ำซ้ำเติมเราไม่มีวันหมดสิ้น

๐ ในหัวใจ อันไร้กรอบอันคับแคบทำให้เรามองเห็น ๑ คือทั้งหมดอันไพศาล
๑ คือทั้งหมดของปรากฏการณ์ในสากลจักรวาลย่อมมาเยี่ยมเยือนหัวใจแห่ง ๐ ที่กว้างใหญ่เกินจินตนา
.............

ขอให้เธอรักตัวเองให้มาก และจงพิจารณา
ฉันหวังว่าเธอคงพบความสวัสดี ในอนันตกาล
.............

เมฆบ้า

Ciao !

2008-08-26T00:34:00.004+07:00

I did not write long time cuz i feel tried to write.
When we are beginning to write,everything sunddenly finish.
Words can not catch a story that we want to describe.

For this short ! i just !
Say Hallo to you
and hope you enjoy ,free and grow up !
Ciao !

Thai Heart !

2008-05-26T12:55:00.002+07:00

"Thais love peace but in war,we don't fear"
Thai National song

Versailles

2008-05-07T23:27:00.012+07:00

notre dame

2008-05-06T23:11:00.008+07:00

Paris in my eyes

2008-05-06T01:28:00.016+07:00

Nameless Article 1

2008-04-27T18:12:00.005+07:00

นับครั้งไม่ถ้วนที่ข้าพเจ้ามีเวลาอย่างเหลือเฟือในการอยู่คนเดียว
การอยู่คนเดียวนานๆ ในมุมหนึ่ง ทำให้เราเหงาอย่างยิ่ง
และความเหงาก็มักเรียกร้องกระจกสำหรับส่องใบหน้าแห่งการดำรงอยู่
อย่างสม่ำเสมอ

แต่สรรพสิ่งย่อมมีสองด้านหรือมากกว่านั้น
การอยู่คนเดียวนานๆก็ทำให้เราได้มีเวลาครุ่นคิด
และตกผลึกอะไรบางอย่าง

ข้าพเจ้าจำได้ว่า หลายครั้งที่ข้าพเจ้าสั่นไหว
ดุจดั่งต้นไม้โยกคลอนถอนต้นด้วยลมพายุ
ข้าพเจ้ารู้จักรสชาติของมันมาตั้งแต่เด็ก

และตามกำลังสติปัญญาที่มีในแต่ละขณะ
ก็ส่องทางดิ้นรนเพื่อให้เรารอด

ผมเชื่อว่ามนุษย์ทุกคนที่ไม่ยอมแพ้
หน้าที่แรกสุด คือ ค้นหาวิธีทำอย่างไรให้ตนเองรอด

ในยุคสมัย สังคมได้สร้างกลวิธีมากมาย
สร้างที่พักและเปลือกป้ายมากมาย
ให้มนุษย์ได้สัญจรนอนพัก

บางคนหมกหมุ่นอยู่กับความสวยความงามแห่งเรือนร่าง
เกาะกุมสิ่งเหล่านั้นเอาไว้
เพราะถ้าไม่มีชีวิตมันก็แสนว่างเปล่า

บางคนไขว้ขว้าหากิจกรรมนานาเพื่อทุ่มเทโลกแห่งแสงสี
เข้าสู่ประสาทสัมผัส เพื่อบรรเทา ความว่างเปล่าเวิ้งว้าง
อันไม่มีที่สิ้นสุด

บางคนพึงใจอยู่กับเพศรสที่หนาแน่น
เสพความสุขผ่านประสาทสัมผัสนานา

บางคนบำบัดมันด้วยการจับจ่ายสรรพสินค้า
เสื้อผ้าแพรพรรณ น้ำหอม อัญมณี
ไวน์รสเลิศ

บางคนยึดเอาเปลือกป้ายปริญญามาก่ายกอดไว้จนแน่น
แต่แท้จริง คือ การปกปิดหัวใจดวงร้าว ที่ไร้หลักแหล่งแห่งนอน

เรา มนุษย์ล้วนเป็นผู้ชำนาญการในการเอาตัวรอด
ทั้งทางกาย
และโดยเฉพาะทางจิต
แท้จริงแล้วเราช่างเปล่าเปลื่อยและน่าเวทนายิ่ง
เราต่างช่วงใช้ซึ่งกันและกัน
เราหาซื้อวัตถุสิ่งครอง
ยึดถือการศึกษา ปริญญา
ยึดถือ อุดมการณ์ความคิด
เราสร้างระบบต่างๆ ขึ้นบน ความโลภ
เราขับเคลื่อน เสพ และซึมกำซาบไปกับมัน
ผ่านปราสาทสัมผัสและหัวใจอันตื้น ตัน

ชีวิตเมื่อขับเคลื่อนผ่านการเวลา
บางครั้งมันก็มีตะกอนนอนก้นอยู่มากเกินไป
จนเราไม่อาจไหลริน
และเมื่อวันหนึ่ง เรายินดีที่จะเดินตามโลกอย่างว่าง่าย
เราปวดร้าว แต่เราก็ไม่อาจขัดขืน
เราสิ้นแรง และเรายอมแพ้

เราเกิดและโตทางร่างกายและแน่นอน
ร่างกายของเรามีวันหมดอายุและเราเรียกมันผิดๆว่าความตาย

แต่ดวงวิญญาณของเราเหล่าพี่น้อง
ดวงวิญญาณที่ผลักดันเราเข้าสู่แถวเชิงตะกอน
เชิงตะกอนที่ผลาญเผาวิญญาณเราให้เกรียมไหม้

เราเกิดมาด้วยจิตใจพิสุทธิ์
แล้วหลังจากนั้น ครอบครัวก็จับเราเอาไป
โรงเรียนจับเราเอาไป
ในวันวัยหนุ่มสาว เราอาจดิ้นขืนขัดบางเล็กน้อย
แต่ในที่สุดเราก็ยอมแพ้กับความเลวทรามของสังคม

เรายินยอมลงหลักปักแหล่ง
แต่งงาน ร่วมเพศ และคลอดลูก
ลูกที่ออกมา ซึ่งมีอนาคตไม่ต่างจากเรา
และวันหนึ่งภารกิจต่างๆก็โถมทัยบดขยี้เรา
จนโงหัวไม่ขึ้น

ดุจเดียวกับปลาตัวเล็กที่ว่ายวนอยู่ในตะกอนนอนก้น
ลึกเข้าไปในหุบเหวหัวใจ

และเมื่อวันนึงมาถึง ความตายซากของจิตวิญญาณ
ก็จบลงด้วยความตายของร่างกาย
แต่เราก็ไม่รู้แน่ชัดว่า
วาระแห่งจิตวิญญาณมันจบลงหรือยัง

หากทุกอย่างหมุนเปลี่ยนดุจเดียวกับกระแสวารี
ที่ระเหยเหิดสู่ท้องฟ้าและกลับลงมาเป็นฝน
ชีวิตก็เป็นเรื่องที่น่าขนพองไม่น้อย

การเอาตัวรอด ออกจากชีวิต จึงเป็นเรื่องยิ่งใหญ่
เป็นภารกิจอันเหลือล้นพ้นประมาณ
ที่เหมาะกับผู้กล้าเท่านั้น ไม่เหมาะกับผู้ยอมแพ้
และเดินตามๆกันไปสู่เชิงตะกอนทางจิตวิญาณ
...............

ข้าพเจ้านั่งมอง Isar ที่กลางนคร
กระแสวารีไหลผ่าน
บางที่ชีวิตก็เป็นดั่ง รอยขีดของกิ่งไม้
บนกระแสวารี
และกระบวนการทั้งหมดก็เกิดขึ้นในรอยขีดแห่งนั้น

บางระมันโภชนา

2008-04-27T02:32:00.008+07:00

การหุงหาอาหารกินเองในต่างแดน ช่วยประหยัดได้เยอะ
ช่วงนี้ผมมาอาศัยเพื่อนชาวเยอรมัน Georg Schlueter
เลยต้องตอบแทนบุญคุณด้วยอาหารไทย สไตล์ระจัน

บางระมันโภชนา ไม่มีหม้อหุงข้าว
แต่เรามีวิชา หุงเช็ดน้ำครับพี่น้อง
ไม่ธรรมดานะเนี่ย ถ้าไม่เป็นคนบ้านนอกหุงไม่เป็นนะครับ
ต้องระดับไฟฟ้าเข้าไม่ถึงครับพี่น้อง

เตรียมเครื่องปรุง ซึ้อมาจากร้านไทยแถว Rosenheimplatz
วันนี้มีสามอย่าง ต้มข่าไก่แชมปิญอง กระเพราเนื้อ และไข่เจียว
เบ เบ

พระเอกวันนี้ต้มข่าไก่แชมปิญอง เรื่องคือมันไม่มีเห็ดไทย เลยเอาเห็ดฝรั่งมาใส่
เห็ดสดจริงๆ

เสร็จแล้ว !

คนระมัน การันตี อิ อิ เพื่อนมันบอกว่า อร่อย อิ อิ
ชมตามมารยาท

คนระมันบ้านนอก

เพื่อนผมกำลังทำ Thesis ดอกเตอร์ ได้ บางระมันโภชนาเข้าไป คล่องปรื้ด

..........

จบแล้ว อิ่ม
มีความสุข

........

บุญรักษา ท้องป่อง อิ อิ

ยังแก่ไม่พอ

2008-04-26T14:37:00.003+07:00

วันเกิดผมเพิ่งผ่านไปไม่นาน
ที่จริงแล้วในช่วงหลังๆ ผมชอบอ้างวันเกิดตัวเอง
เพื่อชวนคนไปกินเหล้ากันเยอะๆ
ก็ผมคนไทยนี่หว่า ชอบหาเทศกาลมาแอบอ้าง
อย่างก่อนมามิวนิก มีปาร์ตี้เล็กๆ ประมาณเจ็ดสิบชีวิตได้มั่ง
เมากันเรื้อน สนุกดี อิ อิ
..............

มาอายุครบสามสิบที่นี้ ฉลองด้วยการทำต้มยำกุ้งกิน
พร้อมเครื่องดืมสุดโปรด แจ็คแดเนี่ยลโค้ก

อายุสามสิบสำหรับผม ผมรู้สึกว่ายังแก่ไม่พอ

ผมอยากอายุห้าสิบไวๆ
เพราะผมว่า เมื่อคนเราอายุสักห้าสิบ
เรื่องบ้าๆหลายเรื่องน่าจะจบลงไปเยอะ

พออายุห้าสิบ ก็เลิกซ่าหาเรื่องเจ็บตัว
นอนเล่นอยู่บ้าน
ไปทำงานกลับมาดูทีวี
ถ้ามีโรคภัยก็รักษากันไป
ตายก็ฝัง ยังก็เลี้ยง

ผมอายุสามสิบแล้ว
แต่ผมรู้สึกว่ายังแก่ไม่พอ

บางที ผมอาจจะไม่รอถึงสามสิบ
หากเป็นการดี จะตายได้ก่อนที่ตัวเองจะอายุห้าสิบจริงๆ
ก็คงดี

..........

ตายก่อนตาย
น่าจะสบายกว่าตายตอนอยู่
เพราะอยู่โดยไม่ตาย
บางทีมันก็มั่วๆ
เลอะๆ
เหนื่อยๆ พิกล
.....

ชนแก้วครับพี่น้อง

ที่รัก Again

2008-04-20T01:58:00.003+07:00

ที่รัก ที่รัก
ในการปรากฏตัวของฉันในโลกแห่งนี้
ที่ที่เราได้พบปะสังสรรค์กันเนืองๆ
ที่ที่ฉันได้ใชระบายความเจ็บปวดร้อนหนาวในบางโอกาส
และแน่นอนที่สุดเมื่อฉันมีความสุข ฉันก็ไม่ลืมที่จะเก็บมาเล่าให้เธอฟังเช่นกัน

แม้ว่าฉันจะไม่เห็นตัวเธอ แน่นอนที่สุดฉันรู้ว่าเธอแอบอยู่ตรงนั้น
บางทีที่เธอเปิดโลกใบนี้ออกมา ฉันรู้ว่าเธอจ้องมองฉันอยู่
จ้องมองฉันในทุกขณะ และทุกความรู้สึกที่เคลื่อนที่เปลี่ยนแปลง

ในโลกใบนี้เธออาจเห็นฉัน เต้นเหวี่ยงไปตามจังหวะดนตรีแห่งหัวใจ
ดนตรีที่มีวาทยากรเอกอำนวยการ ซึ่งเขามีชื่อว่าโลก
หลายครั้งที่ซิมโฟนี เปลี่ยนจังหวะไปตามวาทยากรบงการ
แน่อนที่สุด ไวโอลินในใจฉันก็เปลี่ยนผันไปตามโบยโบกของมือกร้าว

ที่รักซิมโฟนีมีมากมายหลายหมายเลข
แต่ไม่ว่าในหมายเลขใด ฉันได้บรรเลงให้เธอเห็นหมดแล้ว อย่างตรงไปตรงมา
ทุกตัวโน้ต

ที่รัก ฉันอยู่ข้างๆเธอ
ฉันขออภัยที่เข้าใกล้เธอมากเกินไป
ฉันเพียงแต่อยากกระซิบข้างๆหูว่า ฉันรักเธอทุกคน

ในโลกใบนี้ และใบอื่นๆนับล้านนับแสน
ยังมีใครหลายคนที่เธอต้องสนใจใคร่ดูแล

สำหรับฉัน หนทางเดียว คือ การเป็นอิสระจากวาทยากรนายหนึ่งนายใด

เพื่อที่ฉันจะได้กลับมาบรรเลงเพลงรักที่แสนหวาน
เยี่ยงเสรีชน

......

เล่นหิมะสงกรานต์ที่ Zugspitze

2008-04-14T15:28:00.022+07:00

สวัสดีวันปีใหม่ไทยครับพี่น้อง
เมื่อวานวันสงกรานต์ผมเปลี่ยนแผนจากจะไป อิตาลี
มาวนอยู่ในเยอรมันต่อ โดยมีเป้าหมายที่ยอดเขาที่สูงที่สุดในเยอรมัน
Zugspitze ! ที่เมือง Garmisch ชายแดน ออสเตรีย
ไปเล่นหิมะวันสงกรานต์ หนาวตายชัก

Zsz ออกจากมิวนิกไปไม่ไกลประมาณ ๓๐ กิโล
ระหว่างทางผ่าน Starnberg ที่ซึ่งพระเจ้าลุดวิกจมน้ำสิ้นพระชนม์
แต่ไม่ได้แวะเพราะ Starnberg เอาไว้ทริปหน้าโดยเที่ยวคู่กับปราสาท Neuschwarnstein
ที่พระเจ้าลุดวิกสร้างไว้
ในรูปเป็นเทือกเขา อัลไพน์ หรือ เทือกเขาแอลป์ ครับพี่น้อง

ทางขึ้น Zsz ขึ้นได้สองทาง คือ เคเบิ้ล กับ รถไฟ ผมเลือกไปรถไฟ Bayern ดีกว่า

บรรยากาสบนจุดชมวิวของ Zsz คนดอยช์ คนออส มาเล่นสกีกันเพียบ

บรรยากาศขากลับ วิวทิวทัศน์สวยดีเลยทีเดียว เมื่อมองลงไปข้างล่างมีทะเลสาบแสนสงบ
ชื่อว่า Eibsee อยู่ไกลๆ

ผมจบทริปนี้ด้วยการเดินทางไปเมือง Innsbruck ในออสเตรีย แต่บังเอิญกล้องถ่านหมด เลยไม่ได้ถ่ายรูปเมือง Innsbruck มาฝาก

สงกรานต์ของผมหนาวชะมัด แต่ก็สนุกดี

อย่างไรต้องขอขอบคุณ พี่แอน เจ้าของร้านอาหารไข่มุก
ที่ Sendlinger Strasse Muenchen สำหรับการเดินทางในทริปนี้ครับ

.........
ส่งท้าย ไปเที่ยวเขาแอลป์ ในเยอรมัน เที่ยวนี้
ทำให้ผมนึกถึง พี่แอ๋ว ยอดรัก สลักใจ ขึ้นมาซะงั้น
เกี่ยวไม่เนี่ย

ยังไงขอให้พี่แอ๋ว หายมะเร็งยืนยงเหมือนเทือกเขาแอลป์แล้วกัน
ว่าไปนั่น
..........
บุญรักษา ชีวาสดชื่น

บรูนี่ โอเดออน and cresendo

2008-04-12T01:22:00.014+07:00

ตอนนี้ที่มิวนิกกำลังหัวค่ำ มีฝนตกเล็กน้อย แบบโปรยหน้าพอโรแมนติก
ผมเลยเปิด Cresendo ฟัง กินความรู้สึกเพริดพริ้งแทนข้าวสวยที่ราคาขยับขึ้น
ฟัง Cresendo ที่เมืองนอก บางระมัน ทำให้ คนบ้านนอก บางระจัน อย่างผมพาลคิดไปว่า
จากกำพืด แล้ว กรูมาอยู่นี่ได้ไงฟะ

วันก่อนผมไปเดินที่ โอเดออนพลัส ซึ่งเป็นย่านหรูหราคล้ายสยาม บ้านเรา
ปรากฏเจอร้านชื่อ Lumas เป็นร้านขายภาพเขียน ภาพถ่าย แบบติสแดก
เจ้าของร้าน มีชื่อว่า คลาร่า บรูนี่ ภริยาสุดที่รักของ ซาโกซี่ แห่งฝรั่งเศสนั่นเอง
ภาพมันก็สวยดีนะ แต่แพงระเบิด

ส่วนบรรยากาศที่เหลือเป็นบรรยากาศที่ โอเดออนพลัส ที่ติดต่อกับ มักซิมิเลี่ยนพลัส
มีทั้งโบสถ์เก่าแก่ ร้านกาแฟ และอนุสาวรีย์พระเจ้าลุดวิก ผู้พิชิต

ฝนตกบรรยากาศดีนะ
แต่บางทีวันอาทิตย์นี้อาจอดไป Sudtiero อิตาลี ก็เพราะไอ้ฝนโรแมนติกนี่แหละครับพี่น้อง
.......

บุญรักษา ชีวาสดชื่น

วันแรกในมิวนิก

2008-04-08T19:53:00.011+07:00

วันแรกในมิวนิก เมืองวัฒนธรรม มีอาคารสวยๆเต็มไปหมด
ในรูปผมยืนอยู่หน้ามาริอานพลาส ซึ่งเป็นศูนย์กลางของเมือง
จำได้ว่าปาร์ตี้สุดท้ายที่บริคบาร์เพื่อนที่เป็นแอร์บอกว่าต้องมาให้ได้
พูดถึงบริคบาร์ เชื่อหรือไม่ คืนแรกผมออกดื่มเบียร์ เจอบาร์ชื่อเดียวกันในมิวนิก
แถมที่พักอยู่ตรงข้าม เทคนิสเชอ อูนิแวซิเทส ที่มีชื่อย่อว่า TU เหมือน ธรรมศาสตร์ครับพี่น้อง
นอกจากนั้นยังไม่พอมีถนนชื่อ ซอนเน่อสตราเซ่อ แปลว่า ถนนพระอาทิตย์ครับพี่น้อง

ตายล่ะ ผมอยู่ท่าพระจันทร์นี่หว่า

มาริอานพลาส

สองสามภาพข้างบนเรียกว่า เคอนิกพลาส หรือลานพระราชา คงเป็นลานว่าราชการของพระเจ้าลุดวิก มักซิมาเลี่ยนที่สร้างเมืองนี้กระมัง

ผมพักกับเพื่อนชาวเยอรมนีที่ บาร์เร่อสตราเซ่อ เป็นถนนชื่อเดียวกับเมืองบาร์ในฝรั่งเศส
สถานที่ที่นโปเลียนพ่ายสงคราม (เขาเล่ามา)
ที่เห็นเสาโด่เด่ เรียกว่า แคโรริน่าพลาส มองออกจากห้องพักจะเห็นเสาเด่นดำดูสง่า

วันอาทิตย์นี้ ผมอาจได้ไป ออสเตรียและอิตาลีตอนเหนือ ไว้จะมาเล่าแบบรวกๆให้ฟังใหม่

ขอให้พี่น้องทุกคนมีความสุข

.......

บุญรักษา ชีวาสดชื่น

พักแรม รอนทาง

2008-03-30T15:49:00.003+07:00

ฉันไม่รู้ว่าใครสร้างฉันขึ้นมา
ใครกันที่ประทานโครงร่าง เส้นใย และจิตใจ
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง จิตใจ
จิตใจที่คอยขึงชักฉันไว้ ด้วยอารมณ์นานา

ฉันเชื่อว่าเธอก็คงเหมือนฉัน
เราอาจมีหน้าตา โครงเค้าที่แตกต่างกัน
เราอาจรากเหง้า ปูมหลัง และตัวตนที่แตกต่างกัน
แต่ใช่หรือไม่ที่เราล้วนเป็นทาสผู้ถูกเชิดชัก

ในการสังเกตและเฝ้ามอง
ชีวิตมักเคลื่อนคลี่ ไปสู่ความรวดร้าวเสมอ
ไม่ว่าจากจุดใดไปสู่ จุดใด
อย่างดีที่สุด ใครบางคน ฉันหวังว่าเป็นเธอ
อาจมีความสุขสมหวังได้ทั้งชีวิต
แล้ว ความตาย ก็บอกว่า จบมันลงซะ
นั่นก็เป็นความรวดร้าว มิใช่หรือ
เว้นไว้เธอจะจากไปแบบไม่รู้ตัว

ฉันผู้เปลี่ยนเส้นทางเดิน
จากภายนอกสู่ภายใน
ยิ่งค้นลึก ยิ่งลับลึก
ยิ่งเดินทาง ยิ่งพบเห็นความปวดร้าวภายใน
ในบางทีที่อ่อนแรง ชีวิตก็กลับมาเชิดชักให้เราเดินหลงทางสู่ภายนอก
และเมื่อความร้าวรานมาเยี่ยมเยือน ดุจดังฤดูร้อนมาแผดเผา
ก็อีกครั้งที่ผู้อ่อนหัดอย่างฉัน ต้องเรียกพลังที่มีอยู่น้อยนิด
มาต่อสู้กับแรงเร่งเร้าที่รัดรึงขึงกาย และจิตใจให้เขม็งเกร็ง

ฉันหวังว่า ฉันจะผ่านมันไปได้โดยเร็วกว่านี้

เพราะเบื้องหลังของชีวิต
ที่ไร้ซึ่ง มายาภาพ

มันสวยงามเหมาะแก่การ พิรี้พิไร อ้อยอิ่ง
ในอนันตกาล อันรุ่มรวย เยือกเย็น
มิใชหรือ

ฉันต้องเดินทางต่อไป
สู่ส่วนที่ลึกที่สุด
ที่ไม่มีอะไรเหลืออีกเลย

ขอให้เธอทุกคนโชคดี

I am that man

2008-03-25T16:04:00.003+07:00

A: What happens?
When I,as an individual,feel icannot go along with the supreme command's decision? What if i won't conform?

B: We would try to convince you that individual dissent,perhaps valid before the decision is taken,cannot be tolerated after.All have to perticipate

A: You mean Obey ?

B: Yes !

A: And if i still couldn't or wouldn't agree.

B: We would have to show you the error of your ways

A: And how would you do that?

B:Persuade you that in practice the philosophy of the state and the law must be upheld at all times and at any cost

A:And if someone still maintains that some law or regulation is false. What then ?

B: We would probably incarcerate him so that he was no longer a disruptive influence.

A: I am that man

B: We would jail you and keep you there as long as was neccessary to change your mind.You would be treated as a political prisoner.

A: i am that man, I refuse to be silenced.I will talk to anyone who will listen. What do you do with me ?

B:Put you away

A:Liquidate me?

B:Probably.You would not be permitted to contaminate others.

A: Probably?

B: You would be eliminated

....................

บทสนทนาข้างต้นเกิดขึ้นที่ สวนอบเชย โคลัมโบ ศรีลังกา ในปี 1980
เป็นบทสนทนาระหว่าง ดร.Perera ผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์ ศรีลังกาในขณะนั้น
กับคุรุทางจติวิญญาณ กฤษณมูรติ
ในท้ายที่สุด แม้ว่า Perera จะยึดมั่นในลัทธิของตนแค่ไหน
และแม้ว่า กฤษณมูรติ จะเป็นเสรีชนเพียงใด
เมื่อจบบทสนทนา เขาทั้งคู่ก็สวมกอดกันด้วยความรักและเมตตากัน

เพราะในสัจจะและความรัก
ไม่อาจมีลัทธิใดมาแบ่งแยกหัวใจของเขาทั้งคู่ได้

อลัง อลัง

ลมใต้ปีก กับหลุมอากาศ

2008-02-26T23:49:00.003+07:00

ในจังหวะที่หัวใจ ดังนก กางปีก
แน่อนที่สุด มันยกตัวขึ้นได้ ด้วยแรงลม
ถ้าจะพูดให้ชัดกว่านั้น คือ การเคลื่อนที่ของอากาศเนื่องจาก
มวลร้อนที่ต่างระดับอุณหภูมิ

และด้วยแรงลม หัวใจจึงได้ถลาร่อนอย่างร่าเริง
และก็อีก ที่บางคราว หัวใจก็ตกหล่นลงในหลุมอากาศ
มันวูบไหว สั่นสะท้าน และหากนกตัวนั้นไม่แข็งแรงพอที่จะเชิดหัวขึ้น.....!

ในบางคราวของชีวิต ภายใต้อิทธิพล
ใครบางคน เป็นดั่งลมใต้ปีกที่คอยพยุงหัวใจขึ้นบินโบย
เหนือฟากฟ้า
เมื่อนั้น คำขอบคุณย่อมพรูพร่าง กลางท้องฟ้าอนันต์

และก็เช่นเดียวกันที่ใครบางคน อาจเป็นดั่งหลุมอากาศที่พาเราเวียนวก
ในระดับของม่านมวลที่เคลื่อนคลี่บี้บดหัวใจ จนร้าวรอน
เมื่อนั้น การเรียนรู้ที่ขยับเกร็งหัวใจให้แน่แน่วเพื่อฝ่าฟันย่อมทายท้าให้ฝึกฝน
และเราจะไม่ขอบคุณหลุมอากาศได้อย่างไร

เมื่อลมใต้ปีกโบยพัด
และถัดจากนั้นเมื่อฤดูกาลเปลี่ยนผ่าน
ห้วงอากาศแห่งใด
ที่ลมใต้ปีกเลือนหาย
ก็อาจกลับกลายเป็นหลุมอากาศ

และเช่นเดียวกัน
เมื่อหลุมอากาศ ถูกถมให้เต็มด้วยสายลม
ปีกกล้า ขาแข็งหลังร่วงหล่น
ด้วยความแกร่ง ก็ท้าลมพายุได้อย่างไม่กริ่งเกรง

ลมใต้ปีก และหลุมอากาศ
คือลานใหญ่ เวิ้งฟ้า ที่นกกล้าโบยบิน

โบยบิน เพื่อเรียนรู้ที่จะอยู่
ในเวิ้งฟ้า งดงาม
งดงาม งดงาม

ใครซื้อประเทศไทยได้บ้าง

2008-02-19T16:54:00.002+07:00

ระบบการเลือกตั้ง เครื่องหมายของประชาธิปไตย
ใช้ระบบเสียงข้างมาก และสัดส่วน
สนนราคา เสียงละประมาณ 1000 บาท
(ค่าใช้จ่ายในการดำเนินกิจกรรมตามประเพณี และค่าซื้อเสียง)

40 ล้านเสียง ประมาณ 40000 ล้านบาท
(ซื้อ 1 ได้ 2 ทั้งแบ่งเขตและ ปาตี้ลิส)
ราคาเท่านี้ คือ มูลค่า ที่ได้ครบ ทั้งลาภ ยศ สรรเสริญ สุข
ฝ่ายนิติบัญญัติ บริหาร ตุลาการบางส่วน องค์กรอิสระบางองค์กร
อำนาจมหาชน ทรัพยากรธรรมชาติ นักวิชาการบริสุทธิ์
คาราบาว ดาราวัยรุ่น นางแบบ
และน้ำเสียงแห่งความชื่นชม แบบน้ำหมากกระจาย

อย่างไรก็ตาม การลงทุนมีความเสี่ยง ทั้ง บารมีนอกรัฐธรรมนูญ สื่อ
นักวิชาการอยากเป็นบริกร NGO
..........

ประเด็นที่น่าสนใจ คือ ใครซื้อ ประเทศนี้ได้บ้าง

ผู้สนใจเข้าประมูล

ตระกูล ชินวัตร
ตระกูล เจีย
ตระกูล เบียร์ช้าง
และตระกูลอื่นๆ
.............

เช่นนั้นเอง พี่น้อง

วันผู้ใหญ่แตกตื่น

2008-02-14T18:15:00.003+07:00

ผมตื่นขึ้นในตอนเย็นของวันวาเลนไทน์
ตื่นจากภวังค์บางประการ ที่แฝงฝังอยู่ในดวงจิต
เรื่องราวหลายเรื่องผุดขึ้นก่อนหน้า
เกี่ยวพันกับทั้งบุคคลที่ดีและร้าย

ผมพบว่าจิต คือ กองขยะใบโตที่อัดแน่นไว้ด้วย
เรื่องราวและผู้คนนานา
บางเรื่องราวงดงาม และบางเรื่องราวก็ตรงกันข้าม
แต่ทั้งหมดทักทิ้งน้ำหนักและแรงกดลงบนจิตใจ

ผมลุกขึ้น ล้างหน้า ล้างตา
พรางอโหสิกรรมและแผ่เมตตาให้ คน ตัวเดินเรื่องร้ายในจิต
และขอบคุณ จนปล่อยวาง คน ดีๆที่เดินเรื่องดีจนเรายึดติด
สิ่งที่ตามมา คือ ความเบาสบายใจ
ไม่แบกชั่ว แบกดี ดีที่สุด

............

ท้องฟ้าวันวาเลนไทน์ดูสวยดี
และแล้วเสียง จากเครื่องขยายในรถเร่ก็ดังขึ้น
ดังขึ้นเพื่อป่าวประกาศเตือนผู้ปกครองและนักศึกษาในระวัง
พฤติกรรมทางเพศ

ผมคิดในใจ ว่าผู้ใหญ่เมืองไทยตลกดี
ผมีทัศนคติเรื่องเพศประหลาด

ผมมองว่า วัยรุ่นควรเรียนรู้เรื่องเพศ
และควรมีเพศสัมพันธ์ กับ คู่ของตน
มันเป็นธรรมชาติ เราควรอยู่กับธรรมชาติ
อยู่จนเราเข้าใจ และเมื่อมันถึงจุดที่เราเข้าใจหมดแล้ว
เราก็เดินผ่านมันไป ไปสู่ความสุขที่สูงไปกว่าเรื่องเพศและความรักแบบพร่อง
ที่มีแต่ความต้องการ

เราไม่ควรเก็บกด เพราะสังคมเรามีเฒ่าหัวงูจำนวนมากพอแล้ว
จากประสพการณ์ของผมใน สสร.ในรัฐวิสาหกิจ เฒ่าหัวงูตรึม
ผมว่าพวกนี้ตอนเป็นวัยรุ่นคงเป็นพวกเก็บกด

ในขณะเดียวกันเราก็ไม่ควรหมกหมุ่นกับเรื่องเพศมากจนเกินไป
จนถึงขั้นมั่วสั่ว

จากเหตุผล เหตุดอก ที่กล่าวมา ผมพบว่า บางที่วันนี้จะเป็นวันที่ธรรมชาติ
ได้สำแดงบทบาทแห่งการส่งต่อเผ่าพันธ์
แต่การกลับกลายเป็น ผู้ใหญ่ ตลอดจนหน่วยงานภาครัฐพากันแตกตื่น
กับการสืบพันธ์ของวัยรุ่น ที่มีฮอโมนเป็นตัวขับ

ผมละเซ็งแทน วัยรุ่นจริงๆ
............

ผมว่า หากวัยรุ่นจะมีเพศสัมพันธ์ในวันนี้ คงไม่บาปหรอก

เพราะถ้าเป็นเช่นนั้น พระเจ้าต่างหากที่บาป

เพราะพระเจ้ามิใช่หรือที่ใส่ฮอโมนความรักและอารมณ์ความรู้สึกสามัญไว้ในจิตใจของเรา

ดังนั้น จงรัก จงสืบพันธ์ จงมีเมตตากัน เพื่อว่าวันนึ่งเธอจะได้ก้าวข้ามผ่านมันไป

...................

พระเจ้าตายแล้ว ดังนั้นพูดซาราธุสตรา (หนังสือเล่มดังของ นิชเช่)

พระเจ้าช่วย กล้วยทอด มันยอดมาก

2008-02-11T15:09:00.000+07:00

นโยบาย เบื้องต้น เบื้องกลาง เบื้องปลาย เบื้องต่ำ เบื่องสูง

ป๋าเหลิม สิงห์เหลิม ผู้หลอมละลาย สิงห์ดำ สิงห์แดง
เตรียม ปลุก ผี ฆ่าตัดตอน ด้วยการนำนโยบวม ปราบยาม้าบ้า ฮี่ ฮี่
ฉบับแม้ว ประชาธิปไตย ในรูไม้ไผ่ มาใช้ ครับ พี่น้อง

เหลิม ซี สกอต รังนก ออก เบนสเล่ย์ 24 ล้าน
ประเดิม รมว.มหาดไทยๆ จะเข้ากระทรวง ทลวงที
ต้องส่งคนมาวัดระยะรถตีวงเข้าประตู ครับพี่น้อง
รวยจริงๆ
............

ฟากสมุหนายก ควบ กลาโหม
พระยาสมัคร "สุกร" สุนทรเวช
ออกรายการ สดุดี ไอทีวี จอมืด
ทำเอานักข่าวหัวเห็ดใจชื้น
แม้ศาลปกครองจะไม่เล่นบท "คุ้มครองค้างคืน" ด้วยแล้วก็ตาม

นอกจากนี้ น้าหมัก
สำทับ TPBS ที่คลอดโดย สมเกียรติ ตั้ง
ว่า ตั้งมาได้อย่างไร ใช่งบตั้งปีละ 2000 ล้าน
สอดรับกับเสียง อดีต โฆษก แสกควาย
ปัจจุบัน รัฐมนตรีประจำสำลักฯ
"เราจะจัดระเบียบสื่อ"

................

อีกไม่นานครับพี่น้อง

อ้ายแม้ว

จะกลับมาบัญชาการทัพ ด้วยตนเอง
โดยมี สิงห์เหลิม เคลียร์ทาง

..........

งานนี้ Route 66
เตรียมล้างห้องน้ำ เปลี่ยนพรมใหม่

เพราะ วัน ดวง พานทองแท้ แล น้ำนิ่ง จะแทคทีม
เป็นแก๊ง เจ้าพ่อ ยามราตรี อีกครั้ง

งานนี้ อี มดดำ ระวังตัว

..........

พี่น้องครับ
บางกอก กำลัง กลับมาคึกคัก
จากแรงใจที่พี่น้อง โดยเฉพาะชาวเหนือ และอีสาน
ส่งกำลังแรงเบ่งมาให้

ผมล่ะมีความสุขจริงเลยๆ
ให้ตาย ซิ !

พระเจ้าช่วย กล้วยทอด มันยอดมาก

ตีสามครึ่ง เศษๆ

2008-02-08T03:25:00.000+07:00

ผมรู้สึกตัวเองมานานแล้วว่าผมค่อนข้าง บ้า แต่ไม่ได้วิกลจริต
หลายครั้งที่ผมเดินทางคนเดียวไปพร้อมกับการคิดถึงปัญหาว่าโลกนี้มีจริงหรือ
บางทีก็คิดว่า เรารักคนอื่นเพียงเพราะเรารักตัวเรากันแน่
บางทีแม้เรื่องเล็กๆในวงเหล้าก็ยังเอามาคิด เช่น เวลาจ่ายเงินค่าเหล้า ถ้าใครเอาเหล้ามาไม่ต้องจ่ายเงิน
แล้วถ้าทุกคนเอาเหล้ามากันหมด ใครวะต้องจ่ายค่า มิกเซ่อร์ และอาหาร
ตายห่าละสิ
กินอาหารและมิกเซ่อร์ฟรี ! กันทั้งวง

บางทีผมอาจอยู่คนเดียวมาเป็นเวลานานมากเกินไป
จึงเพลิดเพลินอยู่กับการคิดปัญหาร้อยแปด
ยิ่งคิด ยิ่งสนุก ยิ่งสนุก ก็ยิ่งปวดหัว

คืนนี้ ผมก็คิดอะไรบ้าๆขึ้นมาจนนอนไม่หลับ

ประเด็น คือว่า ผมรู้สึกว่าผมไม่อยากเรียนต่อต่างประเทศแล้ว
สิ่งที่ผมอยากทำ คือ อยู่เงียบๆ หายใจไปเรื่อยๆ
ผมรู้สึกว่า การเรียนเป็นสิ่งไร้สาระไปซะแล้ว
ส่วนการหายใจทำให้เราพบสาระมากกว่าเยอะ
สบายด้วย

หายใจ หายใจ Let it be !

Elis

2008-01-25T14:50:00.000+07:00

ไปดูหนัง Elisabeth มาสนุกดี
มีสองฉากที่ประทับใจ

ฉากหนึ่ง เธอ Elis กำลังเศร้า อยู่บนเตียงบรรทม
ท่าน Sir ขวัญใจของเธอ ปลอบประโลมด้วยวลีที่ ว่า

"แท้จริงเราต่างเป็นปุถุชน เราเกิดมาเพื่อกลัวก็หลายครั้ง
รู้สึกกับสิ่งที่อยู่รอบตัวเราก็หลายหน แล้วเราก็ตาย"

อีกฉาก เธอ Elis กังวลกับคำทำนายของโหร ว่าจะมีอาณาจักรหนึ่งล่มสลาย
อีกอาณาจักรจะผงาดขึ้นครองโลก เธอไม่รู้ว่าจะเป็น England หรือ Spain กันแน่
ที่จะล่มสลาย เธอจึงกลับไปหาโหรด้วยความกังวล

โหรหลวง ให้กำลังใจแก่เธอว่า

"เมื่อภัยพิบัติมาเยือน บางคนก็หวาดกลัวลนลาน
บางคนก็วิ่งหนีเอาตัวรอด บางคนก็หลบเร้นเข้าที่ซ่อน
แต่บางคน กลับกางปีกดุจพญาอินทรี บินฝ่าภัยพิบัติเหล่านั้น
โดยมิประหวั่น"

.....

ไปดูหนังกัน Elis เป็น Good choice นะ

ลืมไป ผมชอบผู้กำกับเรื่องนี้ เป็นคนอินเดีย
ชื่อ เชก้า คาปู แกเคยกำกับ Elis ภาคแรกมาแล้ว
ได้ชิง Oscar ด้วย

เอา เห้ !

2008-01-22T15:28:00.000+07:00

พี่น้องครับ
รินเบียร์มาให้ ครับ
เบียร์ไทยของเรา เมืองไทยของเราครับพี่น้อง

เอาดื่มฉลองครับ พี่น้อง
ตอนนี้เรากำลังจะมีรัฐบาลที่เราโหยหา
รัฐบาลซึ่งผ่านแบบพิธี กรรม (เวร) เลือกตั้งตามความปรารถนาของพี่น้อง

อวยพรให้ประเทศไทย ครับ พี่น้องครับ
อวยพรให้กับ พณ หัวเจ้าท่านทั้งหลาย ด้วยหัวใจและปลายติ่งหู
เราจะมีรัฐบาลกันแล้ว ดีใจ ดีใจ ไม่แอ๊บ

นายกของเรา พี่น้อง น้าหมัก หมูกหมู ครับพี่น้อง น้าหมักขวาจัด จัด
อ้าวพี่น้อง ทางซ้าย ทำไมเงียบไปครับพี่น้อง

ประธานสภา ยุทธ ตู้เยล ครับพี่น้อง หัวหน้าการนิติบัญญัติ อดีตพาตำรวจ
ไปยิงบ้านตายายคู่หนึ่งที่อยุธยาโดยไม่มีหมายค้น ปรบมือครับพี่น้อง
หัวหน้าฝ่ายนิติบัญญัติของประเทศไทย ไม่มีหมายค้น !

นี่ถ้า รัฐบาล สามารถตั้งประธานศาลฎีกา ผมว่า นพดล ปัทมะ เป็นประธานศาลฎีกาแน่ๆ
นักกฎหมาย จากเมืองวัว พี่น้อง พี่แกเกร่งจริงๆ

เอาดื่มครับพี่น้อง

เห้ เห้ เห้ !

ไชโย ไชโย ไชโย้ยยยย

.......

1 คำถาม 1 คำคม

2008-01-15T19:07:00.000+07:00

ผมมองออกไปไกลๆ เป็นการทอดสายตาจากชั้น 7 ของอาคารแห่งหนึ่ง
ใบไม้ที่เป็นสีเขียวในตอนกลางวัน เปลี่ยนเป็นสีดำเมื่อความมืดมาเยือน

ผมเลยตั้งคำถามว่า แล้ว ใบไม้สีเขียว จะเปลี่ยนเป็นสีแดงได้ไหม
ผมหมายถึงใบไม้ที่ตาเรามองเป็นสีเขียวในตอนกลางวัน

ผมได้รับคำตอบ จากตัวเอง ว่า ทำไมจะไม่ได้
เพราะ ใบไม้เป็นสีอะไรก็ไม่รู้

ตาเราเป็นยังไงก็ไม่รู้

แต่ว่าเมื่อใบไม้เป็นอย่าง ตาเป็นอย่าง ผลมันออกมาว่า สีเขียว
แต่ถ้าใบไม้เป็นสีนั้น ที่ตามองเป็นสีเขียว แล้วเกิดเราปรับดวงตาเราได้
ใบไม้อาจเป็นสีแดงก็ได้
.....................

คำคม

ความต้องการที่จะมีคู่ เป็นเพียง ความบ้าระยะสั้น มิใชความรักสักกะหน่อย
ส่วนการแต่งงานเป็นเพียงการจบเรื่องบ้าระยะสั้นๆที่เกิดขึ้นหลายครั้ง
ด้วยความบ้าในระยะยาว

นิชเช่

แสงหนึ่ง

2008-01-08T16:28:00.003+07:00

สำหรับความรัก ความเมตตา และสุนทรียภาพ แห่งพระเจ้าพี่นางเธอ
หามีสิ่งอันใดมาบดบังได้

ขอดวงพระวิญญาณจงสถิตย์อยู่เพื่อปกปักรักษาประเทศไทย
สืบไปเทอญ

23 ธค.อำลาปีศาจ

2007-12-23T10:17:00.001+07:00

และแล้วก็ได้เวลาอำลาอย่างแท้จริง
เวลาที่ต้องกล่าวคำอำลาต่อคณะปฏิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข
อำลาเพื่อเดินหน้าสู่ระบอบบการปกครองแบบเลือกตั้ง

ระบอบการเลือกตั้ง พิธีกรรมศักดิ์สิทธิ ของชนชาวไทย

วันนี้ ผมไม่ทำอะไร
นอกจากนอน
ไม่ไปเลือกตั้ง
ไม่ทำอะไรทั้งสิ้น
งานใหญ่ที่สุดของวันนี้ คือ นั่งเขียนบล็อกตอนนี้

สำหรับการเมือง ยุ่งขิง
เมื่อหมดหน้าที่ ก็ต้องละวาง
บ้านเมืองเรามันได้เท่านี้

ขอให้โชคดี
สำหรับเหล่าทหารหนุ่มผลัดใหม่
ไม่ว่าจะมีอาชีพใดก็ตาม
หากท่านคิดจะรบเพื่อชาติต่อไปภายหน้า
ขอให้ท่านโชคดีในสงคราม

.......

ทหารแก่ ไม่มีตาย

ที่ที่เราจะหย่อนเท้าลงหยัดยืน

2007-12-17T16:29:00.000+07:00

มันเหมือนกับว่านานมาแล้ว
ข้าพเจ้าจำได้ดี ถึงวันที่โลกหมุนคว้าง
เมื่อแม่ของข้าพเจ้า ได้ส่งข้าพเจ้าออกมาสู่โลก
ข้าพเจ้าร้องไห้ ในวัยนั้น ข้าพเจ้าทำได้ดีที่สุดแค่นั้น
ดีที่สุด คือการหลบเร้น เรือนกาย เพื่อซ่อนน้ำที่ไหลจากตาดวงน้อย

มันเหมือนกับว่า ท่านค่อยๆหยั่งเท้าลงบนน้ำลึกริมตลิ่ง โดยที่ท่านไม่รู้ว่ามันลึกประมาณใด
ความรู้สึก ที่ ข้าพเจ้าไม่มีแม้โอกาสจะหยั้งทราบล่วงหน้าได้ ถึงความลึกแห่งมัน
พอรู้ตัวอีกทีข้าพเจ้าก็ตกลงไปสู่ห้วงของชีวิต ที่สุดยากจะหาที่เท้าหยัดเพื่อยืนได้อย่างมั่นคงและเป็นสุข

แน่นอนที่สุดทั้งหมดทั้งมวลย่อมหล่อหลวมเป็นข้าพเจ้า อย่างที่เป็น
อย่างที่เป็น แท้จริง มันคือตัวข้าพเจ้าจริงหรือ
หรือมันเป็นเพียงประสบการณ์ที่เยียดยัดอยู่ในจิตใจเท่านั้นกระมัง

ในบรรดาประสบการณ์ของ คน แน่นอนที่สุด
ความสุข เป็นสิ่งที่ คน ดิ้นรนค้นคว้า
ความสุขเป็นที่เหยียบยืน ที่เหยียบยืนชั่วคราวให้กับชีวิตในแต่ละขณะ
แค่แต่ละขณะ ข้าพเจ้า เห็นเช่นนั้น

ใครหลายคน อาจกำลังโกยกอบแกมสำลัก
ใครหลายคนอาจกำลังเกยก่าย จุมพิต และดูดดื่มกับรสแห่งมัน
และหากไปไกลกว่านั้น ใครหลายคนอาจเที่ยวป่าวประกาศ ว่าการให้คือความสุขต่อทั้งตนเองและผู้อื่น
แต่สำหรับข้าพเจ้า มันเป็นเพียงอาการดิ้นรน เพื่อหาที่เหยียบยืนในโลกอันหมุนคว้างกลางจักรวาลแห่งจิตใจอันร้อนทุรณ

สำหรับข้าพเจ้า เสรีภาพ เสรีภาพ และเสรีภาพ
เสรีภาพ จากความเป็นอันสิ่งอื่นยัดเยียดให้ข้าพเจ้า
คือเป้าหมาย
เสรีภาพ เสรีภาพ เสรีภาพ จากการครอบงำทั้งหมด ทั้งมวล
คือที่เหยียบยืน

ในบางที ท่านอาจจะต้องพลัดตกลงสู่ส่วนที่ลึกที่สุดของชีวิตเสียก่อน
จึงจะหยั่งทราบทิศทางของท้องฟ้า
เพื่อทะลึ่งตนเองขึ้นสูดอากาศ และความสดใสของชีวิต

ณ ที่นั้น ท่านจะพบที่หยัดยืนของชีวิต อันเปลือยเปล่า
และกระทั่งวีรกรรม ของ บรรดานักบุญ ก็เป็นเพียงเรื่องตลกขบขัน
เอาไว้เล่าเป็นนิทานปลอบใจ สำหรับผู้ที่ชอบนอนหลับแล้วฝันร้ายในชีวิตอยู่เสมอๆ

เพราะชีวิต
ชีวิตที่เชื่อมร้อยกับมหาจักรวาลอันไร้ที่หยัดยืน คือ ความสุข สันติ
ก็ด้วยเหตุที่มันยืนหยัดอยู่นับ อนันตกาล มิใช่หรือ